2010-Caedes Cruenta-Skies Daimonon

Οι Αθηναίοι ξεκίνησαν με το Demo Resurrection Of The Dead το 2004 και έπειτα προχώρησαν με αργά και σταθερά βήματα μέχρι την έναρξη των 10’s, για να κάνουν την πρώτη ολοκληρωμένη τους προσπάθεια. Οι Caedes Cruenta (που σημαίνει μακελειό στα λατινικά) έρχονται να μας ανταμώσουν μέσα από τις σκιές των αρχαίων δαιμόνων, θεών που αν και κατοικούν σ’ ένα σκοτεινό και ομιχλώδες παρελθόν δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να εμφανιστούν μπροστά μας γεμάτοι πηγαίο μίσος και μοχθηρή διάθεση αποδίδοντας γνήσιο Black Metal με τρόπο απλό, κατανοητό και προπαντός γνήσιο και αληθινό.

Η μπάντα ξεκινά την εξιστόρηση δομώντας έναν παγωμένο και μονότονο ευθύγραμμο κλοιό, γύρω του σπέρνει μελωδικά riff χωρίς αυτός να διασπάται και καλεί την σύμπραξη άλλων δυνάμεων με ικανότητα, την διάνοιξη της μέγγενης του σκότους για ν’ αναπτυχθεί το feeling. Υγρό σκοτάδι με μικρές δόσεις ελπίδας, εδώ η επιθετικότητα και η αμεσότητα είναι τα θεμέλια έκφρασης και μάλιστα ενοποιούνται σταδιακά εξωτερικεύοντας συναισθήματα που ως τότε ζούσαν φιμωμένα. Το Black Metal τους συνδυάζει ομαλά τις πρώτες ημέρες της ελληνικής σκηνής και το ατέρμονο Νορβηγικό riffing και attitude, παράλληλα ρέει σαν ομοιογενές σύνολο χωρίς κανένα μέρος του να μπλοκάρει την διαδικασία. Τα χνώτα των Caedes Cruenta βρομούν από την early τεχνοτροπία και το Cult θεώρημα, εναρμονίζοντας επιρροές και επιδιώξεις για να σχηματίσει ένα old school πέπλο σαν αύρα να τους σκεπάζει. Μέσα σε αυτό το πεδίο μάχης η μπάντα έχει όλο το πλάτος και μήκος να παρουσιάσει τις ιδέες και τα πάθη της εφορμώντας σε διάφορα σημεία του μαυρομεταλικού χάρτη. Αν θέλουμε μια περιγραφή του ήχου, εδώ θα βρούμε την ξεροκεφαλιά αλλά και το λατρεμένο ύφος των Judas Iscariot σε σύμπραξη με την μελωδία των early Rotting Christ τόσο σε riff όσο και σε σημεία των φωνητικών. Η straightforward οπτική είναι έντονη σε κομμάτια όπως το Eosphorus αλλά και το ομότιτλο που θα μας αγγίξει λίγο παραπάνω λόγω των ελληνικών στίχων και της παθιασμένης ερμηνείας του (ακούσετε το). Οι Caedes Cruenta συναισθηματικά θα γίνουν αντιληπτοί σταδιακά μιας και η θεματολογία τους διαφοροποιείται κομμάτι με το κομμάτι, χωρίς όμως ν’ αποστασιοποιείται από την λογική πορεία και τα σκοτεινά black metal θέματα. Στις συνθέσεις θα βρούμε θεμιτά κόλπα όπως low tempo ρυθμούς σαν το Cold Eternal Night που θα μας πάει με μια δρασκελιά ίσα στα mid 90’s. Στα Highlight βάλτε το Religion Of Blasphemy που σου κολλά στο μυαλό με την πρώτη ακρόαση, το κορυφαίο riff του Maccabre Sacrifices Beneth The Hollowed Graves και τα καθαρά a la Zephyrous φωνητικά του Into The Ashes Of The Unforgotten Woods.

Αν και δεν έχει γίνει ακόμα κτήμα του ακροατηρίου η στήριξη προς την ελληνική σκηνή είναι πλέον επιβεβλημένη. Δεν αναφέρομαι σε καμιά συνεπαγωγή καταστάσεων που πλαισιώνουν γνωριμίες, φιλίες και επαγγελματικά σπρωξίματα (χα!), σημεία που το ρεντίκολο η κοινωνία μας ρολάρει επι δεκαετίες. Αντίθετα αναφέρομαι σε μια απλή παραδοχή της αξίας των προσπαθειών όπως το ντεμπούτο album των Caedes Cruenta. Η ατμόσφαιρα και η γοητεία του Black Metal εκπέμπεται ψυχικά και πνευματικά από το Underground προπύργιο και εμείς οφείλουμε όχι μόνο την ακρόαση αλλά και την συνταύτιση, τα επόμενα είναι θέμα χρόνου.

«Ψίθυροι ξετυλίγονται καθώς ο αγέρας λυσσομανεί. Μνήμες του γέροντα απλώνονται από την μακρινή γη»

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: