2010-Temple Of Not-Μέλαινα Τάξις τοῦ Θανάτου

Πριν από έξι περίπου χρόνια στην περιοχή Green Mountain Falls του Colorado δυο γνώριμοι μαυρομέταλλοι, ο Naas Alcameth και ο Ophis αμφότεροι μέλη των σκοταδιστών Nightbringer, δημιούργησαν τους Temple Of Not. Η εμφάνιση του project έγινε μέσα από το split Rex Ex Ordine Throni παρέα με την μαμά μπάντα των Nightbringer. Στα δυο κομμάτια τους εκεί, βρήκαμε ένα αργό και επιβλητικό ambient, σκοτεινό και αρκετά απλωτό με μικρή αλλά ιδιαίτερα ατμοσφαιρική ηχητική μεμβράνη. Ο τρόπος έκφρασης των Αμερικανών ήταν λιτός και μυστήριος καθώς προσέγγιζε βαθμιαία το άπατο βάθος της αβύσσου. Στο ομότιτλο κομμάτι θα βρούμε την αρχή της πορείας, το βάδισμα στα περίεργα μονοπάτια και θα βιώσουμε την έξαψη των αισθήσεων. Λίγο αργότερα και πιο συγκεκριμένα μετά το δέκατο λεπτό, με τη χρήση του «θορύβου» (noise οπτικής αλλά πιθανά από κιθάρα), θα βγάλει την προσμενόμενη αγριότητα για να μας περιθάλψει. Αν υπήρχε κάτι φιλικό στην πρώτη εκπομπή των Temple Of Not, ζούσε στο βάθος του The Sunken Houses Of Sleep, εκεί η σκέψη του ακροατή θα συνθηκολογήσει σταδιακά με την κενότητα για να φτάσει σε σημείο να μην νιώθει ακριβώς, να μην σκέπτεται ακριβώς και να ταξιδέψει ακόμα πιο βαθιά με όπλο την απάθεια.

Μέσα στο 2010 οι Αμερικανοί θέλησαν από project να γίνουν κάτι περισσότερο, έτσι έκαναν ντεμπούτο κάτω από τον ελληνικό, αλλά όχι δα και κατανοητό τίτλο, Μέλαινα Τάξις τοῦ Θανάτου. Εδώ δεν θα βρείτε μουσική αλλά ένα κολάζ ήχων που σχηματίζουν πορεία μέσα σε μια μονοτονία, μια μονοδιάστατη εκπομπή που δεν μεταμορφώνει τον εαυτό της παραμένοντας καθ’ ολοκληρία αιχμάλωτη της νηνεμίας. Αυτή είναι μια θέση που αμβλύνει την διάθεση και εντάσσει την ψυχοσύνθεσή του ακροατή στον μαρασμό των συναισθημάτων. Ζούμε στο αρνητικό φίλμ μιας τελετής, με την αίσθηση του φόβου να διαδέχεται την αρχική αγωνία, μέχρι να γίνουν απλές αναφορές αισθαντικών θέσεων που κάποτε υπήρξαν. Η ώρα θα περάσει βαδίζοντας αργά και σταθερά στο εσωτερικό της ομαλότητας του τρόμου, με τον θόρυβο να κάνει κύκλους παρουσίας ανά κομμάτι. Όλο το album θέτει σαν προτεραιότητα την προσέγγιση της σιγής, μια κατάσταση αναμονής που θα φτάσει στην ακινησία μέχρι να πάρει την θέση της και πάλι η noise ανατριχίλα και να επέλθει η νύχτα. Μια νύχτα δύσκολη, ατελείωτη και παράξενα σκοτεινή. Το ύφος του album έχει την δύναμη να μπλοκάρει την συγκέντρωση του μυαλού και να εξωθήσει την αστική προσοχή σε κατακερματισμό, έτσι σε σύντομο χρονικό διάστημα αιχμαλωτίζει το νου σε μια πορεία που μπλοκάρει την πραγματικότητα ως έχει. Η Μέλαινα Τάξις τοῦ Θανάτου δεν φέρει μαζί της κάτι νέο και μοναδικό, κάτι που δεν γνωρίζουμε ηχητικά, αλλά χρησιμοποιεί τα όπλα του σκοτεινού ήχου και το feeling της ακραίας μουσικής με σκοπό να νεκρώσει το θυμικό κέντρο κάνοντας αυτόματα εμπάργκο στην εγκεφαλική σκέψη. Ένα στυγνό και σχετικά μακάβριο μονοπάτι που σέρνει σαν σιδερένια μπάλα μια πρόταση διαγραφής, στον ακροατή που θέλει να ταξιδέψει εξωδιαστατικά χωρίς να ενδιαφέρεται για την καλή επικοινωνία των νευροδιαβιβαστών του.

Το χαμαιλεοντικό πλεονέκτημα της ακρόασης με αρκετούς διαφορετικούς τρόπους είναι στοιχείο που υπάρχει γενικότερα στην ambient. Μπορεί λοιπόν καθένας να κρίνει την φάση παίζοντας το album από απρόσεκτο μουσικό χαλί και horror movie soundtrack ως και πολύ δυνατά με ακουστικά που μπλοκάρουν τα κοινωνικά γεγονότα που μας κατατρέχουν. Αν όμως μετρά κάτι για την θεληματική παρουσία σας εδώ, σχετίζεται με αυτό που κάποιοι ονομάζουν “εσωτερικό διάλογο”. Το νοητικό μακροβούτι κούρασε, ας επικρατήσει ενός album σιωπή.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: