2010-Jumalhämärä-Resignaatio

Η Φιλανδία διαθέτει έναν πολεμοχαρή και εκκωφαντικό ήχο στο Black Metal της, βγάζοντας έναν επιθετικό χαρακτήρα και μια τάση για ξεφάντωμα. Βέβαια στις μέρες μας δεν μπορείς να μιλήσεις εύκολα για τοπικές σκηνές με ηχητικές ιδιαιτερότητες, μιας και όλοι τρώνε από τα πιάτα των βασιλιάδων του είδους από όπου και αν κατάγονται αυτοί. Η Jumalhämärä είναι μια περίεργη περίπτωση που μας έρχεται από το παρελθόν με μια τάση για αναζήτηση, οπότε κάθε σκέψη για Φιλανδικό ήχο εδώ την ξεχνάμε. Οι δυο γνωστοί του Mikko Aspa και οι φίλοι τους θέλουν να μας ανταμείψουν μέσα από έναν συρφετό ανακατωσούρας και την δυναμική που σχηματίζει το δομημένο συνθετικό χάος.

Για να βρούμε όλες τις κυκλοφορίες τους πρέπει να ψάξουμε Bloggers πιότερο πωρωμένους πράγμα όχι και τόσο εύκολο. Σε όσα μπορείτε να βρείτε, το Demo του 1999 Blossom Of Revulsion σχηματίζει ένα τυπικό Black Metal σύνολο κοντά στα όρια του μετρίου αλλά αυτό που είχα ξεχωρίσει και μετέπειτα αγοράσει ήταν το πολύ καλό Ep του 2007 Slaughter The Messenger. Εκεί είχαμε κάτι διαφορετικό, κάτι που ξεχώριζε κυρίως ηχητικά, ένα σύνολο λίγο ψυχεδελικό, λίγο υποψιασμένο με αρκετά καλές μελωδίες και low tempo θεμέλιο. Τα Black Metal φωνητικά ζούσαν την ίδια λογική, σε πιο συναισθηματικές εκφράσεις μέχρι έλθει το άγγιγμα από το γνωστό Φιλανδικό κοπάνημα και ανέβει η ένταση του για λίγο.

Εντάξει τα χρόνια πέρασαν και φτάσαμε στο εδω και τώρα την εποχή του Resignaatio ενός αργοπορημένου ντεμπούτου μιας και οι Φιλανδοί δεν είχαν κάνει Full-length μέχρι σήμερα. Μέσα του θα βρούμε ακατάπαυστο ρυθμικό μέρος που όμως διέπεται από τάση για δομή και φωναχτά φωνητικά που τριπλάρουν τον ακροατή για την είσοδο μιας κρυφής μελωδίας (Ecstacy In Blood. A Ballad). Έπειτα στο πολύ καλό Storm Is Coming οι ταχύτητες θα πέσουν σε Doom επίπεδα για να λάβει την σκυτάλη το χάσιμο που τελικά κάνει μια φασαριόζικη στροφή για να φτάσει σε πιο μελωδικά και απολαυστικά σημεία. Το μεταλλικό Haul είναι πιο προσιτό στ’ αυτιά του ακροατή, εδώ τα φωναχτά φωνητικά σε φτιάχνουν πολύ για να έλθει το μελωδικό 596 να ρίξει τις ταχύτητες και να μας ταξιδέψει σε γαλήνια νερά με τα πανέμορφα καθαρά και μελωδικά φωνητικά του T. Lind. Στο ομότιτλο ο ίδιος φτάνει πολύ κοντά στον Niklas Kvarforth κάτι που προσωπικά δεν βλέπω τις περισσότερες φορές και με καλό μάτι. Το album κλείνει με τον χορό του ουρλιαχτού σε μια χαώδη κατάσταση που δημιουργεί το εναλλακτικά θορυβώδες και low tempo παίξιμο του Of Enlightenment And Righteousness Pt. II.

Δεν θέλω να μιλώ για Avant Garde και κουραφέξαλα, ειδικά με τον τρόπο που βλέπω να εισάγουν τον όρο αυτό οι εταιρείες. Είμαι αναγκασμένος όμως να γράψω τις δυο αυτές λέξεις μέσα σε αυτό το κείμενο για να τις δει ο ακροατής που τις ψάχνει. Προσωπικά απήλαυσα αρκετά το σύνολο αλλά νιώθω πως εμφανίζει πολλά στοιχεία σε μια δυσνόητη αναμόχλευση ίσως στον βωμό της υπερπροσπάθειας για κάτι πολύ καλό.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: