2011-Impiety-Worshippers Of The Seventh Tyranny

Από τα early 90’s βρίσκονται στον χώρο οι Impiety, η μπάντα ως σήμερα έκανε αξιοσημείωτες δουλειές αναμιγνύοντας διάφορα στοιχεία του ακραίου metal στο ύφος της και το αποτέλεσμα ήταν να γεννά τίμια albums. Στο σήμερα ο γερόλυκος Mohammed Abdul Ariffen Deen από την εξωτική αλλά συνάμα τίγκα δυτική στον τρόπο ζωής Σιγκαπούρη πήρε διάφορους sessionάδες για να συμπληρώσει το απαιτούμενο roster και δημιούργησε το έβδομο Full-length της μπάντας, χωρίς να ξεχνά το μεράκι μας για total Kvlt αισθητική και εξώφυλλα.

Το φετινό Worshippers Of The Seventh Tyranny είναι αρκετά διαφορετικό από ότι περιμέναμε συνθετικά, γεγονός που επηρέασε και τελικά διαμόρφωσε το feeling που εκπέμπει. Η μπάντα επέλεξε να συντάξει έναν σπονδυλωτό ύμνο κοντά στα σαράντα λεπτά, μια κίνηση με αρκετό ρίσκο που όμως αποδεικνύεται πολύ μαγκιόρα στο τελικό αποτέλεσμα. Η συνένωση των ιδεών αποκτά πλαστικότητα και αποφεύγει τα κλισέ των μικρών/βίαιων κομματιών ενώ παράλληλα γεμίζει τον χρόνο με πολλά περάσματα, solo και βουτιές πιο κοντά στο trip (logical όμως) παρά στο wild του θέματος. Ουσιαστικά καταφέρνει να κρατά την ατμόσφαιρα σ’ ένα μοντέλο που εμπεριέχει λιγότερη πώρωση και περισσότερη ουσία σε θέματα τεχνικής και δομής. Μουσικά έχουμε ένα album των Impiety που σημαίνει ότι ανήκει στον ακραίο χώρο αλλά πατά πολύ γερά στο Heavy Metal θεμέλιο όχι μόνο στον τρόπο εκτέλεσης αλλά και στον ήχο, που είναι και ο καθοριστικός παράγοντας του εύρους των ακροατών που μπορούν να το απολαύσουν. Με ένα rhythm section που όταν θα κινηθεί το πράττει σε Black/Death φόρμες αλλά με Heavy μεδούλι και ψυχή στα riff και solo οι Σιγκαπουριανοί μας μεταφέρουν άνετα τον τόπο σκέψης τους. Κατά την διάρκεια και μέσα στην περιγραφή θα καταφύγουν σε πολλές αργές στιγμές που ευκολότερα τις λες low tempo εκτάσεις παρά Doom/Death περάσματα. O Shyaithan περιγράφει την ιστορία με φωνητικά που παλινδρομούν ανάμεσα στα είδη αλλά ουσιαστικά είναι σα να τραγουδά καθαρά με γρέντζο. Πολλά riff ανατολίζουν κάνοντας κάπως εξωτικό το άκουσμα, ενώ σε σημεία θα μας έρθουν στο μυαλό οι Impaled Nazarene όπως και η Heavy/Thrash σκηνή αλλά και το Black/Death σε εμφανώς μικρότερη δοσολογία από το κοντινό τους παρελθόν.

Συμπερασματικά το σύνολο είναι εύπεπτο και προσιτό σε όλο το metal ακροατήριο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μιλάμε για easy listening. Σε θέματα έντασης, δύναμης και κοπανήματος μπορεί να υστερεί αλλά κερδίζει την προσοχή του ακροατή που είναι στα συν μιας και είναι αρκετά δύσκολο να επιτευχθεί κάτι τέτοιο σε αυτές τις ηχητικές φόρμες. Προσωπικά έχω ευχαριστηθεί το ίδιο τόσο το Skullfucking Armageddon όσο και το Paramount Evil ή το προπέρσινο Terroreign (Apocalyptic Armageddon Command) ωστόσο και η φετινή διαφοροποίηση που έριξε λίγο την οχλοβοή για χάρη μιας πιο ήρεμης/τελετουργικής οπτικής με ικανοποιεί με παρόμοιο τρόπο. Τέλος προτείνω να είμαστε επιεικείς με τον Mohammed Abdul Ariffen Deen στο θέμα της ατέρμονης αλλαγής μελών, μιας και είναι εμφανές ότι ο γερόλυκος επιλέγει μουσικούς ανάλογα με τις νέες επιδιώξεις του σε κάθε επόμενο βήμα των Impiety. Δεν αποκλείω βέβαια καθόλου και την περίπτωση να ‘ναι στραβόξυλο οπότε να κάνεις και δύσκολα χωριό μαζί του.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: