2010-Sylvus

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες νέες μπάντες ξεπηδούν από τον Καναδά, αν εκτιμήσει κανείς τα γεγονότα θα δει πως η νέα Metal γενιά στον παγωμένο βορρά είδε στο Black Metal τον φορέα των ιδεών που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μέσο επικοινωνίας με την φύση και ίσως αν το πάμε ακόμα πιο πέρα να είναι το μετεφηβικό αυτογνωσιακό μονοπάτι που βοηθά σε χαλεπούς καιρούς την ατομική πορεία. Η αλήθεια είναι πως ο Καναδάς δεν διαθέτει κάποια αρχαία παράδοση όπως η Νορβηγία που θα ήταν πρόσφορο έδαφος μελέτης και ανάπτυξης ενός concept, αλλά να σας πω την αλήθεια καλύτερα μιας και αυτό δίνει την δυνατότητα της άμεσης επαφής με την φύση και το πραγματικό της πρόσωπο.

Η νέα αυτή γενιά έχει και μια ιδιαιτερότητα, άκουσε black metal με έναν πιο ανοιχτό τρόπο, μαθαίνοντας γι’ αυτό από όσους μεταλαμπάδευσαν στα zeros την αγάπη των Νορβηγών για τα δάση και την παράδοση. Προσωπικά δεν μου μίλησαν ποτέ τόσο έντονα οι Drudkh ή οι Windir, αλλά όταν όλο το γήπεδο φωνάζει το όνομά των πρώτων ποιος είμαι εγώ για ν’ αρνηθώ την ύπαρξή τους. Οι Sylvus μάλιστα έχουν τοποθετήσει και τις δυο αυτές μπάντες στις βασικές τους επιρροές, μαζί με μεγαθήρια του χώρου όπως οι Emperor, Bathory και οι Darkthrone. Στις αρχικές πληροφορίες για την μπάντα πρέπει να προσθέσουμε ότι ξεκίνησαν τα 2-3 τελευταία χρόνια και δεν έχουν υπογράψει ακόμα σε κάποια εταιρεία.

Μουσικά όπως είναι φυσικό ζητούν να φτάσουν σε μια εναρμόνιση με την φύση και έχουν βαλθεί να κλέψουν κάποιες από τις επόμενες ακροάσεις μας. Μέσα στα τριάντα λεπτά του ερασιτεχνικού πλην τίμιου full length τους μας παρουσιάζουν ένα κράμα του early Viking Black Metal, το οποίο σημαίνει παλαιοί και καλοί Enslaved στην δύναμη και την ταχύτητα και μια μικρή αίσθηση μελωδίας μέσα από παύσεις είτε με ακουστική κιθάρα, είτε με low tempo ρυθμούς και solo. Εκεί που με κέρδισαν ήταν στον συνδιασμό και την ατμόσφαιρα μιας και είναι ιδιαίτερα μεταδοτικοί αν και τα τύμπανα ή κάποια τυπικά riff μπορεί να χαλούν λίγο το σύνολο. Τα φωνητικά είναι κοντά στο σχίσιμο των Wolves In The Throne Room αλλά νομίζω ότι πιάνουν και λίγο το ύφος ή αν θέλετε τον τρόπο που χρησιμοποιεί ο Nathan. Ξεχώρισα το ΙΙΙ (γαμώ τα riff από την μέση και μετά) αλλά και στο εναρκτήριο ή το τελευταίο, χωρίς να σημαίνει ότι τα υπόλοιπα δυο υστερούν πολύ. Έχω την αίσθηση ότι μια εταιρεία σαν την Eternal Warfare θα μπορούσε να ενδιαφερθεί τα επόμενα χρόνια και εμείς να ακούσουμε κάτι πολύ καλό μιας και η μαγιά υπάρχει είδη.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: