2010-Limbonic Art-Phantasmagoria

Οι Limbonic Art είναι μια Black Metal μπάντα που δεν ξήλωσε σε σημείο να ξεφτιλίσει την μελωδικότητά της για να πουλήσει παραπάνω ή να γίνει προσιτή σε μεγαλύτερο ακροατήριο. Στην διάρκεια του χρόνου προσέφεραν albums ενός «επίπεδου» άσχετα με το αν κάποιες κυκλοφορίες τους είναι σημαντικές για το είδος ολόκληρο και κάποιες άλλες η συνέχεια στην εξέλιξή τους.

Φέτος μετά από μια (κατά την γνώμη μου) αναπάντεχη αποχώρηση του Morfeus (Krister Dreyer, που πήγε στους Mayhem) ο Daemon (Vidar Jensen) έμεινε μόνος για τη κυκλοφορία του 7 Full-length τους. Το εξώφυλλο αν και έχει κόμιξ λογική προσέγγιση βγάζει δύναμη πράγμα που σπάνια συμβαίνει. Η μπάντα βέβαια χρησιμοποιεί αυτή την αισθητική από το ξεκίνημα και φαντάζει φυσικό επακόλουθο να έχει ικανότητες επιλογής, η φετινή μοιάζει μάλιστα ισχυρότερη σε σύγκριση με το παρελθόν, βέβαια μιλώ σε επίπεδο εκφραστικό πέρα από προσωπικά συναισθηματικά κολλήματα με εξώφυλλα του παρελθόντος.

Μουσικά η προσπάθεια τους δεν θα πέσει ούτε λεπτό από εκείνο το στάνταρ που μας έχουν συνηθίσει. Η δομή των κομματιών τόσο στην σύνθεση όσο και στην εκτέλεση είναι στο επίπεδο που θέλουν οι οπαδοί τους. Το Phantasmagoria διέπετε από λαϊκή συνείδηση και μελωδία με πομπώδες μεγαλοπρέπειες που δεν ξενίζουν και εξυπηρετούν το φαντασιακό μας επίπεδο που πάντα ήθελαν ν’ αγγίξουν οι Limbonic Art. Η μελωδία βρίσκετε στις παλιές δοσολογίες χωρίς όμως να ακουμπά το κιτσαριό των Dimmu Borgir και τα μπικουτί των Cradle Of Filth. Η ατμόσφαιρα που επικρατεί έχει αυτό το μυστήριο σε film level αλλά και την Heavy Metal πώρωση που το αναδεικνύει (Curse Of The Necromancer) σε άλλα σημεία μπορεί και γίνετε αργόσυρτη και επιβλητική (Dark Winds) ταξιδεύοντας τον ακροατή σε άλλους κόσμους.

Σταδιακά με το πέρας των ακροάσεων θα βρείτε αρκετά απ’ όσα γουστάρετε στο παρελθόν των Νορβηγών έστω και σε μικρότερη δόση. Αυτά μπορεί να είναι είτε καλά riff και καλπασμοί του rhythm section είτε symphonic κλισέ με πλήκτρα και φωνητικά σε τεταμένο ύφος. Το μειονέκτημα του είναι ότι μπορεί να κουράσει αλλά δεν θα ζητούσα μικρότερη διάρκεια μιας και είναι δουλεμένο σε λεπτομέρειες που κρατούν το ενδιαφέρον. Θα πρότεινα να ακούστε το Phantasmagoria σε αναλογία με την επαφή που είχατε μαζί τους στο παρελθόν, αλλά δώστε του τον απαραίτητο χρόνο να μεταδώσει όσα εμπεριέχει μιας και η «γλώσσα» που χρησιμοποιεί είναι εδώ και πολλά χρόνια νεκρή. Σύνολο αξιόμαχο που μπορεί να εξωτερικεύσει επαρκή ικανοποίηση.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: