2011-Negative Plane-Stained Glass Revelations

Οι Αμερικανοί είχαν εντυπωσιάσει το underground στερέωμα με το ντεμπούτο τους Et In Saecula Saeculorum πίσω στο 2006. Ήταν θα λέγαμε μια προσπάθεια υπόγεια και θεοσκότεινη με ερμηνευτικό ταλέντο και ατμόσφαιρα ενδεδυμένη σε ομιχλώδες επίπεδο αισθητικής, δύσκολο στο λαβείν ακόμα και από μυημένους στο είδος. Από τότε πέρασαν πέντε ολόκληρα χρόνια, που ήταν τουλάχιστον αρκετά για να κατανοηθεί και να εκτιμηθεί ώστε να είμαστε πανέτοιμοι μπροστά στην γέννηση του φυσικού του διάδοχου που συνέβη στις πρώτες ημέρες του 2011.

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω το παρόν κατεβατό με το συμπέρασμα, μιας και δεν μπορώ ν’ αντισταθώ ειλικρινά, αφού οι Negative Plane γέννησαν έναν από τα καλύτερα black metal album των τελευταίων ετών. Αρχικά όλα ξεκινούν μέσα στα έγκατα του λαβύρινθου που κουρνιάζει ακόμα το ντεμπούτο, με χύμα ήχο και παραγωγή. Έπειτα υπάρχει μια συνθετική αντίληψη η οποία κοινωνεί από την θεία ευχαριστία των Mayhem και από την άλλη έχει πάρει διδακτορικό αναπαραγωγής του ύφους των Hellhammer, Bathory, αλλά και Venom. Το παρόν έργο εμπεριέχει το feeling που πάντα περιμένουν να εισπράξουν οι παλαιοί ακροατές και συνάμα βοηθά συνδυαστικά τους νεότερους. Αυτό συμβαίνει διότι το Stained Glass Revelations καταφέρνει να είναι προϊόν προοδευτικά στεγανωτικό. Τολμά δηλαδή να προωθηθεί και θα τα καταφέρει βάζοντας ένα λιθαράκι στο τοίχος που ονομάζουμε Black Metal αφού μεταφέρει ψήγματα από αλλού μέσα στο δόγμα και τα στεγανά του. Οι Αμερικανοί χαρακτηρίζονται από αυξημένη ικανότητα σύλληψης αλλά και από έναν τρόπο παιξίματος από μπορεί να ενσωματώσει επιρροές από άλλου και να τις μαυρομεταλοποιεί κάνοντας τες να χάνουν την αρχική τους πολικότητα χωρίς όμως να χάνουν την γυαλάδα ή την κρυσταλλικότητά τους. Εδώ μέσα θα βρείτε από heavy/thrash άτοκα δάνεια (δείτε για παράδειγμα το Lamentations And Ashes) ως και surf rock ήχο καλά ομογενοποιημένο, στο εκπληκτικό Angels Veiled Of Bone με έναρξη που σκοτώνει και ευφάνταστο φινάλε. Ακόμη θα θυμηθούμε μεγάλες στιγμές του είδους στο Tο The Third Hour με το grand piano του 666 International, θα αιφνιδιαστούμε από τη μεταλοσύνη του All Souls, ειλικρινά εδώ ακούω riff (αλλά και την κιθάρα σε ηχητική απεικόνιση) που εμπεριέχουν heavy/power metal ένστικτο. Θα πωρωθούμε όπως πρέπει από τα The One And The Many & The Number Of The Word (τίγκα κιθαριστικό) και τέλος θα μείνουμε σαστισμένοι από την συγκινητική συνθετική και πελαγωμένη πορεία του Stained Glass Revelations με τα καλύτερα riff & solo του album που εκπέμπουν ολόκληρο το συναισθηματικό του βάρος.

Η Αρνητική πτήση μακριά νυχτωμένη και από τα δικά της θαμπά λημέρια κοιτά με περιφρόνηση μέσα από τα βιτρό παράθυρα, την κατάντια μας και την περιγράφει με δουλεμένα κομμάτια και συνθέσεις που ενώ είναι μεγάλες δεν θα γίνουν καθόλου βαρετές. Σε ολόκληρο το album ελλοχεύει μια ατμόσφαιρα μαγνητική, τοποθετημένη στο λεγόμενο Religious black metal βάθρο που δουλεύει διαρκώς ώστε να πλάθει την ψυχολογική κατάσταση του ακροατή αλλά και να δημιουργεί εύληπτες εικόνες κατά την πορεία. Αυτή είναι η ορθά μινιμαλιστική αντίληψη του μυστικισμού, μιας και αυτός θα παραμένει από την πρώτη μέχρι και την τελευταία νότα του album ένα αίνιγμα, μια αγωνία, μια στιγμή που θα έρθει, κάτι που θα συμβεί χωρίς ν’ αποπροσανατολίζει διόλου τον ακροατή από το κυρίως πιάτο που είναι η θαυμάσια μουσική που περιέχει. Είναι βέβαια αντιληπτό πως μια τέτοια προσπάθεια δεν θα πέσει ούτε στιγμή από αυτόν τον πήχη για να μετατραπεί σε στυγνό πιθηκισμό/κομπογιαννιτισμό του στιλ «κλέβω σύμβολα και καμία επίκληση, ηχογραφώ τον παππά της ενορίας και κάνω Ορθόδοξο black metal». Μακριά από μόδες και ακροατήρια οι Negative Plane ξεπερνούν το ντεμπούτο τους και μας αναγκάζουν να τους συμπεριλαμβάνουμε στις πολύ καλές μπάντες. Εύχομαι καλές ακροάσεις, διότι θα χρειαστούν αρκετές.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: