2011-Veintears-Redemption Of The Soul

Το Depressive Black Metal ζει παρασιτικά εδώ και μια δεκαετία στην ψυχαναγκαστική του τρύπα, έλκοντας σχετικούς και άσχετους με τον αυτισμό του. Μέσα από αυτή την στάση απέδειξε την θέληση για «ζωή» και σταδιακά κέρδισε το στοίχημα της διαχρονικότητας μέσα από την προσήλωσή του. Το μεγάλο πλεονέκτημα της ηχητικής του φόρμας ήταν πως κατάφερε να παίξει ιδανικά με την ψυχολογία του ακροατή, ακουμπώντας καθοριστικά ένα σημείο του συναισθηματικού κέντρου που όσο πιο νέος και εύρωστος είσαι τόσο πιο δυνατά σε αγγίζει. Πέραν όμως αυτού το Depressive κατάφερε και κάτι σπουδαιότερο, μπόρεσε να διαφυλάξει και να μεταφέρει το αινιγματικό και παρανοϊκό πέπλο του Black Metal, κρατώντας ακόμα και μέσα στην ανικανότητά του την γνήσια μαυρίλα που εύθηνε από τα late 90’s. Ακόμα και στην πιο ατάλαντη εκδοχή του σε σύγκριση με κάθε άλλο είδος του Black Metal φέρει ένα περίεργο πέπλο σαπίλας που έχει την δύναμη να γοητεύσει ακόμα και έμπειρα αυτιά γιατί έχει ψυχή και πάνω απ’ όλα ψήγματα αλλοτινής σκοτεινιάς. Εν κατακλείδι κάνεις δεν μπορούσε να φανταστεί αλλά ούτε και να προσδοκά μια τέτοια πλοκή, κι όμως στην μουσική η έκφραση μπορεί να υποσκελίσει ακόμα και την εξέλιξη ή την πρόοδο μέσα από την δοτικότητά της.

Οι Θεσσαλονικείς Veintears κάνουν φέτος ντεμπούτο σε Cd-r βαλμένο σε μια όμορφη θήκη Dvd, από την Selbstmord Kommando Produktion. Στο εικαστικό μέρος θα βρούμε ένα full αστικό περιβάλλον το οποίο μας προϊδεάζει να λάβουμε μια ψυχική στάση απέναντί του. Στο μουσικό μέρος τα πράγματα ξεκινούν σε Depressive black metal αλλά προχωρούν και σε μια συνολική καταγραφή επιρροών που δημιουργεί ένα ιδιαίτερο μείγμα. Αρχικά λοιπόν θα βρούμε ένα mid-tempo ροής που στέκει σαν μονότονο τοπίο, το οποίο συνοδεύουν φωνητικά στριγκλιάς που φτάνουν σε μακρούς λαρυγγισμούς απόγνωσης. Σταδιακά θα υπάρξουν κάποια ανεβάσματα στον ρυθμό τα οποία όμως λες περισσότερο ξεσπάσματα παρά ταχύτητες. Όλο το album μουσικά είναι κολλημένο σε μια παραπονιάρικη μελωδικότητα η οποία έχει την δύναμη να συνεπάρει τον ακροατή στο τελευταίο του ταξίδι. Ειδικά στις εισαγωγές των κομματιών τα πλήκτρα, που μοιάζουν αρκετά σε Vinterriket, σε συνδυασμό με τα riff γκρεμίζουν ψυχισμούς ερεθίζοντας το προσωπικό χωράφι με τ’ άλυτα προβλήματα της ύπαρξης.

Με βάση τα παραπάνω οι Veintears δημιουργούν κομμάτια που κάνουν μουσικούς κύκλους ροής χωρίς να κουράζουν ή να καταντούν βαρετά. Κατά την διαδικασία αυτού του κύκλου θα συντελεστεί και μια μικρή έκπληξη καθώς τα ξεσπάσματα κάνουν το Depressive στην άκρη και βγάζουν προς τα έξω άλλου τύπου επιρροές όπως ας πούμε τους Necromantia, ακούστε ειδικά το Incubus Convultions στο οποίο έχουν κάνει copy/paste το refrain του Scarlet Witching Dreams σαν φευγαλέο πέρασμα. Ο τρόπος έκφρασης κερδίζει τις εντυπώσεις μιας και φτάνει στην ενοποίηση διαφορετικών δρόμων του black metal χωρίς να μεταβάλει το Depressive feeling και την γενικότερη ατμόσφαιρα, με το τσαγανό που διακρίνει τις ρυθμικές του εκπομπές. Στο συναισθηματικό του κόσμο υπάρχει μια σχετική μελαγχολία η οποία βαλτώνει την ανάπτυξη αλλά κάνει μεστό το ατμοσφαιρικό του σήμα. Στο Isolation υπάρχουν χορωδιακά φωνητικά σε μυστήριο φόντο και στο Nighttime Depression διηγηματικά περάσματα τα οποία βοηθούν το mid tempo που ακολουθεί να λάμψει μέσω της μελωδικότητάς του. Το Redemption Of The Soul φτιάχνει ένα νέο κάτοπτρο παρατήρησης και μας προσκαλεί για περιήγηση.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: