2011-Craft-Void

Ακόμα και αν υπήρχε pc program που εξετάζει την ομοιότητα των riff και της ρυθμικής «μονάδας», με σκοπό τον εξευτελισμό κάθε επίδοξου αντιγραφέα των “Μεγάλων Παλαιών”, οι Craft θα τη γλύτωναν με την μαγκιά τους. Όχι, δεν μιλώ για τσαμπουκάδες και παλικαρισμούς αλλά για μια κεκρυμμένη γνησιότητα σ’ εκφραστικό επίπεδο που έχει το ειδικό βάρος να υπερασπίσει αυτό που λέμε προσωπικό μονοπάτι, άσχετα αν αυτό το έσκαψαν και το λοξοπερπάτησαν άλλοι. Μόνο τους τίτλους Total Eclipse (Demo) και Total Soul Rape (ντεμπούτο) να βάλεις, θα βρεις αυτή την Total (“’til” Death) λατρεία, μια μούρλα για Darkthrone, μια έξαψη για Black Metal που θα δεσπόζει αγνό και αγέρωχο «τσιτσιρίζοντας» απόμακρα την μαύρη του αλήθεια. Λίγο αργότερα προχωρώντας στο Terror Propaganda οι Σουηδοί οικειοποιήθηκαν σε τέτοιο βαθμό την αισθητική και ηχητική καλλιέργεια των Νορβηγών σε σημείο να γίνουν οι πιο λυσσασμένοι υπερασπιστές του ήχου που λατρέψαμε. Για να εξηγηθώ, οι περιπτώσεις σαν τους Craft σπανίζουν γιατί ως μπάντα δεν έχουν στόχο μια τυπική αναπαραγωγή της μινιμαλιστικής Black Metal οπτικής για την κάβλα, αλλά αντίθετα θέλουν να ζήσουν μέσα σε αυτήν μέχρι την τελευταία τους ανάσα. Το «Fuck The Universe» που ήρθε τρίτο στην σειρά μας μετέδωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όλη την παραπάνω ιστορία, οι Craft εκεί που περίμενες να πέσουν, ανέβηκαν όσο έπρεπε έστω και αν το πέτυχαν μέσω μερικής διαφοροποίησης (ήταν όμως αναγκαία) από τις άλλες τους προσπάθειες. Πείτε μου τώρα πόσες μπάντες κατάφεραν ν’ ανέβουν στο τρίτο τους εγχείρημα, με μουσικές εφαρμογές που ταιριάζουν σε ασκήσεις καθόδου? Η απάντηση είναι πανεύκολη, λίγες και οι περισσότερες συζητήσιμες.

Το τέταρτο βήμα των Σουηδών είχε αργήσει σε σημείο δημοσιογράφοι και οπαδοί να πιστεύουν πως το split-up ήταν πιο κοντά. Ευτυχώς όμως τα πράγματα δεν ήταν διόλου έτσι και η παρέα από την Dalecarlia μετά από έξι χρόνια σιωπής επιστρέφει με νέο πόνημά που ονομάζεται Void. Σε πρώτο πλάνο το album έχει ως αφετηρία το Mid tempo ροής του προκατόχου του, η ταχύτητα δεν είναι η κύρια μέριμνα συνθετικά αλλά μια κατάσταση που θα έρθει, στον τρόπο γραφής δείχνουν να προτιμούν την βαθμιαία ανάπτυξη των κομματιών που ξεκινά λίγο περιγραφικά και ολοκληρώνεται σε παικτικό φόντο. Δείτε πώς αυτό συμβαίνει στο Come Resonance of Doom και πιο ατμοσφαιρικά μετά τον «βιβλικό μετεωρισμό» στο The Ground Surrenders. Αν θέλουμε να βρούμε πρωταγωνιστή στη μηχανή των (του) Craft θα πρέπει να κοιτάξουμε πρώτα τις κιθάρες, εκεί ο Joakim Karlsson με τον John Doe έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια riff αρμαθιά με πολλές heavy metal αναφορές. Μέσα στην δουλειά που έκαναν υπάρχουν τόσο οι solo όψεις (Succumb to Sin), όσο και πιο cool αναφορές που δίνουν μια διαφορετική ταυτότητα στα κομμάτια, η δε Heavy Metal επίθεση θα γίνει στο τόσο αφελές όσο «και γαμώ» στιχουργικά I Want to Commit Murder (που μου θυμίζει ένα κομμάτι Satyricon ή ένα κομμάτι Gehenna… ψάχνω αλλά δεν το βρίσκω). Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνουμε και στον Mikael Nox που μας μεταφέρει άψογα το θεματολόγιο μέσα από τον αργόσυρτό τρόπο που προφέρει τις λέξεις, με το ανάλογο grim βέβαια. Αν υπάρχει κάτι που αξίζει ακόμα να παρατηρήσουμε είναι το πιο αργό και βαρύγδουπο ομότιτλο κομμάτι με την doomy ατμόσφαιρα να ανοίγει διάπλατα τις πόρτες της ευχαρίστησης. Το Black Metal παιγμένο σε λιγότερες στροφές αναδύει άλλες ατμοσφαιρικές πιέσεις πιότερο μυστήριες και απολαυστικές.

Αν υπάρχει αχίλλειος πτέρνα στο void μπορεί να θεαθεί στις πλαγιές της αισθαντικότητας που μοιάζουν να χάνονται στον ορίζοντα. Αλλά δεν πιστεύω πως μια τέτοια μπάντα αποσκοπεί ή καιροφυλακτεί να σπείρει αλλοτινά vibes στον ακροατή. Οι Craft είναι μια θεριστική μηχανή που δεν θέλει ούτε να καλλωπίσει, αλλά να θερίσει μέχρι να ξεχαρβαλωθεί άσχετα αν αυτό φέτος το ψάχνει με μια αύρα ατμόσφαιρας και πιο τεχνικά σημεία. Το Void δεν είναι τίποτε νέο αλλά δεν είναι και τίποτε τυπικό, δεν λανσάρει ούτε προτάσσει αλλά γνέφει μια μαύρη χλαμύδα με τον παλιό σκουριασμένο Black Metal αργαλειό του και απευθύνεται σε ομοιοπαθείς οπαδούς όπως άλλωστε είναι και οι κατασκευαστές του. Το τέταρτο χτύπημα ομαλοποιεί την γνωστή κολασμένη οχλοβοή κάνοντας την προσεγγίσιμη χωρίς όμως ν’ αφήνει ψεγάδι παρεξηγήσεως.

*Οι Αφιερώσεις στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις πάντα μου άφηναν γκριμάτσες μικροαηδίας, αλλά μάλλον έφτασε η ώρα να σας τις προκαλέσω με την σειρά μου. Το παραπάνω κείμενο θα ήθελα να το αφιερώσω στον πιο αφοσιωμένο συντοπίτη οπαδό των Craft που έδωσε πέρσι ένα μηνιάτικο για ν’ αποκτήσει τα τρία προηγούμενα Lp’ s τους… EBay Rulzzzz… (ευχαριστώ για το Draco Sit Mihi Dux)

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: