2010-Deafheaven-Demo

Θέλατε λίγο Post/Black Metal μη μου πείτε? Μάλλον το θέλετε διότι έτσι όπως πάμε θα το θέλουμε και εμείς (πληθυντικός ευγενείας προς εαυτό) σε λίγο καιρό. Λοιπόν πάμε Αμερική, πάμε στις Ηνωμένες Πολιτείες και πιο συγκεκριμένα στο γνωστό και μη εξαιρεταίο San Francisco της California. Το όνομα της μπάντας κουφός παράδεισος λέει, εδώ θα βρούμε νέους με κοντά μαλλιά που είναι και χτενισμένα ή ακόμα έχουν και ζελέ (ποτέ δεν το μπόρεσα..) και φορούν πουκάμισα, κοντομάνικα και τέλος πάντων έχουν φάτσες που ΔΕΝ ανήκουν σε μαυρομέταλους. Ακούω το Demo και σκέπτομαι πως θα μπορούσαμε να το δούμε λίγο διαφορετικά, αυτό το εξώφυλλο ας πούμε είναι τόσο μακριά αλλά και τόσο κοντά, μήπως λοιπόν υπάρχουν εδώ στοιχεία που είναι συγγενικών ενστίκτων με τα θεωρούμενα «ιδεώδη» ή τα λεγόμενα στεγανά? Μήπως τελικά μαυρομέταλε αδελφέ αρχίζει να υπάρχει κάποια σοβαρότητα μέσα σε αυτή την έκφραση?

Ανάψτε το σωστό μάτι της «Κουζίνας» και τσακώστε ένα αντικολλητικό κατσαρόλι που να λέει στο κάτω μέρος Black Metal. Βάλτε μέσα δυο περσινά φιλέτα Alcest μαριναρισμένα μέσα στο ζωμό των νεότερων Fell Voices (Feeling) και Panopticon (Rhythm Section Rules) στο τέλος πετάξτε μέσα ένα μυρωδικό Skagos για το γαμώτο, έπειτα βράστε τα με λίγο Leviathan (συμπατριώτης, μπορεί στην φυλακή πλέον) για το νεύρο, ώστε να φύγει μακριά το Hype κακό και o Hypsterισμός (που κατάντησα…) και μόλις ψηθεί μπουκώστε το άφοβα λέμε.

Το Demo των Deafheaven ενσωματώνει πηγαίο μίσος γαρνιρισμένο με post/rock περάσματα ή αν θέλετε με ήρεμες και συναισθηματικές παύσεις και riff στα χνάρια όλων όσων το έκαναν ως σήμερα με μια λεπτή διαφορά «αντρικού» σθένους. Εδώ έχουμε κάτι που στα δικά μου μάτια και αυτιά μοιάζει γνήσιο και φτάνει τον ήχο εκεί που φανταζόμουν και περίμενα. Ουσιαστικά όμως δεν είναι ούτε καθαρός ούτε θαμπός, είναι ξερός και επιθετικά συναισθηματικός διότι οι φίλοι μας εδώ, Νιώθουν. Είναι λέτε αυτά τα ξεσπάσματα αληθινής πάλης με τον εαυτό ή με τον περίγυρο που όλοι μας βιώνουμε καθημερινά και ως φυσικό επακόλουθο αποζητούμε να μας τα διηγηθούν κάποιοι και μουσικά? Ναι λοιπόν κάπως έτσι είναι, διότι αυτό θα βρείτε να περιγράφουν εδώ. Σε ολόκληρο το Demo υπάρχει ένας τρόπος έκφρασης που είναι αλλοτινός σε σχέση με το corpspaint και το αρχικό μοντέλο του Black Metal που ξεκινούσε την πάλη από άλλη αφετηρία και προς άλλους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με αυτούς που ζουν στο σήμερα, που είναι διαφορετικό μιας και οι παλαιοί εχθροί έχασαν την αίγλη και την δύναμή τους, έτσι και το Black Metal ως μουσική που «τα βάζει» με τον ορατό και αόρατο εχθρό ήρθε η ώρα να γίνει λίγο πιο καθημερινό, λίγο πιο οικείο, πολύ μα πάρα πολύ αστικό. Με τον τρόπο αυτό μπορεί και να καταφέρει ν’ αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές των συνομήλικων αλλά ποιος ξέρει μπορεί και των μεγαλύτερων, αν καταφέρει πραγματικά κάτι τέτοιο τότε και μόνο τότε θα υπάρξει πραγματικά. Το ενδεκάλεπτο Exit Denied τα λέει όλα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα υπόλοιπα δεν μιλούν ορθά. That’s Life (που κατάντησα…) και πρέπει να εναρμονιστούμε ή αν θέλετε να συντονιστούμε στο βωμό της προέκτασης του είδους αλλά και της κατανόησης προς αυτή τη νέα γενιά. Μέσα στο 2011 κυκλοφόρησε και το 7άρι Libertine Dissolves για όσους μερακλήδες το πετύχουν.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: