2011-Von Goat-Disappear

Το περσινό Septic Illumination ήταν μια έκπληξη, ένα χρόνο μετά έχω την αίσθηση πως μπόρεσε να ενώσει τις ζωώδες κραυγές του Black/Death μ’ ένα ατμοσφαιρικό πεδίο και εν τέλει να συντονίσει το παρελθόν με τη νέα εποχή μ’ έναν έξοχο ήχο και nowadays attitude. Ήταν κάτι που δεν είχαμε λάβει από την σκηνή αυτή και δεν μπορούσαμε να φανταστούμε την μορφή του. Γιατί μπορεί μπάντες σαν τους Inquisition να έχουν τέτοια χροιά στην μουσική τους έκφραση, αλλά την μεταφέρουν μέσα από ένα μεταφυσικό ύφος σε κομιξ/ιερουργικό φόντο. Οι Von Goat κατάφεραν να παίξουν ατμοσφαιρικό Black/Death σε πιο πραγματολογική διάσταση. Ο Black Cactus μπορεί λοιπόν να καυχηθεί πως όχι μόνο έκανε μια μπάντα που προσπέρασε τις αρχικές υποψίες ενός γελοίου κλώνου των Von, αλλά οδήγησε πολλούς οπαδούς σε μια νέα υποτέλεια και γιατί όχι να φτάσει και σε μια μελλοντική εποποιία.

Το Black/Death ζει και βασιλεύει και αφού μας έδωσε την γενικευμένη του πώρωση ήρθε η ώρα να γίνει ακόμα και soundtrack μιας ψυχικής επιδημίας. Οι Von Goat έχουν φτάσει πολύ γρήγορα στο επίπεδο της μπάντας που προσφέρει, αποφεύγοντας το απλό και ευθυτενές κλισέ μοτίβο. Δεν είναι βλέπετε απλοί τροβαδούροι του κακού αλλά γητευτές του σκοτεινού δρόμου, εκεί που ο καθένας βαδίζει μόνος, αβοήθητος χωρίς αποκούμπι. Στην φετινή δεύτερη προσπάθεια κάτω από τον τίτλο Disappear θα βρούμε τον Black/Death ήχο του ντεμπούτου τοποθετημένο σε μια μελωδική κυψέλη για να πάρει την γλύκα μιας βουητής ψαλμωδίας φωνητικών και μια υπόκωφης συναισθηματικότητας στις κιθάρες. Αλλά στο μουσικό καμβά δεν υπάρχει τίποτε άλλο προς περιγραφή, μιλάμε για μια σταθερά με ευθύβολη κατεύθυνση χωρίς αναδυόμενα κόλπα αλλά με δροσερά μακροβούτια σε riff, vocals και rhythm section.

Οι Αμερικανοί παίζουν απλά αλλά καταφέρνουν να φτάσουν σε αξιοπρόσεκτα αποτελέσματα. Μια κουβέντα αρκεί για να προσδιοριστεί επακριβώς το ζήτημα, το Disappear είναι τόσο έντονο που αγγίζει περίεργες χορδές του ψυχισμού και καταφέρνει να επιτεθεί με ατμοσφαιρικό φόντο. Αν και αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί για το ντεμπούτο, εδώ έγινε πλέον ξεκάθαρο, oι Von Goat παίζουν Soulscape Black/Death (=ψυχοτόπιο, παράφραση του Landscape, για το feeling που τείνει το album) με έντονη την ασυνείδητη επιρροή, το εγκεφαλικό μούδιασμα και στόχο μιαν άλλη επαφή με το εσωτερικό γίγνεσθαι. Το Disappear φέρει μια πνευματική χροιά στην μάζα του Black/Death που συναρπάζει, κουβαλά μια ανείπωτη θλίψη, έναν πεσιμισμό που φτάνει στα έγκατα της μοναξιάς. Είναι ένα σπονδυλωτό έργο που δεν αλλάζει μουσικό προσανατολισμό αλλά εμβαθύνει μέχρι την εγκόλπωση όσων θέλει να προβάλει στον ανυποψίαστο ψυχισμό του ακροατή. Δεν υπάρχει εδώ αφετηρία ή μια σχεδιασμένη πορεία, αλλά μια ασάλευτη συννεφιά που δεν αλλάζει ροή, είναι μουντή και στέκει ψηλά, χωρίς οίκτο, άγρια αλλά εύγευστη, αποτρόπαια αλλά αληθινή, πολύ αληθινή. Μουσική για πολύ αργά το βράδυ ή πολύ νωρίς το πρωί, μουσική για μια άσχετη ώρα που συμβαδίζει με την εσωτερική και εξωτερική σιωπή. Μόνο ζάλη, μόνο δυσκολίες, μόνο καταπίεση, μόνο Black Metal.

Η Θαλπωρή ενός ατελείωτου βουητού θα μας σκεπάσει όπως το κουβερτάκι το μωρό στην κούνια. Εικόνες αντιφατικού ρομαντισμού σε πελάγη δυστυχίας όπως η εποχή μας. Οι Von Goat κατάφεραν με το δεύτερό βήμα να βουτήξουν στην βαθιά εσωτερική άβυσσο και να μας υποχρεώσουν να εξάγουμε συμπεράσματα. Το Disappear είναι ένα album που έχει το ειδικό βάρος ν’ απευθυνθεί στους μεγαλύτερους όπως ένα γλυκό παραμύθι στους πολύ μικρότερους και να εξιστορήσει ότι ακριβώς νιώθουν. Μουσική θλίψη που εκπέμπει ένα ιδιότυπο feeling και παρουσιάζει στην εντέλεια το σύνολο των συναισθημάτων μιας πολιτείας σαν αυτή που ζούμε. Σε άλλο πλάνο ένα ιδιαίτερο και εσωστρεφές μοντέλο, μαγευτικό και πάνω απ’ όλα διαπεραστικό. Αυστηρά για όσους είδη κουβαλούν το feeling αυτό, διαφορετικά καμιά προσπάθεια δεν θα σας φέρει κοντά του. Το album διατίθεται στο διαδίκτυο, αλλά εμείς θέλουμε Cd, Lp και Tape. Καταλάβατε?

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: