2011-Epheles-Je Suis Autrefois

Οι Γάλλοι Epheles μπήκαν από τα late 90’s στον ντορβά της αδιάκοπης και λυσσαλέας εγκοπής του Black Metal, τότε το είδος έχανε τον underground χαρακτήρα του, αλλά αυτοί επιμήκυναν την δική τους οπτική εκεί κάτω βαθιά μέσα στην γη αδιαφορώντας για τις εξελίξεις. Έκαναν album και Ep που δεν στάθηκαν μόνο στις Γαλλικές τυπικότητες της επίθεσης αλλά έδεναν μελωδικά το σύνολο, βρήκαν δουλειά με δουλειά τον δικό τους δρόμο και προχώρησαν σε παρουσιάσεις. Το black metal άλλαζε αλλά μπάντες σαν αυτή κράτησαν σθεναρά μια άλλη στάση, ξεκάθαρη, απόμακρή και μακάβρια αλλά ορθά δογματική και επίπονη με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και άλλες πινελιές πιο παράξενες. Δεν επιθυμούσαν τίποτε και συνέχισαν, ακουμπώντας στην χαρά ενός μικρού κοινού που γνώριζε και γνωρίζει τι επιθυμεί να λάβει από την μουσική αυτή σε βάθος χρόνου.

Το Je Suis Autrefois έχει στηθεί με ιδανικό τρόπο, εμπεριέχοντας κάθε απαραίτητο στοιχείο για μια απολαυστική μαυρομεταλική βόλτα. Μουσικά θα βρούμε μια ευθύγραμμη επιθετικότητα που καμπυλώνει μαγνητίζοντας μέσα από διάφορες μουσικές φόρμες μέχρι και μικρές παύσεις ησυχίας που σε ταξιδεύουν στο άπειρο. Το σύνολο μοιάζει με την ένωση της ατέρμονης μελωδικότητας των Limbonic Art, της αυτιστικής μανίας των Mütiilation και της χαοτικής τακτικής που οι Darkspace έφτιαξαν πολύ αργότερα. Μέσα σε αυτά βάζουμε ολίγη από Filosofem και ολίγη παραπάνω από την μετέπειτα ambient πλευρά του Varg κυρίως στο ύφος που θέτουν ως στόχο ν’ αναπτύξουν. Η βάση των συνθέσεων δεν θα βγει ούτε στιγμή από το πλάνο της ατμοσφαιρικής εξύψωσης και της συνεπαγόμενης συναισθηματικότητας που αυτή δημιουργεί. Η Γαλλική πλεξούδα που δημιουργούν παντρεύει εξαιρετικά των κυκεώνα με την γαλήνη σε διαστημικό φόντο, αποκαλύπτοντας την άγρια ομορφιά του. Ολόκληρο το album ζει σε μια μοναξιά και την μεταδίδει κάνοντας μια πλήρη περιστροφή στην εσωστρεφή περιήγηση. Αυτή η μοναχικότητα θα βιωθεί μέσα από την εξιστόρηση που έρχεται σαν πέπλο να σκεπάσει καλά, τον μοναχό ακροατή του είδους. Ατού στην ανάπτυξη είναι η αυτοσυγκράτηση, με τα κομμάτια να μοιάζουν περισσότερο σαν ενιαίο σύνολο και soundtrack παρά σαν τυποποιημένα τραγούδια, ένα έργο που μεταφέρει την πίεση και το θέαμα στην στρατόσφαιρα, εκεί δεν υπάρχει περιθώριο αναπνοής για να καλύψει την ανασφάλειά μας.

Στα τεχνικά θέματα και την δομική ανάλυση θα βρούμε αξιόλογα και διαπεραστικά riff που παίζουν ρόλους ανάλογα με την πλοκή. Ξοπίσω τους ένας Nephtys με λαρυγγικά φωνητικά, πνιχτά σα μικρές γαργάρες (λες και ο Abbath μιμείται την φωνή των γκρεμλινς) να έχουν βοηθητικό ρόλο όπως και καθετί άλλο στο Je Suis Autrefois. Το ρυθμικό μέρος είναι σταθερό, χωρίς να φτάνει συνέχεια τις μεγάλες ταχύτητες, παίζει με βάση τα επόμενα εξαγόμενα και φτιάχνει ένα feeling δροσερό και κοφτερό αλλά πάνω απ’ όλα οικείο και δοτικό. Οι Γάλλοι βάζουν ψηλά στον κορμό της σύνθεσης έναν ατμοσφαιρικό τόνο που είτε δημιουργούν πλήκτρα και καμπάνες είτε απλά ακόρντα και ρυθμικοί καταποντισμοί. Αυτός ο τόνος είναι μια δολοπλοκία που φτάνει στα όρια του επιθυμητού την συμφωνική Black Metal διάθεση ακόμα και με αιθέρια περάσματα διαμέσου ορμής και σχάσης. Όλες οι αλλαγές είναι σωστά τοποθετημένες για ένα ακόμα ρήγμα στο ρυθμικό μέρος που βγάζει όλο το γούστο και την απόλαυση. Το εξώφυλλο ζει στην Immortal θέση και φάση με ρούχα που μοιάζουν σαν να συναντά ο Meyhnach τον Noktu & Logo σε γκρίζο χρώμα (μπορεί και ασημί) υπερθεματίζοντας έτσι με μια ύπερkvlt πώρωση το σύνολο.

Αυτόνομοι, μακριά από κοπάδια και ωραιοποιήσεις, μαγεμένοι και κυνικοί με τα δικά τους όπλα αξιόλογα ή μη, οι Epheles λειτουργούν σαν άλλου τύπου ταξιδιωτικό γραφείο και περιμένουν το καραβάνι των επισκεπτών για να το φτάσουν κοντά στην γη των αστεριών και της σκούρας συννεφιάς του γείτονα γαλαξία. Καλύτερα μην μπείτε στην διαδικασία, οι θεοί στους ουρανούς δεν επιδέχονται παρατηρητές που ψάχνουν φτηνά θεάματα αλλά ικανούς ονειροβάτες με ήδη καλλιεργημένη αντίληψη.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: