2011-Dodsferd-Spitting With Hatred The Insignificance Of Life

Στην αυγή των zeros το Black Metal δεν ήταν κατανοητό όσο είναι σήμερα και αυτό οφείλεται πάντα στις παραστάσεις που έχουν οι ακροατές. Με την αύξηση αυτών αναμενόμενα θ’ αυξηθεί η κατανόηση και ως αποτέλεσμα θα έρθει το γούστο να κάνει κουμάντο στις επιλογές προς ακρόαση. Έτσι δεν ακούμε απλά κάποιον να κοπανάει αλλά διαθέτουμε προσωπικό χρόνο εκεί που αυτό θα συμβεί με την πρέπουσα «αντιπάθεια» προς τον ακροατή. Οι Dodsferd έμοιαζαν πάντα με μια τυπική μπάντα μέχρι ν’ ασχοληθείς μαζί τους, από εκεί και πέρα με κάθε βήμα τους μας αποδεικνύουν πως όχι μόνο αξίζει ο χρόνος που θα τους αφιερώσουμε αλλά επιβάλλεται.

Ομολογώ πως όταν βγήκε το Suicide And The Rest Of Your Kind Will Follow το αντιμετώπισα ψυχρά, ειλικρινά δυο χρόνια μετά το απολαμβάνω σε τέτοιο βαθμό που νιώθω ξενερωμένος με την αρχική μου άποψη. Το λάθος που έκανα ήταν αφετηριακό, όταν ξέρεις μια μπάντα και περιμένεις κάτι αλλά σου έρχεται κάτι άλλο, μην κρίνεις το «άλλο» με τους κανόνες του «κάτι». Η βάση δεν είναι πλέον στην αρχική σου σκέψη αλλά σε ένα άλλο point of view. Δεν μένει λοιπόν παρά να βυθιστείς και ν’ αφουγκραστείς τον στόχο πέρα από τις προσωπικές σου επιθυμίες, όταν και εφ’ όσον αυτό συμβεί θα καταλάβεις την στάση του album αλλά και την αξία του.

Έκτο λοιπόν album εφέτος για τους Αθηναίους Dodsferd με τον Wrath να πλαισιώνεται πλέον από τον Nadir (Lead guitars) τον Maelstrom στα τύμπανα και τον Neptunus στο μπάσο. Ο τίτλος του album Spitting With Hatred The Insignificance Of Life είναι καταδεκτικός και το μουσικό του πλάνο επαναφέρει την μπάντα στο παρελθόν αλλά με νέους καρπούς στο εσωτερικό. Έτσι εδώ θα βρούμε την μονομανία και τον τσαμπουκά του Cursing Your Will To Live την πίεση και την χολή του Fucking Your Creation αλλά και μια μαυρομεταλική κατάσταση που θα εκδηλωθεί περισσότερο παικτικά παρά ατμοσφαιρικά.

Μουσικά ξεκινάμε σε full tempo επίθεση τόσο ηχητική όσο και στιχουργική, η οποία θα διατηρηθεί μέχρι το τέλος χωρίς κανέναν οίκτο προς τον αμύητο ακροατή. Η μπάντα μοιάζει δεμένη και άμεσα νιώθεις ότι η φάση αποκτά extra μουσικό προσανατολισμό. Έτσι στην φετινή προσπάθεια σταματά η εσωστρέφεια αφού το σύνολο διανθίζεται από θετική βοήθεια κάνοντας πιο εξωστρεφές το περιεχόμενο. Θέλω να πω δηλαδή ότι κάθε πόστο μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα με υποβοήθειες από τ’ άλλα ξεπερνώντας τον σκοτεινό χαρακτήρα με τις ομοβροντίες ή το απλό συνεχές πλάνο που οι Dodsferd περιέγραψαν επαρκώς μέχρι σήμερα. Οι συνθέσεις κρατούν την πλατιά τους κίνηση και τα κομμάτια είναι αρκετά μεγάλα γεμίζοντας το σύνολο με λίμνες για μούλιασμα. Αυτή η κατάσταση θεωρώ πως μπλέκει μερίδα ακροατών οι οποίοι παγιδεύονται στην ατέρμονη ροή ονομάζοντάς την βάλτο. Οι Dodsferd ξεπερνούν αυτή την παγίδα με την λογική των δυο επιπέδων. Γιατί, ναι μεν υπάρχει καθ’ όλη την διάρκεια ζωντανό έτοιμο να σε κατασπαράξει το rhythm section, αλλά κατά την πορεία του θα υπάρξουν πολλές ουσιαστικές στιγμές που χαράζουν το αδιάκοπο με κιθάρες και μπάσο να χρωματίζουν την οχλοβοή. Σε αυτό το σημείο το συνεχές επιθετικό πλάνο θα μετατραπεί σ’ ένα χαλί που σε τυλίγει πριν οι λεπτομέρειες σε πνίξουν ολοσχερώς.

Αν θέλουμε να ερευνήσουμε το album και να δούμε αυτές τις λεπτομέρειες θα πρέπει να ψάξουμε για καθετί που συμβαίνει πέρα από το ρυθμικό μέρος. Για παράδειγμα η ερμηνεία χαρακτηρίζεται από διάφορα είδη φωνητικών τα οποία συμπλέουν με τις ανάλογες μουσικές δομές. Έτσι στο Praying In Vain Under The Shrine Of Your God μετά την μέση το μπάσο αναλαμβάνει τον ρόλο του πλοηγού κάνοντας χώρο στα φωνητικά να πάρουν το πάνω χέρι. Ο Wrath εμφανίζει διαρκώς και τον άπονο ρόλο με τα φωναχτά του να έχουν ρητορική διάθεση (είναι σαν να μιλά στην προστακτική & προς επίπληξη). Στο Your Kingdom Was Built In A Lie τα μικρά Bathory περάσματα (και του μπάσου) ανατρέπουν τα δεδομένα δίνοντας μια πιο rock n’ roll αύρα ενώ στο Preaching Death And Destruction οι ταχύτητες ανεβαίνουν κατακόρυφα κάνοντας το μια δυνατή κλοτσιά στην μάπα. Τα καλύτερα όμως βρίσκονται στο τελευταίο μισάωρο με το ομότιτλο σε metal solo/riff αυτή την φορά και τέλειο sample για το απαραίτητο break ως το τέλος και το A Pile Of Shit? The Only Hope Of Your World που θα γίνει πιο συναισθηματικό δίνοντας ένα δράμι feeling που ήταν τελικά αναγκαίο για την περαιτέρω επαφή και ταύτιση μαζί τους.

Η ζωντάνια που εκπέμπει η κατά μέτωπο επίθεση είναι η σπίθα που ανάβει τον ακροατή. Έτσι ενώ αυτή γεννά εκείνος θα χαθεί στην ρυθμική γροθιά και θα νιώσει μόνο μέσα από αυτή. Απελπισία για την κατάντια της σάπιας κοινωνίας αλλά κυρίως μίσος για την ασήμαντη προσωπικότητα και την μηδενικότητα ως στάση ζωής. Επιθετικά ή αν θέλετε οπαδικά συναισθήματα που νιώσαμε, νοιώθουμε και θα νιώθουμε αν συνεχίσουν να ζουν γύρω μας οι λάτρεις των πολλών μετενσαρκώσεων (όσοι δηλαδή δεν ανακαλύπτουν σύντομα την αθλιότητα της ματαιοδοξίας τους). Οι Dodsferd επανήλθαν και εμείς περιμένουμε Live και λέμε ότι δεν θα μεθύσουμε αυτή την φορά…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: