2011-Kampfar-Mare

Ήρθε λοιπόν και η ώρα της επιστροφής των Pagan Blackmetallers Kampfar και ήρθε λέγω γιατί εντάξει το φετινό Aaskereia ήταν Pagan νιώσαμε πράγματα αλλά θέλαμε κι άλλο, θέλαμε κι άλλο λέγω, γιατί αυτό που μας λείπει εδώ και χρόνια στο Black Metal ήταν η Νορβηγική μελωδική γιατρειά. Τα riff που εκπέμπουν ολογράμματα βουνών καθρεπτισμένα σε καθαρές λίμνες και εκείνη η αγέραστη άχρονη φωνή που μετέδιδε τα εσώψυχα από τον μυστικό μας εαυτό.

Οι Kampfar ιστορικά ήταν ένας από τους φτωχούς συγγενείς του Νορβηγικού στόλου σε κοινό και αναγνωσιμότητα. Είναι βέβαια φυσικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο μιας και δεν έκαναν καμιά δισκάρα μέχρι σήμερα, ωστόσο η ύπαρξή τους στον μαυρομεταλικό χάρτη είναι γεγονός από τα late 90’s με δυο album για να συνεχιστεί ουσιαστικά με δυο ακόμα στα late zeros. Αν λοιπόν οι Νορβηγοί έκαναν οπαδούς αυτό συνέβη με το ντεμπούτο τους Mellom Skogkledde Aaser το 1997, στο οποίο βάδισαν στα ίχνη των Enslaved με φωνές εμπνευσμένες από Isengard και την ζέση των Immortal. Από εκεί και πέρα έχουμε προσπάθειες που εκπέμπουν Pagan feeling χωρίς να ξεφεύγουν προς τα μεγάλα πράγματα ή να πέφτουν στην μετριότητα, προσωπικά ακούω όλα τα album τους με ευχαρίστηση μεν, χωρίς να ουρλιάζω δε.

Ανάψτε λοιπόν όλες τις δάδες και φωτίστε το σπήλαιο, ο Dolk και η παρέα του έρχονται από μακριά κουβαλώντας την πέμπτη δουλειά των Kampfar. Ο τίτλος της Mare (το οποίο μας θυμίζει ξανά τους νέους, με το πολύ καλό περσινό Spheres Like Death) και ένα εξώφυλλο που ΔΕΝ έχει μεγάλη επαφή με την αισθητική των Νορβηγών συγκριτικά με όσα μας είχαν συνηθίσει (πάλι καλά που πίσω ξεπροβάλει ένα αγκωνάρι πάγος). Στο εσωτερικό θα βρούμε κάποια ζωντανά και κάποια βαλσαμωμένα παλιά κόλπα, αρχικά είναι εδώ η ατμόσφαιρα που περιμέναμε, παγωμένη, λίγο παραπλανητική αλλά με κάτι μελωδικά riff που σου ζεσταίνουν την ραχοκοκαλιά εκεί που νιώθεις πως πάγωσες ολοσχερώς. Οι Kampfar του σήμερα εκπέμπουν τους παλιούς Immortal υπό τη σκέπη των Gehenna με εμβόλιμα περάσματα από την όλη την Νορβηγία του τότε. Ηχητικά όμως τα πράγματα είναι λίγο συμβιβασμένα ή αν θέλετε σημαιοστολισμένα με τις Tägtgren παράγωγες, το οποίο σημαίνει πως κάθε όργανο εκτελεί χωρίς να χαθεί το μέτρημα και η ροή αλλά δίχως πολλές ευρηματικότητες και πάθος, κύριο παράδειγμα τα ομαλοποιημένα φωνητικά από την αρχή μέχρι το τέλος. Συνθετικά το album απλά θα σταθεί, δεν λέω υπάρχουν ιδέες αλλά όλα μα όλα τα ξέρουμε καλά, τα έχουμε πλέον εμπεδώσει για να μην πω τα τραγουδάμε πριν συμβούν. Μένουμε λοιπόν στην επιτυχημένη ατμόσφαιρα που είναι άλλωστε και ο στόχος της μπάντας. Από τα κομμάτια, ξεχώρισα το ομότιτλο, το Ildstemmer (για τα πλήκτρα) και το Bergtatt που είναι και το καλύτερο με διαφορά, ακόμα μ’ άρεσαν το Trolldomspakt για το εξαίσιο riff και η μπασοροή στο τέλος του Nattgang. Mare is dedicated to the women who chose to walk their own path αναφέρουν κάνοντας ακόμα πιο ενδιαφέρον το σχετικό concept και εμείς κλείνουμε την σύντομη περιήγησή μας στον κόσμο τους υποσχόμενοι ότι το album αυτό θ’ ακουστεί εκεί στα δάση που του αρμόζει πέρα από την αστική σκόνη, κοντά στα ιερά.

Τέλος δεν θα μπω σε συμπεράσματα του στιλ το album είναι απλά ένα συμπαθητικό πόνημα, διότι όλοι εκεί έξω άρχισαν να λένε καλά λόγια για το project του, αγαπημένου κατά τ’ άλλα, Demonaz. Οπότε εγώ δεν μπορώ, παρά να πάρω το δικό μου σπαθί και να μιλήσω ξεκάθαρα, όποιος θέλει Νορβηγικό Black Metal ας μείνει στους Kampfar και το Mare, όχι στο Nuclear Blast αστείο του March Of the Norse για όσους ακόμα δεν καταλαβαίνουν το Black Metal και χρειάζονται μετάφραση σε heavy metal με ολίγη από Bathory χωρίς ψυχή… Αρκετά! ας το μάθουν, ας το νιώσουν ή αλλιώς ας μείνουν με την σκέψη «πόσο μαγικά είναι άραγε εκεί πάνω…»

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: