2011-Woods Of Desolation-Torn Beyond Reason

Οι Woods Of Desolation παρουσιάστηκαν το 2008 με το Toward The Depths που ήταν ουσιαστικά ένα Depressive black metal σε δασικό προσανατολισμό. Αν και σε σύνολο μιλάμε για μια προσπάθεια που κουβαλούσε αρκετά αρνητικά, γνωρίζω πως είχε ένα κάποιο feeling για να γουστάρει ο ακροατής που θα μπει στην φάση του, αλλά αυστηρά μόνος αυτός. Τα τελευταία χρόνια η μεγαλύτερη μερίδα των νέων ακροατών που ψάχνει το black metal προτιμά πολλές και διαφορετικές μουσικές πέρα από το metal για κατανάλωση. Αυτές οι ποικιλίες επιρροών όσο περισσότερο εφορμούν στο black metal το κάνουν προσεγγίσιμο και πιο εύκολο σαν άκουσμα. Σε αυτή την λογική έχει ανθίσει το Depressive που κάνει μπάνιο στις νεροτσουλήθρες του post rock και γενικότερα τις πειραματικές και πιο εναλλακτικές επιρροές.

Η οπτική των Αυστραλών διαφοροποιείται αρκετά σε σχέση με το ντεμπούτο, έτσι εκ πρώτης μέσα στο Torn Beyond Reason θα βρούμε μια αμετακίνητη ισορροπία από τις συνθέσεις μέχρι το εξώφυλλο και τους στίχους. Το κλίμα είναι αισιόδοξα μελαγχολικό και λογικά θα γοητεύσει τους φίλους των Austere, Alcest και του ατμοσφαιρικού υποείδους αλλά παράλληλα θα ευχαριστήσει και τους φίλους του Depressive. Τέτοιες μπάντες δεν θα μας κάνουν να σταθούμε εύκολα σε riff και μεθόδους στησίματος των κομματιών αλλά σε λεπτομέρειες του ύφους και πιο ειδικά στις δοσολογίες που χρησιμοποιούν για να φτάσουν στο επιθυμητό feeling. Αυτό συμβαίνει γιατί έχουν ως κύριο στόχο την δημιουργία ενός μοντέλου στο οποίο κυριαρχεί η εξωστρέφεια συναισθημάτων και η μουσική είναι το όχημα που θα τους βοηθήσει για να τα καταφέρουν. Έτσι λοιπόν όλο το album βαδίζει με black metal rhythm section και riff του κάνουν ενέσεις γλυκύτητας, ερωτικότητας και άλλων παρόμοιων συναισθημάτων προσπαθώντας να του πάρουν το μυαλό. Τέλος, θα ήθελα να σταθώ λίγο παραπάνω στα φωνητικά του Sorrow (Austere) που είναι πολύ καλύτερα από τα τίγκα παραμορφωμένα και delay του ντεμπούτου. Αρχικά η παραγωγή τα θέτει σ’ ένα background πλάνο και μοιάζουν να είναι τοποθετημένα πιο κάτω από τα υπόλοιπα όργανα. Όμως ο ρόλος που λαμβάνουν παρόλο που μοιάζει να μην είναι κεντρικός φτάνει να γίνει μιας και μέσω αυτών καθορίζεται το γενικότερο συναίσθημα που εκπέμπει η μπάντα (δείτε την διαφορά του feeling κατά την απουσία τους) στο Darker Days & το Somehow…μας παίζει και με καθαρά κοντά στο μοντέλο των Austere που οι περισσότεροι γουστάραμε.

Σταδιακά καταλήγουμε σε ένα σύνολο που μπορεί ν’ ακουστεί μ’ ευκολία αλλά είναι πιθανό να έχει ένα θέμα στο πότε μπορούμε να το ξαναθυμηθούμε μετά το αρχικό μας κόλλημα μαζί του. Ωστόσο μετά από αυτό οι Alcest θα πρέπει να σταματήσουν να νιώθουν μόνοι μιας και σύντομα κάτω από τους Woods Of Desolation θα έρθουν κι άλλοι, ας ελπίσουμε μόνο να μην υπερισχύσει ο συναισθηματικός μιμητισμός αλλά οι πηγαίες εκφράσεις.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: