2010-Irisblind-Archaeopteryx

Οι Irisblind είναι το solo project του Jonathan Mizzi και μας έρχονται από το Ηνωμένο Βασίλειο, αυτό είναι το ντεμπούτο full-length, μια ανεξάρτητη κυκλοφορία που έκανε μόνος του εξολοκλήρου και κυκλοφόρησε στο τέλος του 2010. Το Archaeopteryx είναι από τα λιγοστά album που βρίσκεται ακόμα, ένα χρόνο τώρα, θαμμένο μακριά ακόμα και από τ’ αμυδρά φώτα του underground, το οποίο σημαίνει ότι δεν θα βρεθεί εκεί έξω προς τσεκάρισμα, ότι η μπάντα απέκτησε Metal Archives με πολύ μεγάλη καθυστέρηση και πως εγώ προσωπικά κράδανα για καιρό ένα promo cd χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα από πού ξεφύτρωσε. Για μια ακόμα φορά τη λύση έδωσε ο γνωστός συντάκτης (*) του Underground Kommandoz που μας ενημέρωσε σχετικά στο τεύχος 318 του Metal Hammer. Τουλάχιστον κρατώ σε προσωπικό επίπεδο μια διαδικασία ψαξίματος που με οδήγησε πολλά χρόνια πίσω, ένα μικρό-ρομαντισμό διαρκείας με highlight το υπερζουμάρισμα και τον μεγεθυντικό φακό που χρησιμοποίησα για να δω τους τίτλους των κομματιών από μια φωτογραφία του Mizzi στο Myspace… δεν τα κατάφερα, αλλά μέτρησε η διαδικασία.

Στο Archaeopteryx θα βρούμε μια ιδιαίτερη και συνεκτική μουσική ένωση από διάφορα metal genres. Ο Βρετανός είναι δοσμένος στην σύνθεση και έχει κάνει πολύ μεγάλη προσπάθεια να οδηγήσει κάθε κομμάτι σε μεμονωμένο στόχο, χωρίς να ξεχνά την ατμοσφαιρική ομοιογένεια που τελικά επιτυγχάνει. Η βάση της σύνθεσης είναι μια γευστική στρώση prog Death Metal που δίνει στο περιεχόμενο μια παράξενη μυρουδιά. Πάνω σε αυτή την βάση θα βρούμε ν’ αναπτύσσετε μια black metal αισθητική που καταλήγει σε μια αρμαθιά επιρροών από την λεγόμενη ορθόδοξη κολεκτίβα, με τις αναμενόμενες αναφορές στους Deathspell Omega κρυμμένες μέσα σε riff και απροσδιόριστους αρπισμούς (The Beating Of A Billion Locust Wings & Spark The Nebula). Μέσα στην δομική ουσία των συνθέσεων ο Mizzi βάζει από Thrash θέσεις και Heavy τάσεις δοσμένες ακόμα και με solo, μέχρι ambient καταστάσεις και post βάδισμα που υποβόσκει. Η πορεία του album είναι κυλιόμενη κρατώντας το feeling και τα τεχνικά χαρακτηριστικά σε ισορροπία. Έτσι με ιδιαίτερη μαεστρία καταφέρνει να σπείρει το τεχνικό του θεώρημα και αυτό να περιοδεύει ειρηνικά γιατί έχει συνδεθεί πλήρως με τα Vibes, προς τέρψη του ακροατή συναισθηματικά. Τα τύμπανα είναι γραμμένα περίπου σαν τους δικούς μας No Hand Path ενώ τα φωνητικά κρατούν έναν δευτερεύοντα ρόλο χτίζοντας τη ροή, ακόμα και όταν θα επιτεθούν με Black, Death ή ακόμα και Thrash απολήξεις, που συνεπαίρνουν μέσα στην παραζάλη. Θα πρέπει ακόμα να σημειώσουμε το πλουραλιστικό σουλατσάρισμα στο Vacuum Decay και την instrumental αναπνοή του Spiralling Away From The Earth. Ακόμα να θυμηθούμε τις ελεύσεις του μπάσου στο Spark The Nebula και το ατμοσφαιρικό Death Metal μελωδικό μοτίβο στο Thira.

Αξιοπερίεργο δημιούργημα για μια ανεξάρτητη κυκλοφορία μιας και κυνηγά άμεσα το όραμα της αρτιότητας. Ο Βρετανός κατευθύνει το ρυθμικό του άρμα στη δεξαμενή με τις ιδέες και προσπαθεί με χημικό τρόπο να φτάσει σε βρώσιμο αποτέλεσμα. Οι Irisblind εντυπωσιάσουν προτρέποντας τον ακροατή να τους ακολουθήσει στο ασυνήθιστο αυτό ταξίδι με στόχο μια υπέροχη βόλτα. Το Archaeopteryx προσπερνά με ταχύτητα κλισέ και γενικότητες ιχνηλατώντας πολλά μουσικά μέτωπα για να καταλήξει κρατώντας ως κόρη οφθαλμού το περιεχόμενο. Εδώ έχουμε μια γενικευμένη μουσική κατεύθυνση με σύνολο τουλάχιστον άξιο προσοχής, κάντε το Bookmark o καιρός γαρ εγγύς…

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: