2011-Mamaleek-Kurdaitcha

Ας πάμε λοιπόν μια βόλτα στο San Francisco και πιο συγκεκριμένα σ’ ένα πρώην παιδικό δωμάτιο που ζουν και ηχογραφούν δυο αδέλφια. Οι Mamaleek μας έγιναν γνωστοί τα τελευταία χρόνια μέσα από το ομότιτλο cd-r αλλά και το Fever Dream (της Furusiyya Recordings) που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2008. Σε αυτά τα δυο Full-length προσπάθησαν με να εισάγουν λίγο jazz αλλά και διάφορα άλλα κόλπα στο black metal τους, κάνοντας ένα πειραματισμό ανοιχτό σε υποψήφιους ακροατές. Αν και τις περισσότερες φορές τέτοια κόλπα χάνουν σε ταλέντο, αυτό αποδείχθηκε αρκετά ενδιαφέρον και ομολογώ πως του αναγνωρίζω την θετική οπτική της νέας εποχής που ανακατεύει πράγματα και κάνει νέες γεύσεις χωρίς να θέλει σε πρώτη φάση να γίνει μια νέα μόδα.

Kurdaitcha είναι ο τίτλος της φετινής προσπάθειας, ένα όνομα που έχουν δώσει για ένα είδος υποδημάτων τους οι Αβορίγινες (Ιθαγενείς της Αυστραλίας) το οποίο κατασκευάζουν μόνοι από φτερά και ανθρώπινες τρίχες. Παράλληλα εδώ έχουμε ένα εξώφυλλο (δυστυχώς δεν ανακάλυψα ακόμα από που το έχουν λάβει) που παρουσιάζει ατόφια μια πλευρά της black metal αισθητικής όπως αυτή καλλιεργήθηκε στα zeros, με Begotten αφετηρίες και απόρροιες που φτάνουν σε καταστάσεις πολιτισμικής εξαθλίωσης αλλά και μια πινελιά αλλοτινών πολιτισμών, δείτε τους άνδρες με τα περίεργα κεφάλια (μπορεί και να φορούν κάτι βέβαια) και ψάξτε τους Dogon της Αφρικής.

Οι Αμερικανοί κάνουν εφέτος εύστροφες μουσικές σκέψεις, βλέπετε ο τρόπος που δημιουργούν δεν είναι στραμμένος σ’ ένα συνθετικό καμβά αλλά μοιάζει περισσότερο σαν μια συρραφή/συλλογή μουσικών από τις οποίες ενώνουν σημεία ή διαστάσεις/πυκνότητες. Σε γενικές γραμμές εδώ θ’ ακούσετε πειραγμένα μουσικά κόλπα από low έως mid tempo με πολλές αλλαγές τόσο στις σκέψεις όσο και στα εξωγενή χαρακτηριστικά που ενοποιεί. Αν προσπαθήσουμε να τα συμμαζέψουμε, το Kurdaitcha εμπεριέχει μια ήρεμη πομπή στοιχείων στην βάση του pc/programming με αρκετά black και doom riff σε μια γενικότερη Lo-Fi ηχητική λογική που εν τέλει προσπαθεί και θα καταφέρει να ισορροπήσει θόρυβο και μελωδία σε μια αλλόκοτη πορεία. Μην περιμένετε όμως από τ’ αδέρφια να καταστήσουν σαφή πορεία με πυξίδες και χάρτες, διότι ως φαίνετε δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον να υπάρξουν σε κάποιο καράβι με χαραγμένη πορεία, βρίσκονται σε μια αυτοφυή κατάσταση και θα παραμείνουν εκεί αλλάζοντας απλά τρόπους ή ακόμα την ίδια την αυτοφυή κατάσταση.

Στην μουσική των Mamaleek έχουμε την δυνατότητα ν’ ανιχνεύσουμε διάφορα, έτσι στο εναρκτήριο The Hypocrite & The Concubine θα βρούμε επιρροές από Furze (Reaper Subconscious Guide), ή στο πολύ καλό My Body Rock Long Fever τους Manes από την Electronica εποχή τους (2003-Vilosophe & 2006-[view]). Τα φωνητικά σε ολόκληρο το album πιάνουν το ύφος του Malefic αλλά και τα riff έχουν κάτι απο τα πρίμα των Xasthur. Είδα ακόμη τις ritual & noise σκέψεις στο Sinner Won’t Die No More ή την πιο ήρεμη intro/soundtrack λογική του What A Trying Time (σκόνη/βόμβος αεροπλάνου). Την ακουστική meets electro meets Doom (έχει και Sabbathικό riff) του υπόκωφου You Can Bury Me In The East. Για να ολοκληρωθεί το ταξίδι με την υπέροχη ατμόσφαιρα του μελωδικά χρωματισμένου The White Marble Stone με τα low πρίμα riff και τα φωνητικά στο πίσω μέρος, είναι δίχως αμφιβολία το μικρό διαμαντάκι του Kurdaitcha σε έντονο συναγωνισμό με το κατακλείδιο electro με τις λίγο πιο Mikko Aspa κραυγές επιβολής.

Οι Mamaleek με την φετινή προσπάθεια σκαρφαλώνουν τον δύσβατο λόφο του πειραματισμού και μας ζωγράφιζουν τα άγνωστα τοπία που συνάντησαν πίσω του. Εδώ όλα βρίθουν μια βαθιά μελαγχολία και αναπόληση αλλά σε γενικές γραμμές είναι συναισθηματικά άπνοα κάτι που σηματοδοτεί την ατραπό της παράνοιας, τον δρόμο του τρελού. Συμπερασματικά ο ακροατής που παρακολουθεί μουσικές θ’ ανακαλύψει περισσότερα εδώ, ο καμένος θα ζήσει την δική του φάση αλλά κάθε άλλος που θα εισέλθει οφείλει να γνωρίζει πως εδώ έχουμε ένα καλά συσκευασμένο πακέτο που εμπεριέχει επιρροές από ολόκληρο τον ακραίο ήχο χωρίς complex και ιδεολογίες, αποκομμένο, ξεχαρβαλωμένο αλλά άρτιο που θα κραυγάζει για την ύπαρξη ακόμη και αν μείνει για πάντα σ’ αυτήν την ανέμελη γωνιά που γεννήθηκε.

Σημείωση: Πέρα από τα παραπάνω ακούστε οπωσδήποτε την κομματάρα Stars Begin To Fall από το Fever Dream, πιθανολογώ πως είναι το πρώτο αληθινό Jazz Black Metal κομμάτι ever (ο βήχας προς το τέλος μπορεί να σας θυμίσει το φοβερό κλείσιμο Unworthy του προπέρσινου Vexing Verses των The Arrival Of Satan άσχετα αν είναι μεταγενέστερο)

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: