2010-Profanatica-Disgusting Blasphemies Against God

Το 2009 πάθαμε σοκ με το δεύτερο Full-length των Havohej, μιλάμε για μια επίθεση χωρίς έλεος μόνο με τύμπανα και φωνή. Ήταν λοιπόν λογική συνέπεια να βαρέσει κόκκινο το οπαδιλίκι μας για τον μεγάλο Paul Ledney και να περιμένουμε εναγώνιος τις επόμενες κινήσεις του. Φέτος λοιπόν έμελε να ξυπνήσει για εμάς από την άβυσσο έναν από τους μεγάλους παλαιούς. Οι Profanatica λοιπόν τρία χρόνια μετά το ντεμπούτο τους κάνουν νέο Full-length και επιτίθονται. Μιλάμε μόλις για το δεύτερο ολοκληρωμένο album για μια μπάντα που έκλεισε εικοσαετία με μικρές και απόλυτα εύστοχες κινήσεις, κάνοντας δηλαδή μόνο Demo & Ep την πρώτη δεκαπενταετία της ύπαρξής της.

Στο Disgusting Blasphemies Against God θα έρθουμε αντιμέτωποι με τον αποτρόπαιο ψυχισμό του Paul Ledney, ο Αμερικανός είναι ένας αθυρόστομος «ποιητής» με χιούμορ και τα όσα γράφει δεν λέγονται, μιλάμε για την απόλυτη εφαρμογή του τίτλου, ασχήμιες και μόνο ασχήμιες, μια αποτρόπαια εκφραστική ηθική. Στον ήχο θα έρθουμε κοντά στον απόλυτο βόρβορο, δηλαδή έναν βούρκο από λάσπη και ακαθαρσίες που αναδύουν την δυσοσμία ενός απαράμιλλου οχετού. Από την πρώτη νότα μέχρι και την τελευταία δεν υπάρχει κανένα μα κανένα σημάδι φωτός και όσο προχωρούν οι ακροάσεις ξεχνάμε ακόμα και την φωτεινότητά του. Ο ήχος είναι βγαλμένος από τα ανήλιαγα έγκατα μιας σπηλιάς που το ανθρώπινο γέλιο δεν ακούστηκε ποτέ. Εκεί κάτω όλα είναι πηχτά και σε ρουφούν ακόμα πιο βαθιά στην πνιγερή άβυσσο, σαν μια μικρή λίμνη με κινούμενη άμμο που ξέρεις καλά ότι αν βρεθείς μέσα της δεν την γλυτώνεις.

Μουσικά το ομιχλώδες και στιβαρό rhythm section κουβαλά επάνω του ολόκληρο το album, όλα είναι θαμπά από την πρώτη έως και την τελευταία νότα. Το μπάσο του John Gelso είναι πανταχού παρόν ρίχνοντας πινελιές γκρίζου στο μελανό drumming του αρχηγού, ο οποίος παίζει με όρεξη και είναι καταιγιστικός. Τα φωνητικά είναι αφιλόξενα χωρίς οίκτο σαν το γκάρισμα ενός άσπλαχνου και άτιμου ζόμπι, με highlight την συναυλιακή διάθεση του Paul Ledney που φωνάζει τον τίτλο στα περισσότερα κομμάτια πριν αυτά ξεκινήσουν. Τελευταία άφησα την κιθάρα η οποία κάνει την διαφορά στο φετινό εγχείρημα. Οι Profanatica επικέντρωσαν τις συνθέσεις τους στα riff που είναι μακρόσυρτα σε παράλληλη συμπόρευση με τον απύθμενο ρυθμικό λάκκο κάνοντας το σύνολο να μοιάζει περισσότερο τεχνικά σχεδιασμένο από όσο στο παρελθόν. Αυτό είναι μάλλον και η βασική καινοτομία από τον κύριο όγκο του Black/Death που χρησιμοποιεί την κιθάρα σχετικά τυπικά. Από τα κομμάτια ξεχώρισα α Covered In Black Shit, Crush All That Is Holy Defile και Excrement Sacrosanct.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: