2010-Gnaw Their Tongues-L’Arrivee De La Terne Mort Triomphante

O Maurice De Jong ήταν ένας από τους νέους που ζήλεψαν την αίγλη των μεγάλων ηρώων στα late 80’s και έκανε, σαν έφηβος που σέβεται τον εαυτό του, ένα solo Black Metal project στα early 90’s με το όνομα Astral. Αργότερα πέρασε από Death/Doom αναζητήσεις μαζί με τους τότε φίλους, σε διάφορα σχήματα (Cauteror, Soulwound, Atrocious) όλα τα παραπάνω όμως δεν πήγαν και πολύ μακριά από κάποια Demo χωρίς κάποια κατάληξη και δημιουργία. Τα χρόνια πέρασαν και όπως ο ίδιος λέει, άρχισε να παρακολουθεί κι άλλες μουσικές, μέχρι να πάρει πρέφα τον δίσκο ορόσημο του 1999-666 International των μεγάλων Dødheimsgard, που τον έβαλε ξανά στο παιχνίδι. Η δημιουργία ως ανάγκη δεν μπορεί να χαλιναγωγηθεί, έτσι είχε έρθει και η ώρα του Ολλανδού να μας παρουσιάσει τον δικό του αντιληπτικό οίστρο με τρία διαφορετικά project, που είχαν ωστόσο λίγο διαφορετικό στόχο, τα ονόματά τους είναι De Magia Veterum, Aderlating και Gnaw Their Tongues. Το όραμα του Maurice ήταν σαφές και σας το παραθέτω αυτούσιο από την συνέντευξη στο lordsofmetal : «…Then, one night I had a dream (I’m not kidding!) about a kind of ‘avant’ big band/orchestra. With a lot of people producing this kind of improvisation monster with two drummers, four basses, a brass section, a string section and a lot of guys/girls screaming their heads off. That’s what started the whole thing, a dream. It all evolved from there. I just decided to let go, not to have any limitations what so ever. Besides I have to do music, it’s a very important part of my life.»

Soundtrack Blackmetal για όσους μπορούν να δεχθούν μια τέτοια συνύπαρξη που ενισχύει το πρώτο συνθετικό και αδυνατίζει το δεύτερο. Εδώ υπερισχύει ο αυτοσχεδιασμός και η ακαθόριστη εκφραστικότητα χωρίς τα εξαναγκαστικά τεχνικά κόλπα και στεγανά. Μια σύμπραξη του ήρεμου με το θηριώδες σε μια διαδικασία που ενώνει τον δημιουργό στο pc/studio με την παράδοση σε μια εναρμονισμένη πορεία. Ο στόχος δεν είναι άλλος από την δημιουργία του σκοτεινού ηχοτοπίου δομημένου σε πλαίσια που βοηθούν την αντιληπτική ικανότητα του ακροατή. Στην φετινή προσπάθεια (πέμπτο Full-length, αν και σε τέτοια project οι κυκλοφορίες σε ποσότητα ξεπερνούν την ικανότητα αφομοίωσής τους από το κοινό) κινείται στα επίπεδα του ‘doodmuziekjes’ (θανατικές μελωδίες) που λέει και ο ίδιος, δηλαδή ένα κράμα από black metal /doom/ drone / noise / soundtrack hybrid με σκοπό το ταξίδι και την αφαίρεση από τις σκέψεις.

Ο Mories έχει ένα Blog (http://gnawtheirtongues.blogspot.com/) για όλα τα ενεργά του project, εκεί έχει postάρει μια περιγραφική ανάλυση των κομματιών που μου άρεσε πολύ και σκέφτηκα να σας παραθέσω αυτούσια:

l’arrivée de la terne mort triomphante.

Slowcrawling tom-tom’s, metallic percussion with droning basses are joined in this opening ritual by a MASSIVE choir to celebrate the arrival of death. More reflective moments with sorrowfilled violins/piano make way for the crushing finale of bombastic grandeur. Probably the most bombastic/depressive GTT track ever!

les anges frémissent devant la mort.

Sinister brass plus crawling chaotic snares and timpany’s comtemplate the majestic slow moving reaper. A lone cornet wails with fear. All white turns to grey and eventually black. Angels tremble with fear as Death passes by slowly. Again the finale is massive.

la mort dans toute son ineffable grandeur.

Chaotic, dissonant and filthy. Screeching violins and piano join percussion and basses for a wild dance. Death transform from the calm white to furious red. The final section is again massive and sorrowfilled. Wailing violin weep, massive choirs and pounding percussion.

le chant de la mort

Pure blind rage as death sings his song. Overblown frequencies and uneven rythms. A continious choir note and dissonant violins.

le trône blanc de la mort.

The end..my most emotional piece probably.

Συμπερασματικά εδώ έχουμε ένα σύνολο ιδιαίτερο και ποιητικό που συνδυάζει άριστα τα κλασσικά όργανα (πιάνο, βιολί) με την ηλεκτρική απόχρωση της κιθάρας και την απόλυτη μονομανία των τυμπάνων. Αν και pc Black Metal θα γίνει ορχηστρικό ακόμα και οπερετικό χωρίς να ξεφτίζει και να χαλά την noise λογική του. Τα φωνητικά έχουν ρόλο κομπάρσου και είναι διακριτικά σε σύνολο αλλά με εξάρσεις. Φιλοσοφικό και εσωστρεφές δίνει απλόχερα μια δοτική περιγραφή σε συναισθηματικό καμβά, χωρίς να πλατειάζει άσκοπα σε τετριμμένο και μονολιθικό ambient έλος.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: