2010-Watain-Lawless Darkness

“Φεβρουάριος 2007” Metal Hammer (Gr)

Τ.Γιοβανίτης:

Τι σημαίνει το «No Return» που προσθέσατε κάτω από το λογότυπό σας στο εξώφυλλο? (σ.σ. μιλά για το Sworn To The Dark δείτε ακριβώς κάτω από το logo της μπάντας)

Erik Danielsson:

Αυτό αντιπροσωπεύει κάποιες οριστικές αποφάσεις που πήραμε πρόσφατα σχετικά με την μπάντα. Από εδώ και στο εξής, ο μοναδικός μου σκοπός στην ζωή είναι οι Watain. Παράτησα τη δουλειά μου, τα μάζεψα όλα, ξενοίκιασα το διαμέρισμα που έμενα, μένω κυριολεκτικά στο προβάδικό μας, χάραξα με tattoo το λογότυπό μας σε ολόκληρο το σώμα μου και δεν έχω κανένα άλλο στόχο πέρα από το να προχωρήσω με τους Watain ως το τέλος. Δεν είναι εύκολη απόφαση, θέλει πολύ μεγάλο θάρρος, ίσως να φάω τα μούτρα μου αλλά δεν με νοιάζει πλέον. Δεν πρόκειται να ζήσω την ζωή ενός κανονικού ανθρώπου με μια κανονική δουλειά για να κερδίσω λεφτά που προσπαθούν να με πείσουν ότι χρειάζομαι. Δεν γυρίζω πίσω σε τίποτε από αυτά. Έχω επιλέξει τη ζωή μου.

Όλα ξεκίνησαν το 2003 με την κυκλοφορία του Casus Luciferi το οποίο έχει θεωρηθεί σταθμός για το είδος (ναι εντάξει…) και έδωσε το έναυσμα για μελλοντικές επιτυχίες, έπειτα ήρθε το Sworn To The Dark και όπως είδαμε παραπάνω το νερό μπήκε στο αυλάκι. Στο διάστημα της απουσίας του ο Erik πέρασε για λίγο από τους Dissection σαν session μπασίστας και για να δέσει το γλυκό ή να οριστικοποιηθεί η cult φυσιογνωμία έγραψε και τους στίχους για το «The Yonder Beckons» των The Devil’s Blood. Οι Σουηδοί έκαναν τελικά το επόμενο βήμα τους μέσα στο 2010, ένα βήμα που λίγο πριν φτάσει στα χέρια μας η session of mist το διαφήμισε με τον πιο έξυπνο τρόπο. Θα τον χαρακτήριζα μια καλοστημένη αλαζονική προπαγάνδα με βάση την υποτιθέμενη σπουδαιότητα και αξία του. Πανέξυπνο! Και μεγάλο ψέμα ταυτόχρονα.

Ας μην γελιόμαστε οι Watain έβγαλαν ένα album που είναι σαν χάρτινο δοκιμαστικό απορρυπαντικού για το πραγματικό Black Metal. Δεν λέω βέβαια θα μαζέψει πελάτες, κάτι που έχουν ανάγκη μπάντα και εταιρεία αλλά θα ξενερώσει τους σοβαρούς οπαδούς γιατί θα το γουστάρει περισσότερο κάποιος με λιγότερες μαυρομεταλικές παραστάσεις, επειδή απλά θα το καταλαβαίνει πιο εύκολα και θα το διαδίδει σαν ένα πετυχημένο εγχείρημα. Αυτό δεν είναι βέβαια προσβλητικό για την μπάντα αλλά καταδεκτικό μιας και μας αποκαλύπτει ποιος είναι ο ρόλος τους στην σκηνή. Ειλικρινά τώρα, τρία χρόνια πριν όταν και διάβαζα την παραπάνω συνέντευξη στο Metal Hammer γελούσα και έλεγα «θα πεθάνει στην ψάθα ο μαλάκας» αλλά από την άλλη γούσταρα «γαμώ ρε Erik, ζήσε στο προβάδικο κάνε αυτό που θέλεις» κτλ αλλά πλέον αυτό το τρικ-φιασκό της cult φυσιογνωμίας με κάνει και καγχάζω φωναχτά! εξάλλου ο εναγόμενος ορίζει τον πήχυ της κρίσης του.

Το Lawless Darkness στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στα κιθαριστικά riff και την Heavy Metal λογική στην σύνθεση (ακούστε solάκια στα Wolves Curse & Lawless Darkness που σχεδόν ροκάρουν) που παραπέμπει σε μια σχετική απομνημόνευση των κομματιών σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μουσικά δηλαδή έχουμε μια μελωδική με υποψία κακίας version, την οποία και θα βρει οικεία ένας οπαδός.

Τέλος θα πρέπει να σημειώσω και μερικά θετικά μιας και μου άρεσε σε σημεία. Ιδιαίτερα στην εκπληκτική στιγμή του πολύ καλού Waters Of Ain, όταν και μετά το 10 λεπτό σκάει ο Carl McCoy. Σημειώστε ακόμα τις πετυχημένες διασκευές στο Chains Of Death (Death SS) και The Return Of The Darkness And Evil (Bathory) η πρώτη βρίσκεται στην limited digipack έκδοση ενώ η δεύτερη στο 7 ιντσο Reaping Death  που κυκλοφόρησε σαν μεζεδάκι λίγο καιρό πρωτύτερα. Τέλος το στήσιμο όλων των γύρω γύρω ζητημάτων, από την μεγάλη δουλειά που έγινε στο booklet μέχρι και το official μπλουζάκι που είναι υπερπαραγωγή μας εμφανίζουν και τις ικανότητες της μεγάλης εταιρείας που ανακατεύτηκε πολύ μεν με μεράκι δε.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: