2011-Burzum-Fallen

Ξαφνικά νιώθεις ελεύθερος αλλά είσαι ελεύθερος.

Έχεις όμως ένα μεγάλο κέρδος διότι κατά την περίοδο της ανελευθερίας σου κατάλαβες πως η σκέψη και το ταξίδεμα σε όσα σ’ ενδιαφέρουν είναι πέρα από καταφύγιο και μια μορφή δράσης, αλλά προπαντός κατάλαβες πως μόνο έτσι μπορείς ν’ αναπτύξεις και την προσωπικότητά σου. Κατάφερες τελικά να κρατήσεις αναλλοίωτη την νεανική μουσική σου αντίληψη και να την διανθήσεις θετικά, έτσι τελικά το πες και το έκανες, θέλησες να γίνεις ξανά ένας από εμάς και τα κατάφερες χωρίς ιδιαίτερο κόπο, ίσως μάλλον γιατί ποτέ δεν σταμάτησες να είσαι ένας από εμάς. Έχεις όμως την απαίτηση να μην σε θεωρούμε έναν από εμάς, θέλεις να ταυτιστούμε πέρα από ταμπέλες και στεγανά, θέλεις να είσαι ελεύθερος.

Το Fallen είναι το δεύτερο βήμα του Vikernes μετά την αποφυλάκισή του και έρχεται ένα χρόνο μετά το Belus. Ο Varg έκανε albums με την ίδια συχνότητα και πίσω στα 90’s ακόμα και μέσα από την φυλακή, συνεπώς δεν πρέπει να μας κάνει και ιδιαίτερη έκπληξη αν μας παρουσιάζει κάθε χρόνο μια νέα δουλειά. Ειδικά αν αναλογιστούμε πως σε ολόκληρη την δεκαετία των zeros διένυσε την δική του μουσική σιωπή είναι λογικό να είναι γεμάτος ιδέες προς εφαρμογή. Αρχικά από την φετινή προσπάθεια διέρρευσε το εξώφυλλο, που είναι ένα κομμάτι από τον πίνακα Elegy του Γάλλου ρεαλιστή Adolphe-William Bouguereau. Ο θαυμασμός του Varg για την ιστορική και μυθολογική Ευρώπη μας είναι γνωστός, παράλληλα μας είναι γνωστός και ο μέσος οπαδός των Burzum, η άμεση αντίδραση του οποίου ήταν έκπληξη και σαστιμάρα. Ας μην είμαστε όμως μόνο σκωπτικοί στις απόψεις μας για το ζήτημα, όσο και αν είναι δεδομένη η συμμετοχή μας στην πλάκα και τον χαβαλέ επί του θέματος δεν μπορούμε παρά ν’ αποδεχθούμε ότι το εξώφυλλο είναι απόλυτα εναρμονισμένο με το μουσικό περιεχόμενο και πάνω από όλα με τον ψυχισμό του καλλιτέχνη αυτή την περίοδο.

Το φθινόπωρο αλλάζει το σχήμα των δέντρων και τα χρώματα του δάσους. Το Fallen είναι ένας ιδιότυπος συνδυασμός της όλο και αυξανόμενης εσωτερικής χαρμολύπης και των απορροιών του τοτεμικού εαυτού όπως αυτός μεταλαμπαδεύτηκε στο σήμερα. Κάθε σύνθεση φέρει στην ρίζα της την λογική της μελωδικής σποράς, μια κίνηση που ποτίζει με συναίσθημα κάθε στιγμή της εξέλιξης του album δομώντας ένα σύνολο εύπεπτο και θελκτικό, οικείο και εξυψωτικό. Το βασικό συναίσθημα που εξάγει το Fallen είναι μια θαμμένη χαρά μια νοσταλγία που θέλει εκτόνωση, αλλά είναι συμπτυγμένη στα έγκατα του εαυτού. Ο χρόνος και ο φόβος την έχουν θρέψει για τα καλά και ίσως παραμείνει για πάντα εδώ γύρω ακόμα και μετά από αυτή την εκμυστήρευσή της. Με κυκλικά επαναλαμβανόμενα riff, εύηχα κόλπα στο μπάσο και pagan drum section σε συνδυασμό με αργά περιγραφικά ουρλιαχτά ή σιγομουρμουρητά υμνικά φωνητικά ο Varg μας μεταφέρει μέσα σε ιστορίες που σχετίζονται με την φύση, τον θάνατο, το σκοτάδι, την παραφροσύνη, την πορεία της ζωής και τις δυσκολίες της, την φλόγα της ύπαρξης και τους Θεούς με τρόπο έντονο και επιβλητικό. Αυτό που είναι όμως διάχυτο στο Fallen είναι ο απαράμιλλος ρομαντισμός του Vikernes που κουβαλά κάθε μελωδία που ψελλίζει και κάθε riff που γεννά. Είναι πράγματι αυτός με λίγο διαφορετική κοσμοαντίληψη, το καταλαβαίνουμε ξεκάθαρα όταν μας μιλά για εκείνο το αρχαίο ουρλιαχτό… Hør vinden stille suse;…αυτό που άκουσε κάποτε και έγινε από Christian, Varg…αυτό το κάλεσμα που μεταμορφώνει τον λογικό άνθρωπο στ’ αρχέγονα ένστικτά του, που κάνει το πρόβατο λύκο…

Jeg Faller: καλλίγραμμα νεωτεριστικό, Valen: φιλοσοφικά μελαγχολικό, Vanvidd: αρχέγονα αφυπνιστικό, μακράν το πιο Burzum και Black Metal κομμάτι του Fallen, Enhver Til Sitt: ενδοσκοπικά περιπατητικό και περιπετειώδες, Budstikken: ΕΠΟΣ και μακράν το πιο πωρωτικό κομμάτι του album. Φέτος μας περίμενε μια ιδιαίτερη έκπληξη σαν outro του album, το όνομα του κομματιού Til Hel Og Tilbake Igjen και είναι μια τελετουργική εφαρμογή κρουστών στην λογική της επανάληψης υπό την συνοδεία των ψιθυριστών φθόγγων που χρησιμοποιεί και στο intro Fra Verdenstreet.

Η σφαιρική παρατήρηση του album μας δίδει ξεκάθαρα το στίγμα και την ουσία του σαν νέο έργο του καλλιτέχνη. Η ουσία της άποψης μας δεν πρέπει να προκύπτει από την πώρωση ή την κακεντρέχεια που μας βγάζει σαν ακροατές αλλά από την επισκόπηση και τελικά κατανόηση της οπτικής του και πάνω απ’ όλα από την συναισθηματική μας συμπόρευση μαζί του.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: