2010-Belenos-Yen Sonn Gardis

Με ιστορία που ξεκινά στα early zeros και μια δράση που συνεχίστηκε καθ’ όλη την διάρκεια της δεκαετίας, στις σκονισμένες γωνίες του underground, οι Belenos έβαλαν την δική τους πινελιά στο Black Metal. Οι Γάλλοι ανήκουν όμως στις μπάντες που το κοινό δεν παρατήρησε ιδιαίτερα και τελικά υποτίμησε ή απλά αδιαφόρησε για τις δουλειές τους, μη γνωρίζοντας ή αδυνατώντας να υποθέσει πως κρύβουν στην σύστασή τους την ζεστασιά του παλαιού ήχου και την γλυκιά ζάλη της ρομαντικότητας που εξέπεμπε. Σίγουρα το ντεμπούτο του 2001 όσο και το ομοούσιο, μα ακόμα πιο έντονο, Spicilège του 2002 λένε ξεκάθαρα τα παραπάνω, αν και το φετινό πέμπτο album μοιάζει περισσότερο στο Chants De Bataille του 2006. Άξιο παρατήρησης και ιδιαίτερα δυναμικό στοιχείο είναι η αισθητική που καλούπωνε το μουσικό τους μονοπάτι από την έναρξη της δραστηριότητάς τους μέχρι και τις μέρες μας. Εκεί θα βρούμε μια γερή δόση παλιατζουροσύνης, με εξώφυλλα που παρέπεμπαν σε παλαιού τύπου βιβλία και ταινίες, με μια ξεθωριασμένη λογική που τρέφει και επιτείνει την μαστούρα του συλλέκτη, ενώ ερεθίζει κάθε ακροατή που έχει νιώσει έστω και ένα δράμι ανατριχίλας μέσα από αυτή την cult/retro καλλιτεχνική δράση από οποιονδήποτε και αν προήλθε.

Το μουσικό στρώμα εκπέμπει κύματα που δεν είναι εκ πρώτης τόσο κατανοητά και προσεγγίσιμα. Ο Loïc Cellier, που είναι το μοναδικό πρόσωπο πίσω από τη μπάντα εξαπανέκαθεν, έχει δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο μείγμα που δρα σαν χαμαιλέοντας. Αυτός ήταν εξάλλου και στόχος της μπάντας από την γέννησή της μέχρι και σήμερα. Βασική αφετηρία είναι ο riff ήχος του ατέρμονου όπως τον έμαθε ο Cellier από την μαμά Νορβηγία, με την μακρά μελωδία και τα σχισμένα φωνητικά που αλλάζει επίπεδα και προχωρά την διήγηση σε ταχύτητες και άλλη πλοκή μέχρι να ξαναπεράσει από εδώ και να πάει βόλτα μακρύτερα. Στις πορείες αυτές θα βρούμε ένα σκληρό και βίαιο Pagan με φωνητικά που περνούν σε πολλές Death Metal εκφράσεις αλλά και μελωδικό Black Metal διανθισμένο με σοβαρά Folk περάσματα, που φέρνουν στο μυαλό τόσο τους Enslaved (της πρώτης εποχής αυστηρά) όσο και τους Storm, του αψεγάδιαστου Nordavind (Αν δεν το έχετε ακούσει, ήρθε απλά η ώρα).

Αυτό είναι το σθένος του Γάλλου που δίνει μια μοναδικότητα στον τρόπο σύνθεσης και προσέγγισης αλλά του στερεί το δικαίωμα της άμεσης ταύτισης με τον μέσο ακροατή. Αξίζει να σημειώσουμε ότι για όλα αυτά παίζει ρόλο και το προσωπικό studio όσο και η απόλυτη κυριαρχία του Loïc στην παραγωγή. Ο ήχος είναι ιδιότυπος με μουντό αρχικό χρώμα και ξερός όπου πρέπει, κάνει όμως και ανοίγματα για να πεταρίσουν μελωδικά riff και μεγαλοπρεπή φωνητικά σε πολεμική εμβατηριακή διάσταση. Έτσι μπορούμε να πούμε πως ευθυγραμμίζει τις άσχετες θέσεις σε μια συμπαγή στάση σχηματίζοντας το μονοπάτι των Belenos. Εδώ θεωρητικά είναι το μικρό μυστικό των solo προσπαθειών από μουσικούς που τράβηξαν μοναχικό κουπί και δεν βγήκαν στα φώτα της δημοσιότητας, των περιοδικών και της υποτιθέμενης καταξίωσης. Είναι το τερτίπι της ιδιαιτερότητας, η αυτονομία και η προσωπική έκφραση και έχει ως στόχο το πόσο μπορεί να βγάλει ο δημιουργός ένα άλλο πρίσμα που δεν θα έρθει ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας, αλλά απλά να φορτίσει τον ακροατή με όσα αυτός γουστάρει και ν’ αποτολμήσει μια γνήσια έκφραση που ίσως καταφέρει να κερδίσει κάποτε και μια θέση στην δισκοθήκη μας.

Οι συνθέσεις χαρακτηρίζονται από την όλο ένα αυξανόμενη παικτική τάση, στα κομμάτια θα βρούμε τόσο τον Heavy Metal πυρήνα όσο και άλλα πλάνα με όργανα όπως το βιολί και η γκάιντα (αν δε με γελούν τ’ αυτιά μου στο Gorsedd). Τα παραπάνω δεν είναι σουλάτσα με copy paste αυθαιρεσίες ούτε καμιά εγκάρσια τομή, αλλά περάσματα καλά ενσωματωμένα στον ήχο, μέσα στην λαίλαπα και την ορμή, μέσα στην διήγηση. Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει και για τους στοίχους που είναι γραμμένοι στην γλώσσα της Βρετάνης (και το album θεματολογικά είναι επηρεασμένο απο την Κέλτικη ιστορία), παρότι δεν είναι τόσο ευδιάκριτοι και μοιάζουν αρκετά με Γαλλικά, δείχνοντας την προσωπικότητα του Γάλλου και δίνοντας έξτρα πόντους στο original προσωπείο των άσημων.

Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να κάνω μια προσθήκη για το βάθος. Αν θέλετε να μπείτε στο εσωτερικό του Yen Sonn Gardis αλλά και στην μουσική των Belenos γενικότερα, Θα πρέπει να είστε σίγουροι πως έχετε όρεξη να βιώσετε την συνεκτική ατμόσφαιρα της ενοποίησης διάφορων συναισθηματικών εκδοχών του Είδους (Black Metal). Αυτό γιατί αρχικά βγάζει μια γεύση που μπορεί να μοιάζει με αχταρμά αλλά σταδιακά, με το πέρας των ακροάσεων, θα γίνει μια «σπιτική» παρασκευή μακριά από την τυποποίηση και το πλαστικά κουτάκια των super markets. Μουσική στα 10’s με την αύρα των 90’s, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει για συνοδεία κυπελάκι-φυστίκι-παγωτό από την «Αγνό»…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: