2010-Nàttsòl-Stemning

Μέσα στα zeros η Νορβηγική σκηνή έπεσε στην γενική βαθμολογία και οπαδοί της έψαχναν με το τουφέκι εκείνα τα παλαιά και οικεία riff, το παγωμένα μελωδικό παίξιμο που μπορούσε να σε μαγέψει και λειτούργησε ως soundtrack περιήγησης μέσα στα 90’s. Σπάνια μπορούσε ν’ ανιχνευτεί μια στάλα εδώ και εκεί και τρέχαμε να την ρουφήξουμε όπως οι πεζοπόροι της ερήμου μπρος σε μια όαση. Μετά βέβαια συμβαίνει πάντα το ίδιο έργο, μιας και ξεδιψά ο μίζερος ξερόλας που υπάρχει μέσα μας και αρχίζει να κριτικάρει λέγοντας πως η γεύση του ποτού δεν ήταν όπως παλιά και ότι απλά μοιάζει λίγο με αυτό που αγαπήσαμε τότε και πολλά άλλα στο ίδιο ύφος.

Η περιγραφή για το ντεμπούτο των Nàttsòl θα μπορούσε να σταματήσει εδώ και να καταλάβουν όλοι όσοι πρέπει να καταλάβουν, τι σημαίνουν τα παραπάνω λόγια στο μουσικό επίπεδο. Stemning σημαίνει διάθεση στα Νορβηγικά και σίγουρα το σύνολο του album θα μας την φτιάξει αρκετά μέσα από ένα black metal που έχει μελετήσει πολύ το Bergtat και την τριλογία των Ulver γενικότερα αλλά και τους Borknagar όταν ήταν ακόμα σοβαρή μπάντα (στις μέρες βέβαια καλύτερα να κάτσεις να παρακολουθήσεις το Stemning παρά το Universal). Στο flyer της Prophecy Productions αναφέρει «Nature-romantic Black metal that will you to enchanted landscapes of Norway. Essential for all fans of Ulver’s legendary trilory, Agalloch and Wolves In The throne Room!»

Στο κυρίως πιάτο λοιπόν θα έρθετε σε επαφή με την παλιά μας αγάπη, εκείνο το γνωστό ατέρμονο riffing από την Νορβηγία. Προς αποφυγή παρεξηγήσεως είναι σε σωστή δοσολογία και ιδανικό peha που δεν θα προκαλέσει ερεθισμούς σε ευαίσθητες περιοχές γι’ ακροατές μεγαλύτερης προϋπηρεσίας. Τα έντονα black metal σημεία είναι πολύ καλά εκτελεσμένα, οι μελωδικές στιγμές τοποθετημένες στο ακριβές σημείο και τα πολυφωνικά καθαρά διηγηματικά φωνητικά (τίγκα Kveldssanger) απλώνονται στο άπειρο με διάφορους τρόπους. Το Ved Hav I Avdagsleitet κλείνει το δίσκο ήρεμα και μελωδικά όπως του αξίζει και κάπως έτσι το landscape trip θα τελειώσει, όσοι περίμεναν μια τέτοια μπάντα αρκετά χρόνια θα το παίξουν και repeat σίγουρα. Μειονέκτημα βέβαια είναι η εκτελεστική απομίμηση, η ξεπατικοτούρα, η αντιγραφή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο που βεβαίως όπως περιγράφω είναι δελεαστική και ορθή αλλά χάνει πόντους πρωτοτυπίας και πάνω από όλα γνησιότητας. Είπαμε όμως ότι ο μίζερος ξερόλας πρέπει κάποια στιγμή να το βουλώσει βλέποντας το μεράκι/οπαδιλίκι και την ψυχή του καλλιτέχνη μπας και γλυτώσει το δισκάκι από βέβαιο κρέμασμα στο μπαλκόνι που «και καλά» φοβίζει τα περιστέρια και τέλος πάντων να καταλάβει επιτέλους ότι το black metal είναι μουσική και όχι έλεγχος καλυτερότητας.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: