2010-Impaled Nazarene-Road To The Octagon

Αυτή η μπάντα έχει ένα όνομα που εμπεριέχει σεβασμό και έναν ήχο που πάντα θα είναι ισοδύναμο του μεταλλικού ολοκαυτώματος. Πέρασαν σχεδόν είκοσι χρόνια από τα demo του 1991 και ο Mika Luttinen είναι ακόμα εδώ με την ίδια ξεροκεφαλιά και λίμπιντο σε εφηβική διάσταση. Αν μου έλεγε κάποιος να περιγράψω εν συντομία τους βασιλιάδες της Φιλανδίας, θα έλεγα εύκολα «Metal Hooligans». Για να πάμε λοιπόν και στο σήμερα, οι Impaled Nazarene έγραψαν το ενδέκατο album τους Road To The Octagon τρία χρόνια μετά το Manifest και άνετα επιτείνουν το ξέσπασμα, την επίθεση και το συναυλιακό momentum που εξέπεμπαν μέχρι σήμερα.

Οι συνθέσεις παραπέμπουν σε τίγκα αλκοολικές μπόμπες σφηνάκια και δυο τσιγάρα στο καπάκι. Τα Riff πιάνουν τελική από Ferrari με full βάναυση διάθεση παράλληλα με τα λυσσασμένα φωνητικά. Το rhythm section βαρά σωστά με οπτική headbanging σε mashpit διαστάσεις. Η παραπάνω περιγραφή μας καλύπτει στο εβδομήντα τοις εκατό σε όσα θ’ ακούσουμε, το υπόλοιπο τριάντα που μας μένει θα το βρούμε στο Heavy Metal αλλά ίσως και στην μελαγχολία του σαραντάρη πια metalhead. Η κλασσική Metal βάση ήταν πάντα μέσα στα album των Φιλανδών, με την διαφορά ότι πλέον όλοι οι Black Metal παλαίουρες των early days αρχίζουν να νιώθουν περισσότερο κοντά στον παραδοσιακό metal ήχο παρά στα παρακλάδια του. Τα γρήγορα solo και ο τρόπος που ηχούν τα Under Attack, Convulsing Uncontrollably, Cult Of The Goat (έχει και τίγκα ρετρό refrain), Gag Reflex (το κομμάτι του μπάσου με ωραίο κιθαριστικό solo) αλλά και σε πολλά σημεία ακόμα δείχνουν ξεκάθαρα την μεταλοσύνη που τους διέπει. Κατ’ εμέ στην δεκαετία που μπήκαμε θεωρώ πως αυτή η κίνηση είναι η πιο λογική πορεία για μπάντες τέτοιου βεληνεκούς (θυμηθείτε και το περσινό All Shall Fall των Immortal μουσικά) μιας και βοηθά σε μια αμφίδρομη διαδικασία επαναξιολόγησης μιας ταυτότητας τόσο ατομικής όσο και εκπεμπόμενη προς το κοινό. Ωστόσο μην περιμένετε μεγάλες διαφοροποιήσεις από το παρελθόν αλλά σε περίπτωση ακρόασης δείτε την περιεκτική ουσιαστικότητα του Tomi UG Ullgren για το είδος μουσικής που παίζουν.

Δεν υπάρχει κανένα νόημα σύγκρισης των Impaled Nazarene με άλλες μπάντες αλλά μόνο με τον ίδιο τους τον εαυτό και τις δουλειές που έκαναν ως σήμερα. Σε αυτό το σύνολο η φετινή προσπάθεια βρίσκεται σε μια καλή θέση και σίγουρα θα ικανοποιήσει τους φίλους της μπάντας καθώς ακόμα τολμώ να πω πως θα διεγείρει και όσους άργησαν να κάνουν το βήμα Metal-Extreme Metal και πέρασαν τα τριάντα. Καλό live να έχουμε…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: