2011-Raate-Menetyksen Tie

Οι Φιλανδοί Raate ξεκίνησαν την ομαλή τους πορεία μέσα στα zeros κάνοντας πρώτο demo τo 2004. Εκεί δηλώσαν μουσικά την δική τους εκδοχή, σε μια προσπάθεια που βάση διάρκειας και τρόπου έκφρασης είχε όλα τα φόντα, αλλά κυρίως τη ζέση, να χαρακτηριστεί full length. Στο Demo I θα βρούμε Depressive Black Metal ροής, χωρίς πολλές ιδιαιτερότητες αλλά μ’ ένα Kaskeajan Laulu που κάνει ένα Folk πέρασμα οδηγό για το μέλλον. Το κοινό ωστόσο που τους γνωρίζει, το έπραξε με το Sielu, Linna (η ψυχή του κάστρου) το 2007. Πολύ δυνατό εξώφυλλο και χαμηλών τόνων black metal. Μια μουσική που πάντρευε μέσα στην ζεστασιά του αργού τέμπου τα Νορβηγικά riff με κάποια folk περάσματα και τη μονότονη έκφραση, φτιάχνοντας πολύ και τα φωνητικά συγκριτικά με το demo. Το ντεμπούτο όσο αναφορά τη δομή είχε ιδιαιτερότητα μιας και ήταν χωρισμένο σε δυο partition. Στο πρώτο, με τα σχεδόν δεκάλεπτα Raudan Takoja & Viimeinen Linnoitus απέδιδε το Black Metal και στο δεύτερο με τα instrumental Suo (Ι-V). Εκεί άπλωναν λίγο παραπάνω την διήγηση, μέσα σε μελωδίες και αργό βάδισμα με τ’ ατμοσφαιρικά πέπλα ανοιχτά και τις ambient πινελιές να φεγγοβολούν μέσα στο σκοτεινό κάστρο. Σαν σύνολο η πρώτη προσπάθεια των Raate θα μπορούσε να θεωρηθεί πετυχημένη, αν το βασικό κριτήριο ήταν το Black Metal feeling που δεν θα πιάσει ταχύτητες και δε θα ξαμοληθεί σε αγριότητες.

Από τότε λοιπόν πέρασαν τέσσερα χρόνια για να επιστρέψουν εφέτος με το Menetyksen Tie που σημαίνει «Road of Loss» (ο δρόμος της απώλειας). Σε αυτό το δεύτερο βήμα θα βρούμε ένα μοντέλο δράσης κοντά στο ντεμπούτο, το οποίο σημαίνει μελωδικές γραμμές στις κιθάρες με riff που κουβαλούν συνάμα την ομορφιά και τη μελωδία, υψωμένα στα σύννεφα αρκετά κοντά στο Νορβηγικό πάνθεον. Η πορεία λειτουργεί με το ρυθμικό μέρος να μοιάζει απαλό σαν χάδι, εμπεριέχοντας μια βελούδινη υφή και τα τύμπανα να φτάνουν ηχητικά το χτύπημα της ανθρώπινης καρδιάς. Στην ροή θα κινηθεί σε mid-tempo ομαλής ευθύγραμμης κίνησης που μπορεί να κοιμίζει, σκεπάζοντάς μας μ’ ένα κέντημα γλυκιάς θαλπωρής. Οι κιθάρες ζουν απαράλλακτες στο ίδιο μοτίβο καθ’ όλη την διάρκεια, λαμβάνοντας κύριο ρόλο αλλά όχι πρωταγωνιστικό, το οποίο σημαίνει ότι είναι ουσιαστικά μέρος του αέναου Rhythm Section. Η αισθητική ζει ακόμα στον ασπρόμαυρο κόσμο του Black Metal με τη μουντάδα όσο και τα σκαλιά/παράθυρο στο αχνό αυτό εξώφυλλο να βγάζουν όλη την εσωστρεφή αίσθηση της απώλειας με δόσεις εγκατάλειψης.

Σε μια προσπάθεια σαν αυτή όλο το παιχνίδι θα κινηθεί στην σταδιακή αύξηση της ατμόσφαιρας, μια κατάσταση που μεγιστοποιείται όσο το album πορεύεται και όσο βέβαια θέλει να εμβαθύνει ο ακροατής. Οι βασικές επιρροές στον τρόπο έκφρασης είναι το Depressive B.M στερέωμα, η βάση των Burzum αλλά και το νέο έργο του Varg τα τελευταία δυο χρόνια. Ακούστε ειδικά το Tulen Laulu που μοιάζει αρκετά στο ύφος με το Belus και το Fallen. Τα φωνητικά κοπιάρουν τον Varg τόσο στα grim που ακούγονται στο βάθος, λες και βάζει μπροστά από το στόμα τα χέρια του (κίνηση που κάνουμε για να φωνάξουμε μακριά ή να πούμε μυστικό) όσο και στα πολύ μελωδικά, με την καθαρή γραμμή και άρθρωση. Το ίδιο συμβαίνει και στο Kylmä Tie (παγωμένος δρόμος) ένα εξίσου εκφραστικό κομμάτι που θα βρούμε ολοκληρωμένο το παραπάνω σχέδιο. Η προσφιλή μας instrumental εκδοχή βρίσκεται στα Ajan Temppeli I-IV που μοιάζει με ambient συναισθηματική μουσική χωρίς να εγκαταλείπει όμως τα riff που το οδήγησαν μέχρι εδώ, παράλληλα είναι ένα soundrack που κρατά την εσωστρέφεια και μια γαλήνια ή αισιόδοξη πλευρά στην μελαγχολία του. Μουσική συνοδευτική, με στόχο να γίνει σύμμαχος και εκφραστής της συναισθηματικής κατάστασης του ακροατή. Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά μέχρι τα instrumental βλέπω κάπου στην δομή του Menetyksen Tie τα τελευταία album των Lik και Furze.

Οι Raate μπορεί ν’ ανήκουν στους συμπαθείς ιπποκόμους μιας σκηνής με αρκετούς αλογαφεντάδες. Ωστόσο εμείς ξέρουμε πολύ καλά ότι η ομορφιά βρίσκεται στο ίδιο το άλογο και είμαστε σίγουροι πια, πως μετρά ποιος το προσέχει περισσότερο άσχετα αν του ανήκει ή απλά το φέρνει. Οι Φιλανδοί πιάνουν τον σφυγμό του ακροατή και όποτε εμφανιστούν θα δώσουν μια έκφραση που ζει μακριά από την μόλυνση και την πίκρα, στους κόλπους της απελπισίας και της «προσφιλούς» μελαγχολίας. Μουσική συνοδεία ενός συννεφιασμένου απογεύματος ή για έναν ήρεμο περίπατο στην ακροθαλασσιά κατά το σούρουπο, όταν τα νερά τραμπαλίζουν ανάμεσα στην ηρεμία και την αγριότητα. Από την άλλη πλευρά το Menetyksen Tie μπορεί να καταναλωθεί αστικά, με νοερή προσέγγιση των παραπάνω καταστάσεων. Εδώ δεν έχουμε καμιά μουσική αποκάλυψη αλλά ένα στόχο που επιτυγχάνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: