2011-Hexvessel-Dawnbearer

Τίποτε δεν είναι ομορφότερο από το ξημέρωμα και την θαλπωρή που μπορεί να μας προσφέρει. Ένας συνδυασμός σωματικής ευεξίας ή έντονης κούρασης με το δροσερό αεράκι να μας σκεπάζει και εκείνα τα πανέμορφα χρώματα που αλλάζουν συνεχώς ως καλωσόρισμα στη νέα περατζάδα του ήλιου. Είμαστε λοιπόν αρκετά τυχεροί διότι φέτος για όλους εμάς ο κομιστής της αυγής θα είναι ο γνωστός μας Kvost (Dødheimsgard, Code, Decrepit Spectre) μαζί με μια πολυσυλλεκτική παρέα μουσικών από διάφορες οπτικές γωνίες της σύγχρονης σκηνής. Αξίζει πιστεύω να δαπανήσω τον υπόλοιπο πρόλογο και ν’ αναφερθώ στους περισσότερους εξ’ αυτών, μιας και μόνο τα όργανα που υπάρχουν εδώ παρουσιάζουν μια μικρή εικόνα του ηχητικού αποτελέσματος. Kvost (Voice, acoustic & electric guitar, gongs, hand claps), Mclvor (acoustic & electric guitar, bass, keys, bowed dulcimer, hand claps & hand drums) Quill (Violins, keys, gongs) Arellano (Harmonium, gongs, keys, dulcimer, zither, psaltery, bells, drums & additional percussion) Marja Konttinen (Vocals) υπάρχουν και άλλοι που συμμετείχαν σε κάποια κομμάτια από τους οποίους μας ενδιαφέρει αρκετά (ως blog) ο Carl-Michael Eide και τα φωνητικά του στο άψογο To The Tunnel At The End Of The Light.

Αναρωτιόμαστε λοιπόν εδώ και αρκετό καιρό τι ακριβώς θα έκανε στο προσωπικό του project ο Βρετανός. Η απάντηση που μας δόθηκε ήταν σχετικά κοντά στις προβλέψεις μας, το Dawnbearer είναι μια απελευθερωμένη προσπάθεια, αρκετά ενδοσκοπική και απαλλαγμένη από δεδομενισμούς και δογματικές παικτικές συμπεριφορές. Ο Kvost δεν λαμβάνει τις πεπατημένες οδούς φτιάχνοντας ένα γοητευτικό πόνημα στην βάση του Canterbury folk των 60′s και ταξιδεύει πέρα μακριά σε μαγικές ατραπούς των παλαιών ημερών, με μια διήγηση γοητευτικά περιγραφική. Μια ήρεμη απαγγελία ποίησης τεχνικά με το φωτεινό στοιχείο της μουσικής ν’ αντιτίθεται στο απόκρυφα σκοτεινό όσων πραγματεύεται (Machen, Crowley, Μεσαίωνας, Σολομώντας, Truman Capote, Ritual και Spiritual τάσεις, σχόλια και δράσεις) και του image (Haitian vodoo). Διαβασμένος αλλά και υποψιασμένος σχετικά ο Kvost μας περιγράφει με την μελωδική του φωνή (σε σημεία μοιάζει πολύ με τις χροιές του στα low-tempo κομμάτια των Code και του προπέρσινου Resplendent Grotesque) μιλώντας κεκαλυμμένα για πολλά κρυμμένα μυστικά με μια αύρα νομαδική που σε αγγίζει με τρόπο περίεργο που μπορείς ακόμα και να ζηλέψεις αυτή την διαδικασία θέλοντας να κάνεις κάτι παρόμοιο. Μουσική που παίζει άνετα σε μοναξιές όσο και σε συνευρέσεις με ανθρώπους μιας και πέτυχε διάνα στο μοίρασμα της μερίδας του Occult ποιμνίου και του όπως και να έχει Φωτεινού ανθρώπου. Οι Hexvessel λοιπόν, μπορούν άνετα να καυχηθούν για τον δοτικό συναισθηματισμό που απλόχερα μοιράζουν και συνάμα να χαρούν ιδιαίτερα διότι έχουν το ιδανικό peha που θέλει ο μέσος οπαδός της ακραίας μουσικής σκηνής για μια αλλοτινή όψη στα άγνωστα και αγαπημένα ερωτήματα.

Ξεχώρισα πολλά αλλά θα θυμάμαι σίγουρα την a bit of country θέση του The Death Knell Tolls, τα υπέροχα μελωδικά φωνητικά του Wayward Confessor, το τέλειο όπως ξαναέγραψα Το The Tunnel At The End Of The Light και τέλος το απόλυτο έπος των Κέλτικων ψαλμών του Solomon’s Song. Εσείς λοιπόν βουτήξτε άφοβα στις βάθρες με το γλυκό νερό που κολύμπησε ο Kvost και θα έρθουν να σας βρουν τα παλαιά αναπάντητα ερωτήματα. Αργότερα όταν θα βγείτε στο βραχάκι, θα έχετε πλησιάσει εκείνη τη θελητή νιρβάνα που θα ζήλευαν όλοι οι παρελθοντικοί σας εαυτοί. Αν τώρα δεν το πάθετε αυτό, σκεφτείτε σοβαρά την περίπτωση της επιδερμικής εσωτερικότητας ή την άλλη γνωστή περίπτωση του να μην την παλεύεται καθόλου και αναθεωρήστε σε μια αυτογνωσιακή κατάκριση μπας και στρώσετε. Αλλά ας αφήσουμε την μυητική διαδικασία στην μουσική διότι με όσα λόγια και αν πούμε στο τέλος όλοι τον ίδιο μαλάκα ξαναβλέπουμε στον καθρέπτη.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: