2011-Marduk-Iron Dawn

Αν και θα έπρεπε να πω και εγώ Iron Dawn by Marduk μιας και μοιάζει πιο διηγηματικό. Δηλαδή έφτασαν στο σημείο να έχουν την δύναμη να το πάνε έτσι, σα να λέμε το νέο πόνημα του τάδε. Θυμάμαι ακόμα το live του 2009 στο Sin City (μετά έγινε Seven Sins) που μας «έφαγαν» το μισό μαγαζί για να την αράξουν. Αλλά εντάξει χολή αν θέλει κανείς να βγάλει ας το κάνει με τις μπάντες που έφτασαν στον εμπορικό οχετό και σταμάτησαν να παίζουν. Τουλάχιστον οι Σουηδοί κάνουν ως οφείλουν αυτό που θέλει ο οπαδός τους, δηλαδή αξιοπρεπή album, εμφανίσεις παντού και όταν τ’ όνομά τους χαθεί από το προσκήνιο μπαίνουν, γράφουν τρία κομμάτια και σκάει και ένα Ep σαν ετούτο .

Στην σύγχρονη ιστορία των Σουηδών τα πράγματα είναι πολύ απλά και ξεκίνησαν το 2004. Τότε την θέση του Legion πίσω από το μικρόφωνο λαμβάνει ο Daniel Rostén που λίγους μήνες πριν είχε κυκλοφορήσει το ντεμπούτο των Funeral Mist, Salvation (καλοκαίρι του 2003). Εκείνο το album δεν του έδωσε μόνο αυτή την «δουλειά» (γιατί εν πολλοίς αυτό είναι) αλλά τον τοποθέτησε στην συνείδηση των απανταχού Blacksters ως έναν νέο και ικανότατο μουσικό. Το Salvation ήταν αυτό που λέμε δισκάρα ολκής, μιας και φέρει την δύναμη ακόμα και μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης ν’ αφήσει εμβρόντητο τον ακροατή. Μιλάμε όμως για ένα album με total Black Metal έτσι, δεν έχει πάτους για καλούς κραδασμούς, σου παίρνει το κεφάλι και ψάχνεις να το βρεις στο βομβαρδισμένο δωμάτιο. Το Plague Angel ήταν η πρώτη του δουλειά με τους αρχηγούς του Σουηδικού Black Metal και εύκολα κάποιος διακρίνει ότι τα κομμάτια είτε είχαν ήδη γραφτεί, είτε απλά έδειξε μετριοπαθής και δεν συμμετείχε στην παραγωγική διαδικασία. Εντούτοις ακόμα και σε κομπρσιλίκι του Arioch, το album εκείνο μάλλον ξεπέρασε όσα είχαν κάνει οι Marduk στα zeros. Έπειτα πέρασαν τρία χρόνια στα οποία έκαναν live εμφανίσεις με το τσουβάλι, κυκλοφόρησαν dvd, οπαδικές καταστάσεις δηλαδή μέχρι που έλιωσαν και κατάλαβαν πως είχε φτάσει η ώρα για ένα ακόμα βήμα. Το album που ακολούθησε ονόμασαν Rom 5:12 και ο Arioch, που στους Marduk λέμε Mortuus (μπαντάρα παρεμπίπτοντος), το αγγίζει όσο πρέπει για να ξεφύγει από την μανιέρα των Marduk κυκλοφοριών. Αυτό δεν το λέω υποτιμητικά μιας και δεν είναι κακές οι κυκλοφορίες τους, απλά είναι Marduk κυκλοφορίες και αυτό δεν χωρά άλλες αναλύσεις. Που ήμασταν? Α! ναι, σας έλεγα πως μια μπάντα με τεράστια ιστορία στον χώρο, έγινε πιόνι στο σατανικό χέρι ενός νέου, αλλά είναι νέος ο Daniel Rostén? Η απάντηση είναι γνωστή σε όσους παρακολουθούν, ο Arioch είχε κάνει μια εντυπωσιακή δουλειά το 1999 με την άλλη του μπάντα, τους Triumphator, το Wings Of Antichrist που αν και έμεινε στην αφάνεια μέχρι σήμερα κάνει πλάκα σε μεγάλο μέρος της Σουηδικής σκηνής. Στο Rom 5:12 οι Marduk τσίμπησαν όλη την αισθητική της Norma Evangelium Diaboli, παρά πολλά στοιχεία των Funeral Mist και κατάφεραν να βγουν από το αδιέξοδο (ακούστε τη no tempo κομματάρα Accuser: Opposer). Έτσι λοιπόν φτάνουμε και στην καταλυτική χρονιά, το σωτήριων έτος 2009, τότε οι Marduk έκαναν το χλωμό (πλην τίμιο, είπαμε αυτό δεν άλλαξε ποτέ) Wormwood ενώ παράλληλα ο Arioch έβγαζε το σπουδαίο από πολλές απόψεις και πολύ δημοφιλές πλέον Maranatha. Η σύγκριση των δυο αυτών μουσικών εκδοχών μοιάζει όσο αστεία θα έμοιαζε για τον αντίστροφο λόγο μια σύγκριση των δυο αυτών μουσικών εκδοχών το 1995.

Έτσι φτάνουμε στις μέρες μας με την τεράστια Regain Records (πλάκα κάνω) να επιτάσσει νέο υλικό για μοσχοπούλημα. Τα κεφάλια μπήκαν πάλι στο studio, τα τανκ μπήκαν και πάλι στο εξώφυλλο (τανκς και κίτρινο χρώμα προσωπικά μου προκαλεί έντονη πώρωση, το λέω αλλά ντρέπομαι και λίγο) και το έβδομο Ep των Marduk είναι γεγονός. Πρώτη στάση Warschau 2. (Headhunter Halfmoon) εδώ θα βρούμε ταχύτητες και πολυβόλα, ρυθμούς και μάχες που συνεπαίρνουν με φωνητικά που αρρωσταίνουν το μυαλό. Πύραυλοι σκάνε αριστερά και δεξιά ενώ το ρυθμικό μέρος εξαπολύει επιθέσεις, σειρήνες σημαίνουν μάχη και το σώμα του δύσμοιρου ακροατή αρχίζει το headbanging τουλάχιστον (στην πρώτη ακρόαση που έγινε στο γραφείο που δουλεύω, παραλίγο να σηκωθώ και να κάνω ερπίνγκ ανάμεσα στα γραφεία). Έπειτα ακολουθεί το εμβατήριο Die Wacht Am Rhein (Drumbeats Of Death) που μοιάζει και στα riff απομεινάρι του Wormwood και στο τέλος η μάχη στην Prokhorovka (Blood And Sunflowers) που χαρακτηρίστηκε ως η μεγαλύτερη μάχη τανκ στην στρατιωτική ιστορία. Εδώ λοιπόν τα πράγματα αλλάζουν, οι ταχύτητες κατεβαίνουν στο ελάχιστο και ο Mortuus μας εξιστορεί σαν άλλου τύπου καθηγητής ιστορίας τα καθέκαστα. Μεγαλοπρεπές μέσα στην μουσική του φτώχεια καταφέρνει με ιδιαίτερη ευκολία να λειτουργήσει ως άλλου τύπου soundtrack για ντοκιμαντέρ.

Ωραία περάσαμε δεν λέω, αλλά ας μην γελιόμαστε, όσο και αν αγαπά κανείς τον Evil και τον ομόσταυλό του Devo καλό θα είναι να κάνουν μια παύση πυρός. Αυτό αρχικά θα πρέπει να γίνει για να μην κουράζουν το λαρύγγι του Mortuus αλλά και για πιο σοβαρά μουσικά θέματα. Τις περισσότερες φορές μόνο μεσα απο χρονικές παύσεις θα έρθουν αξιόλογες δουλειές σαν το Rom 5:12. Αλλά δύσκολο μου μοιάζει, γιατί έτσι όπως βλέπω τη φάση στο τέλος θα έχουμε Arioch Dawn by Marduk και δεν μας παίρνει διόλου, βλέπετε το Black Metal έχει μεγαλύτερη ανάγκη τον διάδοχο του Maranatha από τις εκλάμψεις ενός καλού υπαλλήλου, όση όρεξη και αν βγάζει τραγουδώντας.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: