2011-Altar Of Plagues-Mammal

Οι Ιρλανδοί έχουν ξεκινήσει μια πενταετία το μουσικό τους ταξίδι κάνοντας ένα Black Metal που πήρε σταδιακά ακροάσεις, κέρδισε οπαδούς και όλο και φτιάχνει ένα γουστόζικο όνομα για προώθηση και πέρα από το underground κοινό. Αυτά όμως δεν έγιναν από την αρχή όταν η μπάντα έπαιζε more generic Black Metal αλλά αργότερα όταν και πότισαν τις συνθέσεις τους με αρκετά εξωγενή και ιδιαίτερα μελωδικά στοιχεία. Ωστόσο αν ακούσουμε με προσοχή το Demo (2006-First Plague) και το πρώτο Ep (2007-Through The Cracks Of The Earth) θα έρθουμε αντιμέτωποι μ’ ένα feeling αρκετά εσωστρεφές αλλά όχι τόσο σκοτεινό και μια δυναμική με ύφος που εκπέμπει την σταθερά της ενέργειας και της εκτόνωσης αλλά είναι αρκετά μακριά από το άρρωστο, το στυφνό και το αποτρόπαιο του είδους. Συνεπώς η μπάντα έδειχνε από το ξεκίνημα την διάθεσή της που τελικά εξέφρασε ιδανικά με το Ep Sol, από εκεί και πέρα τα επόμενα βήματα που ηχούσαν κοντά στην κοινή συνισταμένη της γενιάς τους, δηλαδή το λεγόμενο post/black metal ήταν απλά μια φυσική εξέλιξη.

Το Mammal έχει προσεγμένο και γεμάτο ήχο με τα τύμπανα να έχουν τον πρώτο ρόλο και τα φωνητικά ν’ ακολουθούν σε τόνο εκφραστικό και μονότονο. Η παραγωγή είναι ιδιαίτερη και βοηθά πολύ το σύνολο, πιθανολογώ πως έχουν σκεφτεί σοβαρά τις λεπτομέρειες μιας και όλα τα κομμάτια ξεχωρίζουν σε σημεία και κανένα περισσότερο των άλλων. Οι Ιρλανδοί θέλουν να παίξουν με τρόπο που θα κουβαλά στις μουσικές του εφαρμογές έναν χαρακτήρα και σε μεγάλο βαθμό το πέτυχαν. Αυτό θα φανεί ξεκάθαρα όταν τα κομμάτια προχωρήσουν βαθιά στο ομιχλώδες μέρος τους και ο ακροατής χαθεί μέσα στις μακρές και ευθύγραμμες πορείες που έχουν λάβει ταξιδιωτική ένδυση και φέρουν την ικανότητα να του αρπάξουν τον νου έστω και για λίγο. Συνθετικά μοιάζουν απαλλαγμένοι από την τυπική εφαρμογή και χρήση όλων των χαρακτηριστικών που ενσωματώνουν, γιατί αυτά έχουν γίνει πια κτήμα τους και μέρος του πυρήνα της μουσικής που γράφουν. Έτσι στα τέσσερα δαιδαλώδη κεφάλαια θα βρούμε αρκετό τυπικό και καλοφτιαγμένο κοπάνημα, άπειρα breaks που εμμένουν στον εαυτό τους κάνοντας άπειρες βόλτες, την χρήση των ακόρντων αλλά και των riff του Paracletus (ακούστε ειδικά το Feather And Bone-4:20) μέχρι και μια εντελώς άλλη κατάσταση (When The Sun Drowns In The Ocean) βασισμένη στη λογική του ambient με κεντρικό πλάνο ένα μουρμουρητό μοιρολόι στα επίπεδα των intros του Battlefields των Hate Forest.

Το δεύτερο Full-album Mammal μάλλον μέτρησε λίγο παραπάνω ή απλά εδώ κατάφεραν να εκφραστούν πιο ουσιαστικά από τα αμέσως προηγούμενα βήματα White Tomb και Tides, στα οποία μάλλον πάλευαν περισσότερο με το γρήγορο hype παρά με το να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν. Άσχετα όμως με τις θεωρήσεις και τις προσωπικές επιλογές, εδώ έχουμε μια μπάντα που μέσα σε μια τριετία κάνει βήματα με μεγάλους δρασκελισμούς μοιάζοντας να μεγαλώνει και σε επίπεδο προσωπικότητας. Φέτος μάλλον θα κερδίσουν εύκολα τον ακροατή που την βρίσκει περισσότερο με τις ενώσεις διάφορων μουσικών πλεύσεων μέσα σε ένα καλούπι σαν αυτό του Black Metal. Αυτό που θα περιμένουμε τα επόμενα χρόνια είναι να πάνε ακόμα παραπέρα την μουσική τους, κάνοντας ένα album που θα μας μείνει και θα το συζητάμε για χρόνια, μέχρι να συμβεί κάτι τέτοιο βρείτε και βάλτε να παίξει το Towards A Higher State Of Being και καπάκι το This Void από το Demo του 2006, αντρικές λίγο αλλού για αλλού και Immortal στιγμές…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: