2010-Crucifiction-Portals To The Beyond

Οι Crucifiction ξεκίνησαν το 2003 με το demo tape Crucified With Horns, τα αμέσως επόμενα χρόνια κάθε μέλος αφοσιώθηκε σε άλλα project μέχρι την περσινή χρονιά που είχε έρθει πλέον η ώρα να εξαπολύσουν την πρώτη τους γενικευμένη επίθεση, έτσι γεννήθηκε το ντεμπούτο Portals Of The Beyond. Η θεματολογία και η αισθητική που χρησιμοποίησαν βρίσκεται καλά κρυμμένη στις σκοτεινές γωνιές της γης, μέσα στις πύλες των κόσμων του H.P.P Lovecraft, δεμένη με την κτηνώδη θηριωδία των μεγάλων παλαιών της Αβύσσου, ένα αρχαίο ζωικό βασίλειο λυσσαλέο και ασταμάτητο, δοσμένο μέσα από ένα βαθύ λαγούμι που μόνο το Death Metal μπορεί ν’ αποδώσει επαρκώς.

Οι Αθηναίοι παίζουν μέσα σ’ ένα νεκρομεταλλικό κενό­ με αύρα και έντονο άγγιγμα από την χρυσή εποχή του Death Metal όταν μεγαλουργούσαν μπάντες όπως οι Morbid Angel, Deicide, Incantation, Immolation, Suffocation. Εδώ, μέσα στην πρώτη ολοκληρωμένη τους δουλειά θα βρούμε riff και περάσματα αργά με ήχο βαθύ που σχηματίζουν σε συνδυασμό με το rhythm section ένα σύνολο ογκώδες, πληθωρικό και ασήκωτο έτοιμο να πάρει σβάρνα στο διάβα του πλανήτες και κόσμους. Οι ρυθμοί από αργόσυρτοι θα γίνουν γρήγοροι σ’ έναν άκρος επιτυχημένο συνδυασμό τόσο τεχνικά όσο και σε επίπεδο παραγωγής, το mastering έχει επιμεληθεί ο Colin Davies (Vile).

Τα κομμάτια αν και λαμβάνουν δράση μέσα στο κλινικό Death Metal πεδίο θα ξεφύγουν με heavy κιθαριστικές απολήξεις και τελειώματα (The Downward Journey) ή ακόμα και με solo (They Come In Slumber). Στο rhythm section τόσο τα Blast Βeats σε (Threshold To The Lethargy Of Stars και Perennial Hecatomb) όσο και οι μπασογραμμές που πεταρίζουν (The Scourging Wreath) παρουσιάζουν το δέσιμο και την ευελιξία της μπάντας. Ξεχώρισα ακόμη τα Wrecked In Oblivion, The Scourging Wreath σ’ ένα album που δεν θα πέσει ούτε στιγμή από τον πήχη που το ίδιο έθεσε στον εαυτό του. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε δομή και σκέψη αλλά και στη ροή κάνοντας το εξίσου ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος του. Μπορούμε ακόμα να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στα βορβορώδη φωνητικά που εκπέμπουν ολοκληρωτικά τον βούρκο του Brutal Death Metal σαν τον γδούπο μιας δυνατής σφαλιάρας. Τέλος, έχω την αίσθηση ότι το feeling που κατάφεραν να μας ποτίσουν είναι δελεαστικό να το δούμε να παρουσιάζεται σε live εμφανίσεις.

Συμπερασματικά οι Crucifiction βάλθηκαν να ξυπνήσουν με όρεξη και πάθος μνήμες αλλοτινές, μνήμες αληθινές, μνήμες Death Metal. Το μουσικό είδος που παρέδωσε την στυγνή αλήθεια χωρίς κουραφέξαλα και μαγγανείες ήρθε ατόφιο και στην Ελλάδα με πολλά χρόνια καθυστέρηση, θαρρώ μάλιστα πως καταφέρνει μέσα από τα δικά του στεγανά να φυσήξει έναν επιθανάτιο ρόγχο στα μούτρα μας και σίγουρα αυτός δεν θα είναι ο τελευταίος.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: