2011-Caïna-Hands That Pluck

Οι Caïna είναι ένα πειραματικό project που διατηρεί ο Βρετανός Andrew Curtis-Brignell και ασχολείται με την λεπτομερή αναπαραγωγή του πρωτόλειου Black Metal  αλλά και την ανασκαφή νέων τούνελ στο σκοτεινό του βάθος. Η μουσική της μπάντας από το When We Are Grown, We Will Be Strong demo του 2005 βαδίζει στον παραπάνω σχεδιασμό, ωστόσο με το πέρασμα των χρόνων o Andrew βρήκε μεγαλύτερη ικανοποίηση στο να επιμερίζει το black metal του μέσα στην λίμνη του soundrackικού ambient. Αργότερα μέσα σε αυτό το πακέτο προστέθηκαν κάποιοι συμπαθείς post νεολογισμοί που μπορεί στα early zeros να έφερναν σκοτοδίνη αλλά στα late zeros έγιναν μόδα. Η αλήθεια είναι πως στην περίπτωση των Caïna βοηθούν την πλοκή και δεν αλλοιώνουν το Black Metal feeling. Ο Andrew έβαζε πάντα στην μουσική του όσα εξωγενή στοιχεία επιθυμούσε χωρίς να ενδιαφερθεί για οποιοδήποτε hype. Ακόμα και τα post δάνεια τα έκανε σχετικά γρήγορα χρονικά και με ιδιαίτερο τρόπο μουσικά, κατά συνέπεια ούτε και οι trend κατηγορίες ευσταθούν. Μέσα από την ένωση όλων των παραπάνω στοιχείων οι Caïna κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα πολυσυλλεκτικό και αρκετά ιδιόρρυθμο μουσικό μονοπάτι, με αυτόνομο χαρακτήρα, που ενώνει παράδοξα την επιθετικότητα με την νηνεμία, χωρίς να πατά στην αυτιστική πλευρά και των δυο.

Τρία χρόνια μετά το Temporary Antennae και δυο μετά το πολύ καλό ομότιτλο Ep ο Andrew έγραψε το τέταρτο ολοκληρωμένο album της μπάντας και σαν καλός black metaller που είναι, φώναξε να βάλουν ένα χεράκι σε δυο-τρία σημεία κάποιοι γνωστοί μας, όπως ο Imperial των Krieg που έγραψε στίχους και έκανε τα φωνητικά στο Murrain, o Chris Ross (Blood Revolt/Revenge/Axis Of Advance) που έκανε τα φωνητικά στο I Know Thee Of Old αλλά και κάποιος λίγο πιο άγνωστος ο Rennie Resmini (Starkweather) που έγραψε τους στίχους και έκανε τα φωνητικά στο Callus And Cicatrix. Όλοι τους ανταπεξήλθαν με ιδιαίτερη όρεξη δίνοντας στο album ερμηνευτικό πλουραλισμό αλλά κυρίως ξεχωριστή ένταση στο κομμάτι που δούλεψαν.

Το Hands That Pluck μουσικά όπως κάθε άλλη Full-length προσπάθεια των Βρετανών στέκει στην ενοποίηση θεμάτων και φέρει σαν παρονομαστή την ορθή χρήση του πειραματισμού. Αυτό σημαίνει ότι αναλώνει κάθε χρήσιμο στοιχείο του ακραίου metal προς όφελος του απώτερου στόχου των κομματιών που όπως ανέφερα παραπάνω παντρεύει ιδανικά την ηρεμία και τον αναβρασμό. Το πιο δύσκολο εγχείρημα τέτοιων προσπαθειών είναι η λεκτική τους περιγραφή με συντετμημένη ή αποφθεγματική διατύπωση των όσων κάνει ο δημιουργός ηχητικά. Είναι σα να επικάθεται πάνω στο δημιούργημα μια μυστήρια αύρα αστρικής σκόνης που δημιουργεί έναν περιγραφικό λαβύρινθο. Αυτό σχετίζεται με το μουσικό αλαλούμ, που δεν σου δίνει το δικαίωμα να εκφραστείς ορθά και να περιγράψεις επακριβώς το μουσικό πλάνο που τείνουν οι συνθέσεις. Πάραυτα το Black Metal των Caïna εμπεριέχει στρώσεις με συνοχή και ιδιαίτερο δέσιμο που η μία συνθλίβει την άλλη. Τα κομμάτια είναι σε μεγάλο ποσοστό mid tempo με αρκετή στατική επιθετικότητα, μέχρι να βουτήξουν σε απόμακρα βάθη ενός αχανούς ορίζοντα και να κινηθούν σα να κάνουν απλωτές στο σύμπαν. Ωστόσο μπορεί και να ξεκινούν μέσα στο ρυθμικό κλοιό ή ν’ αποφασίζουν να τον σφίξουν λίγο αργότερα, εκεί θα έρθουν ταχύτητες που έχουν ως και black/death προσανατολισμούς μέχρι να σπάσουν στο ambient κενό. Μέσα σε όλη αυτή την συμφόρηση των αλλαγών ο Andrew κάνει τα δικά του μελωδικά κιθαριστικά κόλπα χτίζοντας οράματα μέσα στο μικρό χάος. Τα φωνητικά του δε (σε σημεία μοιάζει με Aldrahn), είναι λίγο αργά και πνιχτά με περιγραφικό τόνο και καταφέρνουν να εκπέμψουν συναισθήματα σε παράλληλο επίπεδο με την μουσική, κατά την διάρκεια θα βρούμε πολλά (film) samples και καθαρά φωνητικά με εφέ. Αυτό που προσωπικά με συνεπήρε είναι τα σημεία συμμαχίας, φωνητικά & περίεργα riff στην ησυχία, που βγάζουν την ιδιαίτερη Caïna ατμόσφαιρα καλύτερη απο ποτέ. Σαν σύνολο το νέο βήμα προτάσσει μια κατάσταση που σας προτρέπει να φανταστείτε μαζί του μια άβυσσο και να την δρασκελήσετε με μικρά και σταθερά βήματα.

Συμπερασματικά, το διανθισμένο μουσικό μονοπάτι που έχει κατά νου ο δημιουργός έχει βρει τους επιμέρους προορισμούς του. Αν δηλαδή το Some People Fall του 2006 ήταν μια πειραματική συνεύρεση που μορφοποιήθηκε ιδανικά στο Mourner και προφανώς πήγε παρακάτω με κάθε επόμενο βήμα (συνεπικουρούμενων και των splits) εδώ ξέρει τον δρόμο προς τ’ άστρα του εξωφύλλου (που έχει επιμεληθεί ο ίδιος με την βοήθεια της Amy-Leigh Forkin) και τον περπατά ως ταξιδιώτης που δεν ενδιαφέρετε διόλου για γυρισμούς, επιστροφές και ανασφάλειες. Στα φετινά κόλπα έχουμε δυο ακόμα στοιχεία που είναι από μόνα τους σημαδούρες προσοχής και τριτογενούς βοήθειας, αυτά είναι η εταιρεία Profound Lore Records αλλά και τα Necromorbus Studios. Τελειώνοντας έχω την πεποίθηση πως το φετινό πόνημα κοντεύει ν’ αποκτήσει την καλλιτεχνική διάσταση που επιθυμεί ο δημιουργός του. Ενώ παράλληλα είμαι σίγουρος ότι μπορεί να επικαθίσει σε κάθε ακροατή που ακούει αρκετά sub-genres του «Είδους» με την ίδια όρεξη, αλλά βέβαια και σε όσους ενδιαφέρονται για πειραματικές κουζίνες. To Hands That Pluck στέκει απομονωμένο από τμηματοποιήσεις και δεσμούς, σαν ένα αστέρι στην συμπαντική μοναξιά, περιμένοντας να το δεχθούν ακροατές με αντοχές που δεν επιθυμούν την easy-listening ευχαρίστηση αλλά επιμένουν σε μια καθολική σχέση με σύμμαχο και εχθρό τον χρόνο.

Κυκλοφόρησε σε 2πλό cd, περιλαμβάνοντας και το Old Songs, New Chords που εμπεριέχει επαναηχογραφήσεις και άλλες σκέψεις σε πιο soundtrack όψεις για να ρίξει ιδανικά τους τόνους. Η διασκευή στο Roses In The Snow της Nico όσο και αν μοιάζει άσχετη φέρει ένα ιδιαίτερο μοτίβο ανάπτυξης που μπορεί να θυμίζει την ..In The Woods δράση από το Omnio και έπειτα. Αυτό το bonus υλικό δεν απευθύνεται μόνο στους ως τώρα οπαδούς των Caïna αλλά και σε όσους νέους φίλους σπεύσουν για την περαιτέρω γνωριμία και εξοικείωση με την μπάντα. Προσωπικά, θεωρώ την προσπάθεια ως σύνολο αξιόλογη από κάθε άποψη και την αγορά του album δελεαστική μιας και το δίωρο σε διάρκεια θα καλύψει τον ακροατή ουσιαστικά και θα σεβαστεί την τσέπη του οικονομικά. Απόλυτο highlight τα δυο ζευγάρια χεριών σε στάση προσευχής αριστερά και δεξιά του τίτλου… Hands That Pluck…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: