2011-The Axis Of Perdition-Tenements (Of The Anointed Flesh)

Οι Βρετανοί ξεκίνησαν στα early zeros με ύφος που έσταζε τσαμπουκά και πρίμα στα χνάρια των συμπατριωτών τους Anaal Nathrakh. Οι πρώτες τους δουλειές βρίσκουν εκφραστικό άνοιγμα στην μεγιστοποίηση της φασαρίας εκεί που το Black Metal παραπαίει μέσα στην λαμαρίνα του Industrial και το χαοτικό κενό της Noise. Οι θαρραλέοι μπορούν να μπουν στην διαδικασία ακρόασης του The Ichneumon Method (2003) και ακόμα χειρότερα του Physical Illucinations In The Sewer Of Xuchilbara (2004) με την εντολή να πειράξουν εκ των προτέρων το DNSe και να μην ακούσουν με ακουστικά μιας και η φυσιολογική χρήση εγκυμονεί κίνδυνους βλάβης των ότων από το σφαγιαστικό αποτέλεσμα. Φτάνοντας στο 2005 οι Axis Of Perdition κάνουν το Deleted Scenes From The Transition Hospital, που ήταν αυτό που λέμε album κλειδί για την περαιτέρω κατανόηση αλλά και αποδοχή. Εδώ αρχίζουν τα στραβά riffs, τα φωνητικά αποκτούν σύσταση και ερμηνεία, το λαμαρινοειδές drumming (υψωμένο στην 1349 δύναμη) έχει μικρότερο μερίδιο αλλά ιδανικό προσανατολισμό και η ατμόσφαιρα ξεφεύγει κάνοντας πολλές ambient βουτιές για να δέσει συνειρμικά μ’ ένα θαυμάσιο concept. H ιστορία των μέχρι σήμερα κινήσεων σταματά στο εντελώς «αλλού» και διπλό cd Urfe (2009) που εξετάζει το όλο θέμα από την ανάποδη σκοπιά, διαλύοντας παντελώς την αγριότητα σε μια μουσική σιωπή με μοναδική παρέα έναν ασταμάτητο μονόλογο.

Πέρασαν δυο χρόνια και η μπάντα θέλησε να μας τα ξαναπεί μέσα από Black Metal μουσικά κόλπα, έτσι γεννήθηκε το τέταρτο Full-length των Άγγλων με τίτλο Tenements (Of the Anointed Flesh). .. Am I Dead? αναρωτιούνται στο αφετηριακό The Sleeper και άμεσα ξεκινούν την επίθεση με ταχύτητες, στραβά riff και επιθετικά φωνητικά. Οι τίτλοι εκπέμπουν ένα αστικό concept στα γνωστά επίπεδα του «κοιμισμένου αστού» που αν και αρχίζει να γίνετε τετριμμένο έχει αποδοθεί με σοβαρή αισθητική και ποιητικό ύφος στον λόγο. Στις συνθέσεις κυριαρχεί μια ένταση που εξελίσσεται βαθμιαία, εντύπωση κάνει η χρήση των τυμπάνων που πέραν του ότι είναι αρκετά πίσω δεν καταφεύγουν στο ξεχαρβάλωμα του παρελθόντος, το οποίο σημαίνει φυσικό drumming και μηδαμινές αναφορές στον τρόπο του Frost (1349 way). Εκεί όμως που θα πρέπει να σταθούμε αρκετή ώρα είναι οι κιθάρες, αν ισχύουν όσα αναφέρει το metal archives, οι Axis έχουν τέσσερις (!!!!) κιθαρίστες. Σε όλους αυτούς λοιπόν έχει γίνει ένεση με μολυσμένη βελόνα, μάλιστα ήταν τόσο δυνατό το εμβόλιο ή ο ιός που έχει επισυνάψει στο dna τους το τρόπο αλλά και την νοοτροπία του Hasjarl. Οι Άγγλοι όμως παίζουν καθ’ αυτόν τον τρόπο από το 2005, το οποίο σημαίνει πως δεν μπορούν να θεωρηθούν δα και οι χειρότεροι αντιγραφείς των Deathspell Omega, ωστόσο το ζήτημα εδώ δεν είναι τόσο το στραβό riffing που στο κάτω κάτω έχει και Mayhem αφετηρίες αλλά η τελειοποίηση του στο αδιάκοπο στριφογυριστό μονοπάτι και στο πάντρεμά της κιθάρας με την λαίλαπα του rhythm section. Εκεί λοιπόν είναι παραβατική η παραπάνω επισύναψη και ίσως δημιουργήσει μια αρνητική αίσθηση αφού είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Αυτά βέβαια δεν ισχύουν για ολόκληρο το Tenements αφού σε φάσεις θα βρούμε αλλαγές και άλλου τύπου ιδέες, τόσο στα riff όσο και στην ατμόσφαιρα που εκπέμπουν κάποια απο τα κομμάτια. Το φετινό έργο μοιάζει σα να έχεις εξαναγκάσει τους Deathspell Omega να παίξουν κομμάτια των Anaal Nathrakh αλλά βγαίνει παράλληλα και η Blut Aus Nord πλοκή από την στιγμή που οι Γάλλοι έβαλαν μέσα στην μουσική τους τον Dødheimsgard αέρα του 1999. Στην διαφοροποίηση του άξονα και τις άλλες εφαρμογές δεσπόζει το Ordained όπου οι Paradise Lost συναντούν τους Tiamat, αλλά και το κεντρικό riff του πολύ καλού Sigils And Portents. Τέλος τα επιθετικά φωνητικά του Brooke Johnson είναι αρκετά χουλιγκανικά, δηλαδή περισσότερο φωναχτά και μακριά από τον grim εκφραστικό τόνο, φέρνοντας στο μυαλό τον Cpt. Estrella Grasa των Nidingr.

Τελειώνοντας να προσθέσω ότι ο ήχος είναι αρκετά μουντός και η παραγωγή κάπως πεζή σε σύγκριση με το παρελθόν της μπάντας. Τεχνικά ζητήματα που δεν βοηθούν όσο πρέπει την ροή και την ένταση, ελπίζω βέβαια να μην φταίνε οι version που κυκλοφορούν στο διαδύκτιο. Το σύνολο έχει αρκετό ενδιαφέρον αλλά είναι πολύ πιθανό να φέρει ανάμεικτα συναισθήματα στον ακροατή μιας και η εν πολλοίς Deathspell βάση θα κριθεί αρνητικά άσχετα με το παρελθόν της μπάντας. Γνωρίζουμε εξάλλου πως κάθε νέα προσπάθεια κρίνετε με βάση το παρόν του ήχου και όχι με βάση το παρελθόν της κάθε μπάντας, γνωρίζουμε ακόμα πως οι μιμητές των Deathspell Omega έχουν αυξηθεί τόσο που θα την πληρώσουν ακόμα και αυτοί που το έκανα πρώτοι. Στο έργο των The Axis Of Perdition ξεχωρίζει το Deleted Scenes From The Transition Hospital, οπότε αν είναι να μπείτε στον πλανήτη τους βάλτε πρώτα εκείνο και μετά θα μπορείτε να κρίνετε καλύτερα τα υπόλοιπα (ακούστε ειδικά το Pendulum Prey (Second Incarceration)).

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: