2012-Furze-Psych Minus Space Control

Οι Furze έλαβαν μια ξεχωριστή θέση στα zeros για το φιλοθεάμον κοινό του underground μιας και μεροληπτούσαν υπέρ της ταχύτητας, μπολιάζοντας τον πηγαίο αυτισμό στη συνθετική τους τρέλα εναρμονίζοντας δηλαδή τη λογική με τη παράνοια. Σαν μπήκαν όμως τα 10’s ο Woe J. Reaper έλαβε υποσυνείδητο μήνυμα να εγκαταλείψει το μονοπάτι που έχτιζε και να δημιουργήσει ένα καινούριο. Η αλλόκοτη συνείδησή του ψέλλισε αργά και καθαρά δυο μονάχα λέξεις,                  B l a c k      S a b b a t h     και η ψυχή του ανακάτεψε μέσα σε αυτές το ταμπεραμέντο της. Από αυτή τη νέα άβυσσο ο Νορβηγός έδωσε πνοή στο Reaper Subconscious Guide και μας συνεπήρε, φέτος ενάμισι χρόνο μετά στέλνει πολλούς χαιρετισμούς με το δεύτερο μέρος αυτής της εκδοχής Psych Minus Space Control, διατηρώντας τη ίδια φιλοσοφία ακόμα και στον τίτλο. Το παράξενο εξώφυλλο (και πρώτο που δεν είναι μαύρο) έχει επιμεληθεί ο Sami Albert Hynninen, αν παρατηρήσετε με λίγη προσοχή μπορείτε να δείτε μια ψυχεδελική οπτική της σταύρωσης σε μια φάκα με αρκετά πρόβατα και ποντίκια σε κομιξ εκδοχή να περιτριγυρίζουν. Στις πρώτες πληροφορίες που βγήκαν προς τα έξω μάθαμε πως το πέμπτο full-album των Furze ηχογραφήθηκε σε τρία διαφορετικά studios, καθώς επίσης πως στο εσωτερικό του υπάρχουν σημεία που έγραψε πίσω στο 1992.

Το περιεχόμενο ζει σ’ ένα Doom instrumental τζαμάρισμα με μυρωδιές που παντρεύουν την ευωδία των 70’s, με τη Black Sabbath λατρεία να μοιάζει κινητήρια αργοπορία και το άρρωστο Black Metal feeling να σαπίζει το περιεχόμενο ως πούδρα γοητείας πίσω από riff και τύμπανα. Το σύνολο δρα μαγκωμένο στην μεθυστική ζάλη της αργής ανάπτυξης και δεν μοιάζει να θέλει να δώσει εξηγήσεις για τη νοοτροπία του. Υποτονικό σε ψυχισμό αλλά ακμαίο στην εντατικοποίηση όσων πρεσβεύει το Psych Minus Space Control ήρθε για να εκτοπίσει τους Furze πέρα από την σκοτεινή οδό, σε μονοπάτια που σπάνια συναντάς μαυρομέταλλους. Η λογική των κομματιών έχει εξειδικεύσει την οπτική που δημιούργησε το προηγούμενο album, κάνοντας το σύνολο να μοιάζει λες και παρασιτεί σε μια παρένθεση ενός Sabbathικού riff.

Η σύνθεση μοιάζει να έχει πλοηγό μια αυτοσχεδιαστική διάθεση που λειτουργεί με παικτική λογική αλλά και ως μουντό πέπλο, που φέρει τη δύναμη να βραδιάσει το καυτό καλοκαιρινό λιοπύρι. Η ουσία των κομματιών βρίσκεται στις ιδιοτροπίες του Reaper και το σκοτεινό ηχητικό πλαίσιο που στήνει σε καθένα από αυτά με μικρές πινελιές. Εδώ υπάρχει μια εξαίρετη παραγωγή που βγάζει κάτι χύμα, κανονίζοντας την διέλευση της ροής και κατορθώνοντας ν’ αλαφρύνει κάπως το σύνολο που έχει δομικό προσανατολισμό, εκπέμπει μάλιστα ως και ράθυμες καταστάσεις που ταιριάζουν σε “χρήστες”. Όσο για τη συναισθηματική μεμβράνη θα έλεγα πως έχει περάσει στο κρησφύγετο μιας Doom εσωστρέφειας, η οποία ενδείκνυται γι’ απολαύσεις αρνητικού τύπου.

Το Occult Soul, With Mind βγαίνει για μια σεμνή πλεύση με πλήκτρα σε space ηχητική, μέχρι να κάνει παύση ροής και ν’ αφυπνιστεί με μια δυναμική, τελειώνει με κάποιο ίχνος φωνητικών. Έπειτα το κορυφαίο Psych Mooz Space Control που ξεκινά σε Black Metal χρωματισμό (για πέντε λεπτά) και πορεύεται ιδανικά (riff & τρομπέτα) εκφράζοντας την πωρωτική πλευρά του συνόλου. Στο Reaper Subconscious Guide (που φέρει τον τίτλο του προηγούμενου album) τα synth βγάζουν κάτι από τον ambient ήχο του Daudi Baldrs για να επέλθει έπειτα μια ρυθμικότητα που θα εγκαθιδρυθεί και στο Triad Of Lucifer, αποκαλύπτοντας τον σκελετό και τα θεμέλια του συνόλου. Το πόνημα θα ολοκληρωθεί με το ξεχωριστό When Always Ready σε ταχύτητα και φωνητικά grim αλλά και καθαρά.

Παλαιότερα πίστευα πως ο Christian Knapstad χάνει σιγά σιγά τη προσοχή του στον κόσμο αυτό αλλά και την επαφή του με την πραγματικότητα. Μετά το φετινό album είμαι πεπεισμένος πως ποτέ δεν ήταν πραγματικά κοντά μας: Ειδικά σε αυτή τη φωτογραφία παρέα με το nebula, μοιάζει τόσο ευτυχισμένος λες και αδημονεί να δει τη γη μας σε τέτοια κατάσταση. Αλλά δε μπορώ να το κρύψω, μου λείπει ο παλιός του εαυτός και αναμένω με ιδιαίτερη προσμονή να του περάσει η Doom λαγνεία. Θα ήθελα να λάβει νέα υποσυνείδητα μηνύματα μαυρομεταλλικού τύπου, ν’ ανοίξει πάλι το σεντούκι που φυλά το δρεπάνι του θανάτου, ξεκινώντας γυρνοβολιές στους δρόμους και τους αγρούς του Trondheim, να γίνει ξανά ο τύπος που ζει στο Fresh Tea!, το Whilst The Trident Spawn And Spectre και το Sathanas’ Megalomania…

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: