2011-Heretoir

Οι Γερμανοί ξεκίνησαν με το Existenz Demo του 2008, το οποίο μεταφέρθηκε ως Ep από τους Κινέζους μαυρομέταλους της Pest Productions μέσα στο 2009. Έτσι από το hard Limitation των 50 έκανε άλμα στις Limited 500 κόπιες, οπότε σε περίπτωση ενδιαφέροντος κάπου θα βρείτε μια. Παράλληλα έκαναν και ένα split κάτω από τον τίτλο Wiedersehen με τους αδελφούς τους Thränenkind (ο Nathanael είναι μέλος και στις δυο μπάντες) το οποίο κυκλοφόρησε πέρσι. Φέτος οι Heretoir εγκατέλειψαν τους Κινέζους και πήγαν στην Northern Silence Productions για να ντεμπουτάρουν συνεχίζοντας να βγάζουν βόλτα το Depressive Black Metal τους στις Post Rock & Shoegaze συνοικίες.

Η αλήθεια είναι πως πιστεύω πολύ στην ιστορική αναδρομή και μελέτη ενός μουσικού είδους το οποίο σημαίνει μακροβούτι στις λίμνες και τα ποτάμια του, ακόμη και αν δεν είναι τόσο λαχταριστά για το σώμα μου. Είναι λοιπόν επακόλουθο πως μου άρεσε και μου αρέσει ακόμα η ικανότητα του μουσικού συντάκτη να μου δίνει μουσικές που μοιάζουν με αυτή που περιγράφει ή μουσικές που προϋπήρχαν και συντέλεσαν ώστε να υπάρξει αυτή που περιγράφει. Όταν έφτασα εγώ εδώ, στο σημείο να γράφω, δεν έκανα αυτοσκοπό την ονοματολογία νιώθοντας πως στο σωρό των παράλληλων υποθέσεων στο τραπέζι χάνει χρόνο ο αναλυόμενος. Στα late zeros λοιπόν συνέβη μια νέα μετάλλαξη στο black metal (λέτε να’ ναι και η τελευταία?) το υποείδος της οποίας ονόμασαν Post/Black Metal. Θεωρητικά ήταν μια μετεξέλιξη της Depressive Black Metal ιστορίας (για την οποία ακόμα δεν έχω αποφανθεί αν ήταν ένα μεγάλο ψέμα ή μια μικρή αλήθεια) και της λογικής που αναπτύσσει η νέα γενιά, η οποία στα μάτια μου μοιάζει να έχει τάσεις συνένωσης και όχι αποστασιοποίησης όπως είχαν οι παλαιότερες.

Οι Heretoir είναι από τους νέους φορείς του είδους αυτού και το καλύτερο παράδειγμα για να περιγραφεί αυτός ο νέος δρόμος. Με απλά λόγια λοιπόν εδώ θα βρούμε μια ταχύρυθμη εκμάθηση του black metal, σαν τη linguaphone ένα πράγμα. Στην ουσία μοιάζει με την κατάσταση του αφρίσματος της θάλασσας αντικρίζοντας το από την φεγγαρόλουστη ακτή ή σαν μια ξαφνική νεροποντή μέσα στην ζεστή λιακάδα. Το album ζει μια θεσπέσια νηνεμία και μας ταξιδεύει με Depressive μελωδίες ή low tempo black metal, σ’ ένα chill out mood χαλαρωτικό αλλά και πεσιμιστικά ανήμπορο που ζει και λίγο εφηβικά σε μια μελαγχολικά χαρούμενη αφέλεια. Σταδιακά αυτό προβληματίζεται και μεγαλώνει σχηματοποιώντας δύσκολα ερωτήματα, δίχως απαντήσεις που μπορούν να γεμίσουν ικανοποίηση τον εκφραστή τους. Είναι νέος και θέλει να ταράξει τα νερά, δεν θέλει να νιώθει πια ανήσυχος έφηβος, έγινε μας λέει ικανός πολίτης και τραβά την δική του γραμμή ως επαναστάτης κατά όλων όσων έχασαν την φλόγα. Λαμβάνει λοιπόν black metal ουρλιαχτά σε μονόχνοτο φόντο με την συνοδεία μιας επιμελημένα ατακτοποίητης γδουποσύνης που ανατρέπει την ροή χωρίς να επηρεάζει στο παραμικρό την συνοχή και το σθένος. Αυτή η συνεύρεση του μελωδικού σουλάτσου με το black metal να εμφανίζεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα λειτουργεί σαν το δηλητήριο που αν το λαμβάνεις καθημερινά σε μικρή ποσότητα στο τέλος ο οργανισμός θα το συνηθίσει.

Συναισθηματικοί και πηγαίοι οι Γερμανοί πετυχαίνουν διάνα όσα οραματίστηκαν και μπορούν να αγναντεύουν το μέλλον με αγαλλίαση. Για όλους εμάς εδώ κάτω στο τσιμέντο και την αγανακτισμένη οχλοβοή το μόνο που μένει είναι η τυχόν εναρμόνιση και οι σκέψεις για το πώς θα μοιάζει όλο αυτό σαν μεγαλώσει. Μουσική από νέους προς νέους με τις ίδιες ανησυχίες το ίδιο πάθος και πάνω απ’ όλα με τον ίδιο ψυχισμό και τα ίδια όνειρα. Από εκεί και πέρα αν τώρα σας αραδιάσω ονόματα από τα οποία επηρεάστηκαν όπως Alcest, Lantlôs, Amesoeurs, Thränenkind αλλά ακόμα και οι Lifelover, Joyless, Autumnblaze παίζει να μην σας ενδιαφέρει και καθόλου.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: