2011-Liturgy-Aesthethica

Ζούμε σε μια εποχή που οι φιλοσοφικοί μανδύες έχουν την δύναμη να υποκαταστήσουν τις μουσικές εφαρμογές ή ακόμα χειρότερα μπορούν να τις υποσκελίζουν και να οδηγήσουν μια μπάντα σε εμπορική επιτυχία. Σε μια τέτοια περίσταση βγαίνουν στην επιφάνεια ιδιοφυείς νέοι που κεντούν μια καλή θεωρία, η οποία προβάλει πεποιθήσεις μ’ εναλλακτική στάση και συμπεριφορά προς τις υπάρχουσες και το παιχνίδι γέρνει προς το μέρος τους, ακόμα και αν συνθέτουν στην κόψη του μουσικού συνοθυλεύματος. Από την άλλη πλευρά, όλοι όσοι αγαπάμε την εξέλιξη, θέλουμε η νέα γενιά να εμφανίζει αυτόνομη προσωπικότητα και πάθος για δημιουργία. Μέσα από αυτή την δυνατότητα αποκτά νόημα και αξία το έργο των παλαιών που μας παρέδωσαν τον καμβά που ονομάζουμε Black Metal, για να δουλέψουν πάνω σε αυτόν οι νεότεροι και να συνεχιστεί και η πορεία του είδους προς το άπειρο.

Το Immortal Life Ep του 2008 ήταν το πρώτο βήμα των Αμερικανών Liturgy και μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί Κλαπατσίμπανο black metal, από την άλλη μπορεί να αποθεωθεί για μια ευστροφία ενός γεωμετρικά αυξανόμενου συρφετού. Σε μια εξέλιξη ήρθε το ντεμπούτο του 2009 Renihilation για να επιδείξει μέσα από ένα φιλοσοφικό πρίσμα μια νέα οπτική. Ήταν μελετημένο καθώς έσκαψε βαθιά στο χώμα για να τοποθετήσει παλιά τεχνικά κόλπα με full επιθετικό σύστημα, σε χαμογελαστό φόντο.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα και το Aesthethica (Ηθική της αισθητικής λέω εγώ, κάποιος μπορεί να το πάρει και ανάποδα) το οποίο γεννήθηκε σε μια παράλληλη συμπόρευση με το μυστικό συμπόσιο Hideous Gnosis, στο οποίο συμμετείχαν διάφοροι αναλυτές με αναξιόπιστα μαυρομεταλικά γούστα αλλά ιδιαίτερη όρεξη για κοινωνιολογικές προσεγγίσεις επί του θέματος. Εκεί θα βρούμε και την ανάλυση του Hunter Hunt-Hendrix, τραγουδιστή και κιθαρίστα των Liturgy, για το Τranscendental Βlack Μetal. Ένα sub-genre που κατασκεύασε για ν’ χαρακτηρίσει την μουσική τους ταυτότητα αλλά και να περιγράψει την διαφορά του νέου/Αμερικάνικου black metal με το αφετηριακό Hyperborean Black Metal, όπως ονοματίζει την Νορβηγική σκηνή. Κάθε τέτοια ομαδική διαδικασία, όπως αυτό το Black Metal Theory Symposium, βάζει μια στάμπα άποψης σε όσους έκαναν διάλεξη, και σαν άλλου τύπου ασβός βρώμισε τους Liturgy με βρωμερό Hype. To Aesthethica έρχεται λοιπόν φέτος με σκοπό να δρέψει τους καρπούς που φύτεψαν με όλα τα παραπάνω. Μουσικά δεν βρίσκεται μακριά από το ντεμπούτο, έτσι θα βρούμε κι εδώ γρήγορες συνθέσεις με κύριο μέλημα τον μονότονο πλην χαρμόσυνο ρυθμό, σε full αγχωτικό tempo και φωνητικά στις παρυφές του πόνου που βγάζει το σφαχτάρι μετά την πρώτη μαχαιριά. Η υποψία της τεχνικής αρτιότητας γίνεται όλο και περισσότερο διακριτή, αλλά συνθετικά εμπεριέχει σπάνιες αλλαγές πορείας σε κάθε κομμάτι, αντίθετα βρίθει από άφθονο copy/paste στον δομικό προσανατολισμό. Το δέσιμο των μελών είναι το κύριο όπλο για όσα θέλουν να κάνουν και έχει ως άμεσο σύμμαχο τον ιδιαίτερο ήχο που σταδιακά αιχμαλωτίζει τ’ αυτιά και το μυαλό του ακροατή. Μειονέκτημα του είναι ο μη/προσανατολισμός που σε φάσεις κάνει την ατέρμονη ροή, σπασμωδικό και πιεστικό κλοιό που κουράζει. Η ειρωνική μελωδικότητα σε αφηρημένο στιλ που πλατσουρίζει παράλληλα με όλα τα παραπάνω, δεν φτάνει σε κάποιο σημείο οριστικοποίησης ή τελείωσης αλλά απομακρύνεται από το δασικό στοιχείο προσπαθώντας να κάνει ορειβασία σε γκρεμίλες. Το album είναι ένα υπερβολικό ηχητικό καταπέτασμα γεμάτο παικτικά τρικ και λεκτικούς νεολογισμούς μουσικής αυτοπεριγραφής σαν τα Burst Βeats. Σύνολο μελό με όραμα επιτυχίας, αλλά μικρό συναισθηματικό βάρος και feeling που θυμίζει περισσότερο εφηβική εκτόνωση ή ένα αλκοολικό παραλήρημα ικανό μεν με πυγμή ανώριμου και άτριχου αγοριού δε. Η αντιφατική συναισθηματική φόρτιση που μεταδίδει στον ακροατή σπάει σχεδόν τελειωτικά με την συνεχή μεταποίηση του απλανές pagan σε δασικό math.

Οι Liturgy είναι μια παρέα νέων που θέλει να γίνει πηγή αλλά δεν έχει φτιάξει ακόμα γούρνα, για να βγαίνει το νερό της καθαρό και γάργαρο. Έτσι εκπέμπει το σήμα της διαχυτικά βρέχοντας καθετί με στάλες, από ένα, εν μέρη υπαρκτό ύδωρ. Τα καταφέρνει λοιπόν σε όρεξη, πάθος, έξαψη και αντισυμβατικότητά αλλά υστερεί σε ουσία, απώτερο στόχο και feeling. Προσωπικά θα τους παρακολουθώ προσπαθώντας να ζήσω μαζί τους το transcendental black metal (που σημειωτέων δεν είναι δικός τους όρος), πάντα μεταξύ σοβαρού και αστείου όπως άλλωστε και οι ίδιοι θα ήθελαν. Από εκεί και πέρα δεν θα προέτρεπα σε κάποιον να μπει στο μυαλό του Hunter Hunt-Hendrix, χωρίς επαρκείς γνώσεις στο μουσικό είδος που ονομάζουμε Black Metal. Αν τώρα υπάρχουν ακροατές που δεν ενδιαφέρονται για το Black Metal και την πορεία του, ίσως μπορέσουν να δουν με άλλα αυτιά το Aesthethica, παίζοντας το ακόμα και σε λιγότερες στροφές.. Προσωπικά όμως θα διαφωνήσω μαζί τους, γιατί η ίδια η μπάντα μιλά για Black Metal και πρεσβεύει την δυνατότητα της να σπάσει τα στεγανά αυτής της μουσικής. Έτσι δικαιούνται να κριθούν με Black Metal μάτια και η απάντηση που θα πάρουν είναι: Μικροί κύριοι, δεν είστε ακόμα έτοιμοι, αλλά ελάτε ξανά, θα σας περιμένουμε. Ίσως το μέλλον να σας ανήκει. Η παραπάνω απάντηση είναι μουσικά στραμμένη και δεν δίνω δεκάρα για τα trends με γαμάτο Hype από εκφραστικούς Hipsters, αν η μουσική τους αξίζει. Οι Liturgy αξίζουν, αλλά ήθελαν να φτιάξουν επιδραστικό Black Metal με άποψη, και πολύ απλά δεν το κατάφεραν.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: