2011-Fidei Defensor-Cognoscenti

Οι Fidei Defensor ξέρουμε πως είναι Καναδοί αλλά δεν έχουμε κάποιες παραπάνω πληροφορίες για τους δυο μουσικούς που τους απαρτίζουν. Γνωρίζουμε όμως ότι το Cognoscenti είναι έτοιμο από το 2008 και είχε αρχικά σχεδιαστεί να κυκλοφορήσει από την γνωστή και μη εξαιρετέα Supernal Music {του συμπαθέστατου Alex Kurtagic [είναι και το μοναδικό πρόσωπο πίσω από τους αγαπημένους μου Benighted Leams (τι γιατί? )]} κάτι που τελικά δεν συνέβη. Η Supernal βλέπετε, δεν ήθελε να κόψει το cd αν δεν είχε ως εχέγγυο έναν αριθμό πωλήσεων σε προπαραγγελίες. Όπως μάθαμε ο στόχος ήταν να δοθούν 250 κόπιες, αλλά όπως είναι λογικό κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να συμβεί με μια μπάντα παντελώς άγνωστη που απλά διαφημίζεται ως κάτι ενδιαφέρον και ιδιαίτερο μόνο από το label που θα κυκλοφορήσει την πρώτη της δουλειά, ενώ παράλληλα δεν υπάρχει ούτε myspace για να υποστηρίξει το campaign.

Λίγο καιρό αργότερα σε πολύ γνωστά forum ξεκίνησε η κλασική μουρμούρα μεταξύ ενδιαφερόμενων και περαστικών που έβαλαν κατά της εμπορικής οπτικής που φανέρωσε η Supernal. Το label αντέδρασε με μια ανακοίνωση γεμάτη links και ζοχάδα μιλώντας για τζαμπατζήδες downloaders που δεν είναι συλλέκτες και δεν υποστηρίζουν την μουσική μέσω της αγοράς των album αλλά γεμίζουν άψυχους σκληρούς δίσκους. Έγινε λοιπόν μύλος η ιστορία, με τους Fidei Defensor να βρίσκονται σε μια περίεργη θέση κάπου μεταξύ αμφισβήτησης και καχυποψίας. Ωστόσο ο καλός εννοούμενος Δονκιχωτισμός στην επιλογή καλλιτεχνών, ήταν πάντα ο φανερός ελιτισμός που είχε η Supernal και μάλλον ο ίδιος ο Kurtagic. Η επιλογή ήταν επιλογή και η περαιτέρω βοήθεια φυσικό επακόλουθο, ο παραλογισμός ολοκληρώθηκε και ο Γιούγκος βρήκε μια άλλη εταιρεία και έστειλε τους Καναδούς εκεί. Το όνομα της Darker Than Black και όπως είναι φυσικό θέλησε με την δική της σειρά να κάνει μια νέα προσπάθεια προώθησης μέσω του παρακάτω κειμένου.

“Atmospheric (almost ambient), neo-classical Black Metal, steeped in occult tradition, and filled with arrogance and elitism. Not only we find compositions executed to an impressive level of technical skill, but this mysterious opus overflows with obscure pathos and faustian inspiration, emanating a sense of sorrowful misanthropism and cosmological wisdom. Coming out of nowhere, this is one of the most impressive albums we have ever heard from α previously unknown entity. Absolutely addictive”.

Μετά λοιπόν από όλα τα παραπάνω που συναντά κανείς σουλατσάροντας στα χαμαιτυπεία του underground, αλλά έχουν ιδιαίτερη φάση, ας δούμε με ειλικρίνεια τι στο καλό εμπεριέχει το Cognoscenti. Αρχικά εδώ έχουμε έναν ωραίο τίτλο και ένα ταιριαστό εξώφυλλο. Cognoscenti ονομάζεται κάποιος που φέρει την ανώτερη γνώση αλλά και την κατανόηση ενός συγκεκριμένου τομέα, ιδίως στις καλές τέχνες, τη λογοτεχνία, και τον κόσμο της μόδας. Λίγο πιο μέσα στο μουσικό σύνολο, το album ξεκινά και βιώνεις μαζί του μια ηρεμία, μια ηρεμία συναρπαστική που έχει την δύναμη να σε χαλαρώσει και να λιώσεις μέσα της ανέξοδα. Συνθετικά εδώ θα βρούμε μια flat πορεία σε μελωδικό φόντο που κουβαλά στην αύρα της, την post/rock shoegaze μεμβράνη αλλά δεν υποκύπτει στους κανόνες της. Μάλιστα όταν οι κιθάρες θα βαδίσουν πιότερο υπάρχει ένα Doom αεράκι που φυσά κατά δω, κάνοντας το feeling σχετικά μονόχνοτο και συμπαγές. Η Αμερικάνικη σκηνή είναι χαραγμένη σαν επιρροή και αυτό μπορεί να το δούμε συνθετικά. Σχετικά εύκολα παρατηρεί κανείς πως οι Καναδοί δεν επιθυμούν την διεκπεραίωση των τραγουδιών αλλά μια σταδιακή αποκάλυψη σε μελαγχολικά χρώματα που θα σε ταξιδέψει σε μια γαλήνια αγριάδα, χωρίς να επιθυμεί άλλου τύπου συμμετοχή ή να σε αναγκάσει σε μια ψυχικά επίπονη εσωστρεφή διαδικασία. Αντίθετα πλέει ανέμελα, σχεδόν υπνωτιστικά, νανουρίζοντας ακόμα και την επιθυμία σου για εκτόνωση μ’ ένα οργανικό ambient που υποδουλώνει τον ψυχισμό με τις αισθαντικές του αλυσίδες. Είναι όμως αναπόφευκτο να έρθει ανα τακτά χρονικά διαστήματα και η στιγμή του Black Metal ξεσπάσματος, αλλά ακόμα και αυτό υπακούει τους κανόνες της μη/χρήσης, έτσι δεν θα ξεπεράσει την mid tempo δράση διατηρώντας το μάγμα στην ίδια αφετηρία στην ίδια αναμόχλευση, στην ίδια πορεία… Μόνο στην μέση του ομότιτλου θα υπάρξει ανέβασμα σε μια παραπάνω ταχύτητα, μόνο στην αρχή του Veritas, Satana θα υπάρξουν καθαρά backround ψαλμικά (ότι να ‘ναι λέξη) φωνητικά, μόνο τα φωνητικά σε όλο το album είναι αληθινά Black Metal, στο Pallida Mors μοιάζουν στον Wrest αλλού μοιάζουν στον Malefic αλλού δεν είναι δα και φοβερά…

Συμπερασματικά σε αυτό το ντεμπούτο τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει το ατμοσφαιρικό επίπεδο και η θέληση των Καναδών ν’ αρπάξουν την προσοχή του ακροατή από την έναρξη, καθιστώντας τον αδύναμο ν’ αντιδράσει θετικά ή αρνητικά με όσα θ’ αντιμετωπίσει. Μπορεί να ξεκινούν την σχέση τους μαζί μας με σωρεία αρνητικών από την label υπερβολή και βεβαρυμμένο το μητρώο της αυτοεκτίμησης με το arrogance & elitism προσωπείο, αλλά η κατάληξη είναι αλλού, εντελώς αλλού. Όλα τα παραπάνω θα έρθουν σε σύγκρουση μεταξύ τους και μάλλον θα μείνει ψηλότερα όλων η συναισθηματική απόχρωση της μουσική τους εφαρμογής. Η αίσθηση υπεροχής που μπορεί αρχικά να προβάλουν δημιουργεί μια αλλόκοτη αντίδραση με την δοτικότητά του ήχου τους, όλο αυτό είναι που κάνει το underground hype πακέτο να μοιάζει με μια καλοστημένη παγίδα. Σε όλο το Black Metal «μη πολύ Black Metal» σπάνια θα βρούμε κάτι εκθαμβωτικό που θα μείνει στην ιστορία, αλλά παρατηρώ πως πολλές δουλειές με αυτόν τον πυρήνα μπορούν να μας γεμίσουν με την ευαισθησία τους λαμβάνοντας ακόμα και πολλές ακροάσεις, αυτό λοιπόν το πέτυχαν και οι Fidei Defensor (Defenders of the Faith).

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: