2011-Countess-On Wings Of Defiance

Οι Countess του γνωστού και ιδιαίτερα συμπαθή Orlok επέστρεψαν πέρσι, μετά από μια τριετή κάθειρξη στην λήθη, με το Burning Scripture. Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να σημειωθεί και εδώ είναι πως ο Ολλανδός επέστρεψε και συνεχίζει την πορεία του μετά την περισυλλογή, όπως πραγματικά ήθελε. Δεν ξέρω αν έφτασε στην αυτογνωσία αλλά πλέον βαδίζει έναν άλλο δρόμο, ένα δρόμο χωρίς γυρισμό και προορισμό, έναν δρόμο γνήσιο και μοναδικό. Βλέπετε σε μια εποχή που οι μπάντες ψάχνουν το διαφορετικό, τις ηχητικές καινοτομίες και την γαμάτη αισθητική αυτός πήρε μαύρο μαρκαδόρο και έγραψε στ’ αρχίδια του τα πάντα. Πλήρης αδιαφορία για την σκηνή, το παρελθόν, τους ακροατές, την υστεροφημία του. Θέλετε κι άλλα? Μάλλον όχι, αλλά εγώ θα σας πω. Ο Orlok έφτασε στο συμπέρασμα πως οι Τιτάνιοι Bathory τα έπαιξαν όλα και αποφάσισε να μπει σε μια διαδικασία ν’ αφουγκραστεί και ν’ αναπαράγει το Metal που ενοποιεί τα παρακλάδια του, αλλά πάνω απ’ όλα να εκφράσει όσα νιώθει και πιστεύει. Μέσα από αυτή την πορεία μπορεί να προχωρά με το κεφάλι ψηλά αγναντεύοντας την ζωή από ένα άλλο ύψωμα, από μια άλλη λογική. Το μονοπάτι του πολεμιστή το κυβερνά η θέλησή του, έτσι ακόμα και αν αυτή τον ξερνά στο μοτίβο της γελοιοποίησης δεν θα την αγνοήσει. Μπορεί στο τέρμα του δρόμου να μείνει στο μυαλό των περισσοτέρων ως παλιάτσος ή τρελός, αλλά αυτό για έναν πολεμιστή δεν θα ‘χει καμιά σημασία. Βλέπετε, όποιος περνά σε αυτό τον τρόπο δράσης φέρει ένα αχνό χαμόγελο παραλογισμού, ένα χαμόγελο που κοιτά την καλλωπισμένη μιζέρια των ανθρώπων χωρίς οίκτο και την αποκαλύπτει, όμως αυτοί δεν βλέπουν..

Το νέο album παραμένει στις ίδιες ηθικές αξίες, στον ίδιο τρόπο εκπομπής, με την κιθάρα να παίζει σε γλαφυρό αλλά και γραφικό τόνο και τα φωνητικά να ψελλίζουν γύρω της μια αληθινή μάχη. Το On Wings of Defiance είναι ένα μελωδικό Heavy Metal album με Black Metal φωνητικά (λέμε τώρα) και επικά πλήκτρα (λέμε τώρα). Οι κιθάρες φτάνουν στα όρια της υπερβολής τόσο ηχητικά όσο και στο ύφος και σε συνδυασμό με τα πλήκτρα παλαιού παιδικού τηλεόρασης (βλ. Invictus) οδηγούν τον ακροατή που έζησε στα 80’s ή στα 90’s σ’ ένα εκστατικό «παραλήρημα». Θα ξεκινήσει την αναπόληση και θα θυμηθεί τις κασέτες που αντέγραψε, τις μπάντες που ταυτίστηκε. Όμως δεν του φτάνει αυτό και όλο μικραίνει, έτσι θα βρει καταφύγιο στην αέναη μάχη με τα στρατιωτάκια, τα playmobil, θα φτάσει μέχρι τότε στα κάστρα και πολιορκητές με το γαμίδι το μινώταυρο που μου ρίξε το κάστρο… πλαστικά σπαθιά από τον πλανόδιο γεράκο πωλητή στο πανηγύρι και πολύ αργότερα κομμάτια ξύλο για κοντάρια και τσεκούρια, μάχη ψεύτικη σα θεατρική αναπαράσταση και αρκετοί φίλοι αποκαμωμένοι από το συνεχές παιχνίδι. Όπως και στην ζωή έτσι και στο Metal δεν είναι όλες οι μάχες αληθινές. Απο το φετινό πόνημα ξεχώρισα το μεταλλικό I Am the Infidel και το μελωδικότατο Foggy Dew, σ’ ένα σύνολο που τουλάχιστον κράτησε τα προσχήματα. Ο αδελφός Orlok πέτυχε φέτος και στις διασκευές που επέλεξε, με το Night of the Demon, των Demon αλλά ακόμη περισσότερο με το In League with Satan των Venom, έναν πραγματικό ύμνο της τότε εποχής αλλά και του είδους.

Οι Countess και το On Wings of Defiance δεν αφορούν κανέναν, ωστόσο μπορούν στο τώρα, ν’ ανοίξουν μια καταπακτή προς το άλλοτε. Δεν ξέρω αν με κάνει ν’ ασχολούμαι μαζί τους η αθεράπευτα ρομαντική μου διάθεση, ξέρω όμως πως ο τρόπος που συμπεριφέρεται μουσικά ο Orlok είναι όμοιος με τον τρόπο που συμπεριφέρομαι εγώ προς την ζωή που επιμένουν να θέλουν να ζήσω. Σας αφήνω κάπου εδώ και σαλπίζω για να έρθει το άγημα, σε λίγο θα υψώσουμε στον καθαρό ουρανό την σημαία με το κολοδάχτυλο.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: