2011-Arckanum-Helvítismyrkr

Το έβδομο album του Shamaatae και τέταρτο σερί για τους Arckanum έχει τίτλο «Γαμημένο σκοτάδι» στα Ισλανδικά ή καλύτερα στο αρχαιοπρεπή Ισλανδικά που αρέσκεται να χρησιμοποιεί τα τελευταία χρόνια. Ο Σουηδός κατάφερε από την επιστροφή του 2008 και έπειτα να κερδίσει την αναγνώριση που θα έπρεπε να είχε λάβει στα 90’s. Μέσα στην αναγνώριση αυτή υπάρχουν και δώρα που μπορούν να βοηθήσουν την παραγωγική διαδικασία, όπως για παράδειγμα η δυνατότητα να υπογράψει συμβόλαιο με μια πολύ καλύτερη εταιρεία. Έτσι και έγινε λοιπόν, μιας και από φέτος μετέφερε τους Arckanum από την Regain στην Season of Mist και άμεσα εξαπολύει μια νέα δουλειά προς βρώσιν. Ανέκαθεν φανταζόμουν πως το Black Metal των Arckanum μπορεί να δώσει στον ακροατή μια δύναμη ισόποση με την μυτιά μερικών γραμμαρίων κοκαΐνης. Η ιστορία ξεκινά από την ενέργεια που εκπέμπει και προχωρά στην ικανότητα του να εξαφανίζει την μιζέρια σα να ‘ταν λεκές, εμφανίζοντας αντ’ αυτής μια εσωτερική φλόγα. Η πηγαία έκφραση του Johan Lahger είναι ο κινητήριος μοχλός που προχωρά το έργο του κοντεύοντας τις δυο δεκαετίες, διατηρώντας παράλληλα αναλλοίωτο και το επίπεδο του cult status που είχε, με το γνωστό image/attitude και τη γενικότερη αισθητική που γοητεύει.

Το νέο album δεν απέχει πολλά χιλιόμετρα από τις προηγούμενες δουλειές του Σουηδού στα zeros και είναι προφανές πως οι διαφορές είναι πολύ σχετικό ζήτημα. Θα ήθελα να προσθέσω μάλιστα ότι με δυσκολεύει ιδιαίτερα να επιλέξω κάποιο από τα τέσσερα τελευταία full-album προκρίνοντας το ως «καλύτερη» επιλογή προς ακρόαση. Αυτό δεν είναι μια σκέψη που προήλθε από την οπαδική μου σχέση με τους Arckanum αλλά αποκλειστικά από την δυνατότητα του Shamaatae να φτάνει με κάθε νέο εγχείρημα το feeling που περιμένουμε.

Φέτος καταφέρνει και πάλι το ίδιο μέσα από ένα κράμα που βάζει κάθε κομμάτι στον κλίβανο της αγρίας επίθεσης με μια straightforward παραγωγή και ήχο προσανατολισμένο να εμβαθύνει τόσο στο Black όσο και στο Metal. Δείτε ξεκάθαρα τον παραπάνω ισχυρισμό στο εναρκτήριο Helvitt (ή το Ór Djúpum) που αγριεύει και σκυλιάζει αλλά θα φτάσει ως και το solo δίχως να γέρνει παλαντζάροντας προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Αυτό είναι το πλάνο του Σουηδού και θα το χαρακτήριζα μια σπάνια δυνατότητα στον χώρο. Βέβαια με αυτό δεν προσπαθώ να τον επιβάλω ή να τον εξιδανικεύσω ως συνθέτη, αλλά να ξεκαθαρίσω ότι δύναται να σπέρνει επιθετικά και να θερίζει ατμοσφαιρικά (ή τέλος πάντων να θερίζει σε feeling) μέσα στα λίγα λεπτά ενός τραγουδιού. Eν ολίγοις, καταφέρνει να ενοποιήσει την αδρεναλίνη της πώρωση και το ψυχικό σύγκρυο. Τα κομμάτια λειτουργούν σε μια πορεία και μάλιστα η κίνησή τους είναι συνυφασμένη με την ευθύγραμμη λογική της. Ακούγοντας τα Þrúðgelmis Hlaut και Myrkrin Vinna Hefnt (με τα κορυφαία και απόλυτα εναρμονισμένα γυναικεία φωνητικά στο τέλος) θα σας μείνουν τα riff και η όμορφη διακλάδωσή τους κατά την ροή. Δεν υπάρχουν νεοτερισμοί και διαφοροποιήσεις στο εκτελεστικό μέρος, κάθε σύνθεση είναι στραμμένη πρώτα στο σύνολο (ενισχύοντας την συνεκτικότητα) και μετά στο μικρό χώρο που της αναλογεί. Τα φωνητικά βαδίζουν στον δρόμο της επιμονής και είναι σαφώς εκφραστικά, αυτό μπορείτε να το δείτε παντού, αλλά μου έμειναν περισσότερο τα Ór Djúpum και Sísoltinn. Κλασσικός τρόπος σκέψης είναι και πάλι η επανάληψη, με αποκορύφωμα το In Svarta (που το κουράζει και λίγο). Στο πολύ καλό Nifldreki το riff σου μένει στο μυαλό ενώ το  Svartr Ok Þursligr που είχε διαρρεύσει εδώ και λίγο καιρό σχηματίζει μια έξοχη ατμόσφαιρα με τα βιολιά πίσω από τις κιθάρες, αναμφισβήτητα η πιο ιδιαίτερη στιγμή στο Helvítismyrkr.

Τέλος, ο Johan Lahger πέρα από τους Arckanum έχει και μια συγγραφική πλευρά κρυμμένη πίσω από το pen-name Vexior, μάλιστα έχει προχωρήσει και στην έκδοση του PANPARADOX «Το μυστικό βιβλίο του Παν».

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: