2011-Botanist-I.The Suicide Tree & II.A Rose From The Dead

Ένα καλό advanced search στο metal archives, ένας Ρώσος που έψαχνε τον Botanist σε γνωστό site, ένας πολύ προσεκτικός συμφορουμήτης και μερικοί ακόμα άρρωστοι μ’ έσπρωξαν περισσότερο από όσο θα μπορούσα ν’ αυτομολήσω στον κόσμο του Αμερικανού. Ο Roberto Martinelli είναι ένας drummer που εδώ και κάποια χρόνια τρέχει ένα webzine με τ’ όνομα Maelstrom. Παράλληλα ασχολήθηκε με κάποιες μπάντες από το San Francisco, αλλά μαυρομεταλίζει μόνο στους Ophidian Forest. Πέρα από αυτά είναι και ο Botanist και όπως μας πληροφορεί στο βιογραφικό του σημείωμα: είναι ένας άνθρωπος της επιστήμης σε αυτοεξορία μακριά από την ανθρωπότητα και τα εγκλήματα που εχει κάνει κατά της φύσης. Στο ιερό του, που ονομάζει Verdant Realm, περιβάλλεται από φυτά και λουλούδια βρίσκοντας παρηγοριά από τον αστικό πολιτισμό. Εκεί καθισμένος στον Veltheimia θρόνο του, περιμένει υπομονετικά μέχρι την καταστροφή του ανθρώπινου γένους, που θα καταστήσει δυνατή την επαναφορά της γης στην φυσική της κατάσταση. Το πιο εντυπωσιακό όλων όμως, είναι πως ο Roberto στους Botanist χρησιμοποιεί μονάχα τύμπανα, φωνή και Hammered Dulcimer δηλαδή σαντούρι (!!!).

Σε πρώτο πλάνο εδώ έχουμε ένα ιδιόμορφο αποτέλεσμα το οποίο δύναται να χαρακτηριστεί Black Metal αλλά σε καμιά περίπτωση Metal με την Heavy λογική. Στο εσωτερικό του διπλού full-album θα βρούμε μικρές συνθέσεις (40 κομμάτια σύνολο) μέσα στις οποίες ο Αμερικανός εμφανίζει τις πρώτες του ιδέες σχετικά με τ’ όλο concept. Μουσικά επιδίδεται σε γρήγορο tempo με λίγα κομμάτια να βαδίζουν πιο αργούς ρυθμούς. Στα φωνητικά βρίσκεται κοντά στο λαρυγγικό τόνο του Abbath αλλά σε φάσεις χάνει την μοχθηρότητα που θα έπρεπε να έχει. Το κύριο μέλημα όμως είναι οι τυμπανιστικές θέσεις, εκεί θα έλεγα ότι σε γενικές γραμμές καταφέρνει να κάνει όλα όσα χρειάζεται για να κρατήσει το ενδιαφέρον και να μην κουράσει ιδιαίτερα τον ακροατή. Πράγμα αρκετά δύσκολο αν αναλογιστούμε την οργανική ιδιαιτερότητα του εγχειρήματος και την μεγάλη χρήση των τυμπάνων. Ηχητικά θα βρούμε ένα σχετικά κενό σύνολο που είναι ταυτόχρονα το θετικό και το αρνητικό της ιστορίας. Αν μπεις λοιπόν εδώ για ν’ ακούσεις black metal μάλλον θ’ απογοητευτείς, αν όμως μπεις χωρίς απαιτήσεις είναι πιθανό να παραμείνεις και να κάψεις μια φλάντζα.

Το ατμοσφαιρικό επίπεδο όσο και τα συναισθήματα που εκπέμπει ο Roberto έχουν θετικό χαρακτήρα, μάλιστα μου θύμισε αρκετά τα vibes του φετινού Aesthethica των Liturgy, βέβαια μην περιμένει κανείς ν’ ακούσει κάτι σχετικό εδώ πέρα. Αυτή βέβαια η «χαρά» ή το «φωτεινό» άπλωμα δεν θα κρατήσει πολύ μιας και ο βοτανολόγος δίνει με το σαντούρι του πολλές ψηλές νότες που ενοχλούν το ακουστικό κέντρο μετατρέποντας το σύνολο σε μια επίπονη ή ακόμα και ενοχλητική κατάσταση. Αν λοιπόν μετά το πρώτο album δείτε ότι αρχίζετε να ξεφεύγετε φτάνοντας κοντά στον παραλογισμό, βάλτε καπάκι και το δεύτερο που είναι ακόμα καλύτερο και θα σας οδηγήσει πέρα μακριά στο μονοπάτι του Σαλού. Γνωρίζω πως δύσκολα θα περάσει κάποιος τον σκόπελο της αναγνωριστικής τζούρας, ωστόσο εδώ τα πράγματα δεν κινούνται με λογικό ειρμό και το μυαλό δεν είναι άξιο να παράγει ορθές σκέψεις, ίσως κάπου μέσα σε όλ’ αυτά να είναι κρυμμένη και η ομορφιά τέτοιων πειραματισμών. Πολύ ενδιαφέρον σημείο είναι το στιχουργικό πλαίσιο που έχει κινηθεί για να γράψει, δεν γνωρίζω αν είχε βοτανολογικές γνώσεις πριν μπει στην διαδικασία αλλά σίγουρα έγινε ειδήμονας. Σας προκαλώ να το ανακαλύψετε κάνοντας ένα καλό search μόνο για τις εικόνες των φυτών και των ανθών που αναφέρει, ρίχνοντας κλεφτές ματιές και σε κάποιες πληροφορίες για το καθένα.

Συμπερασματικά εδώ έχουμε μια δουλειά που δεν μπορεί και δεν πρέπει να συγκριθεί με κάτι άλλο εκεί έξω. Το οποίο σημαίνει πως έχει το ανάλογο underground un-hype για οπαδική αφοσίωση όπως καθετί άλλο «καμένο» στον κόσμο αυτόν. Ο πειραματισμός πάει πολύ στο Black Metal και μάλλον αυτός είναι ο λόγος που ο Martinelli δεν έκανε Grind όπως είχε αρχικά σχεδιάσει. Δεν ξέρω πόσο γρήγορα θα πατήσετε το stop, επειδή ας πούμε σας θυμίζει έντονα πεντάχρονο που κοπανάει μεταλλικό αντικείμενο στο γυάλινο τραπέζι σας, αλλά έχω την αίσθηση πως ύστερα από το αρχικό μούδιασμα θα μπείτε άνετα στο παιχνίδι του. Από το επίσημο site μπορείτε να βρείτε πολλά στοιχεία όσο και κομμάτια από τα τέσσερα (!!!!) ερχόμενα album, ελπίζω μόνο μη μας χώνει 4 album τον χρόνο σα μερικούς άλλους και δεν προλάβουμε να μπούμε στην διαδικασία να τον παρακολουθήσουμε. Δεν θα μπω σε διαδικασία ανάλυσης των όσων άκουσα αλλά πρέπει να σημειώσω με την σειρά μου πως τα πράγματα μοιάζουν ακόμα πιο ενδιαφέροντα σε σχέση με το ντεμπούτο. Τέλος επειδή γουστάρω ατελείωτα τις ταμπέλες, η πλάκα με την θεματολογία είναι ότι ο Αμερικανός έχει μεταλλάξει το δασοπρεπές στιχουργικό στοιχείο του Pagan σ’ ένα πιο επιστημονικό επίπεδο, κάτι σα να λέμε οικολογικό Black Metal ή για να είμαστε σωστότεροι Eco Black Metal…


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: