2011-Ulcerate-The Destroyers Of All

Όλοι όσοι πρέπει, γνωρίζουν ήδη. Όλοι όσοι άκουσαν στην ώρα του το Everything Is Fire είναι οι καλά ενημερωμένοι που ήξεραν εδώ και δυο χρόνια τι θα μας συμβεί, τι θα επακολουθήσει, λίγοι όμως μίλησαν.

Φέτος η πιο γερή μηχανή της Νέας Ζηλανδίας δούλεψε σθεναρά με σκοπό να δημιουργήσει το καλύτερό album της μέχρι σήμερα. Το The Destroyers Of All είναι έτοιμο να μας κατασπαράξει κάνοντας μουσικά κόλπα κοντά στο άριστο, παράλληλα αφήνουν μια γωνιά άδεια για να καθίσει κοντά τους μια κατάσταση άγνωστη για το Death Metal. Πολλές λέξεις μπορούν να την περιγράψουν σωστά, είναι μια συναισθηματική φόρτιση ή μια ψυχική ευφορία, στρες και ευστρές, μια ευεξία και μια παρανοϊκή πλάνη ταυτόχρονα. Τίποτε όμως από όλα όσα θα εκφέρει η γλώσσα ή θα επινοήσει ο νους δεν αρκούν για εισπράξει το θυμικό του ακροατή αυτό που συμβαίνει εδώ. Το θυμικό είναι ένα εργαλείο που δεν έχει μάθει να διαβάζει και ν’ ακούει, αλλά να νιώθει. Γι αυτό καθίστε αναπαυτικά και πατήστε play, από εκεί και πέρα ότι και αν σας συμβεί είναι κατανοητό.

Ο αέρας φυσάει δυνατά, σκοτάδι πνιχτό και ρυθμική πολιορκία, ακόρντα ανασηκώνουν τάστα σα την πάχνη μιας κρύας μέρας. Απροσδόκητη εισβολή στην αποτρόπαια ατμόσφαιρα και τις χαοτικές αλλαγές ρυθμών και σκέψης. Μάτια που σε διαπερνούν με το πύρινο τους κοίταγμα, σου κόβεται η ανάσα, γύρω όλα αρχίζουν να σε πλακώνουν ακόμα και μέρα μεσημέρι στο εξωτερικό περιβάλλον. Κιθαριστικοί μετεωρισμοί σε ταξιδεύουν στην άλλη πλευρά εκεί που οι κανόνες αντιστρέφονται. Καταπίεση και βάναυση συμπεριφορά, ένα δομικό χάος προσανατολισμένο στην ουσιαστικότητα των συνθέσεων, οργανική ομαλότητα πέρα από υπερβολές και τάσεις επίδειξης. Εδώ θα ζήσουμε τον μαρασμό της τυποποίησης μέσα από το μεγαλύτερό της όπλο, το rhythm section.

Oι Νεοζηλανδοί έβαλαν αρκετό λιπαντικό στα χέρια και στις ευαίσθητες περιοχές των ακροατών προχωρώντας σε ένα εγχείρημα που δύσκολα θα τολμήσει μπάντα, κι όμως τα κατάφεραν με το παραπάνω. Το φως χαμηλώνει και μια περίεργη μυρωδιά απλώνεται στο δωμάτιο, τα άκρα τρέμουν και το μυαλό είναι αδύναμο να σκεφτεί, το πνεύμα των Deathspell Omega είναι εδώ. Το καλύτερο είναι όμως, πως δεν μας ήρθε με τη σαπίλα ενός στυγνού μιμητισμού αλλά διαμέσου των γεννητικών τους οργάνων, εν μέσω συνουσίας. Οι Ulcerate έχουν λοιπόν το δικαίωμα να νιώθουν συγγενείς με την μεγαλύτερη μπάντα των ημερών και αυτό αρκεί. Ο Jamie Saint Merat είναι μια συναισθηματική κινητήρια δύναμη, ο τρόπος που παίζει μας μεταφέρει τόσο το πάθος και την ένταση όσο και την τεχνικότητα που προφανώς έχει ως αρχικό στόχο. Οι κιθάρες του Michael Hoggard έχουν βάση στις ανακόλουθες δυσαρμονίες και πορεία προς το απαράλλακτο τίποτε του απείρου, όλα αυτά τα υπέροχα εσωκλείονται από την υπερήφανη ομαλότητα της φωνής του Paul Kelland και οδηγούν στην τέρψη των αισθήσεων. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει κεντρίζοντας τον ακροατή είναι ο τρόπος εφαρμογής που αναγκάζει το album να ζει ανάμεσα στους εφιάλτες των ανθρώπων και το τέλος του κόσμου. Ένα έπος αψεγάδιαστο, ακραιφνές και τολμηρό που θα στέκει ψηλά αντικρίζοντας το λυπηρό δημιούργημα που έχει πλέον καταστραφεί, λύπη βαθιά…

Δείτε ακούστε και θαυμάστε τον τρόπο, το μέτρημα αλλά πάνω απ’ όλα την συσσωρευμένη συναισθηματική συγκρότηση υπέρ του αποτελέσματος. Jamie Saint Merat

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: