Zinumm

Τα τελευταία χρόνια η τεχνολογία δίνει το δικαίωμα σε νέες μπάντες να κυκλοφορούν album σε ψηφιακή μορφή, προσπερνώντας την ιστορία με τις εταιρείες, τις διανομές και τα συναφή. Κάτω από αυτά τα δεδομένα έχουν την δυνατότητα να επικοινωνούν το έργο τους κοντά στην δημιουργία του και εμείς ν’ απολαμβάνουμε τις οπτικές τους μια ώρα αρχύτερα, έχοντας πληρέστερη εικόνα της εποχής που διανύουμε και των κινήσεών στο underground. Κάπως έτσι στο bandcamp και το soundcloud χτίζεται στις μέρες μας λιθαράκι λιθαράκι ένας νέος κόσμος που αφορά και το Black Metal. Για τους μουσικούς από εκεί και πέρα χρειάζεται μια έκπτωση στην σκοτεινή αισθητική κι ένας λογαριασμός στο facebook, η χρήση του οποίου θα δημιουργήσει «υπόγειες» αναμοχλεύσεις μέχρι να τον ανακαλύψουμε.

Μακριά λοιπόν από τον γνωστό κόσμο του Είδους, στο τελείωμα της Ευρώπης, στο κέντρο της Ανδαλουσίας και πιο συγκεκριμένα την πόλη της Γρανάδας ζει ένας Ισπανός που θα ήθελε να το φωνάζουν Zinumm, ο οποίος αφουγκράζεται την ζωή με το προσωπικό του project. Ας πάμε λοιπόν ένα ταξίδι στα όρη της Γαλικίας για να συναντήσουμε παλιές μουσικές σε νέες εφαρμογές και να χαθούμε μαζί τους σε δάση που δεν γνωρίσαμε ως σήμερα.

2011-Zinumm

«…my land is gone, so am i» γράφει σαν επικεφαλίδα για το πρώτο του έργο ο Zinumm κάνοντας έμμεση αναφορά στο concept γύρω από το οποίο έγραψε. Έμπνευση για το στιχουργικό πλαίσιο που κινείται αποτελεί η λαϊκή Ευρωπαϊκή παράδοση και η γλώσσα που χρησιμοποίησε για να γράψει είναι τα Ιρλανδικά Gaelic που μιλούσαν στην Γαλικία πριν την έλευση του Χριστιανισμού. Μέσα από αυτή την πολιτισμική θεώρηση το ντεμπούτο full-length φέρει μια πνευματική βάση όσο και μια ιδεολογική προσέγγιση για να εκφράσει με τρόπο ποιητικό όσα νιώθει και πρεσβεύει, κάνοντας βουτιά στη ιερότητα του παρελθόντος και τα πηγαία συναισθήματα που την συνοδεύουν.

Εδώ λοιπόν θα βρούμε ένα Black Metal που ζει στην Pagan εποχή του Είδους μ’ επιρροές από μπάντες όπως οι Bathory, Burzum, Darkthrone, Ulver και αρκετοί άλλοι. Ο Ισπανός θέτει τα καθέκαστα με ποικίλους τρόπους χρησιμοποιώντας στερεότυπα, κλισέ και συγκεκριμένα μοτίβα δράσης μ’ έξυπνες αλληλουχίες που δεν κάνουν την ακρόαση βαρετή και το περιεχόμενο να μοιάζει με προϊόν προέλευσης και στάμπα τετριμμένης γνησιότητας. Αντίθετα μάλιστα αποδίδει με σύνεση και μεθοδικότητα μια μουσική που φέρει παρελθοντική αύρα, όση μάλιστα χρειάζονται τα λαγωνικά του Είδους για να εισπράξουν άμεσα τ’ απαραίτητα συναισθήματα. Το Zinumm εμπεριέχει ταχύτητες και μελωδικά riff, ambient/folk διαβάσεις με πολύ προσεγμένο feeling αλλά και mid tempo ροές που εξομαλύνουν το σύνολο κάνοντας μια παύση με ροή. Ο Ισπανός έχει παντρέψει το παρελθόν με νέα στοιχεία, μοιράζοντας με εξαίσιο τρόπο την συναισθηματική δράση του συνόλου στο χθες και το σήμερα. Κατά συνέπεια θα μπερδέψει τη Νορβηγική Pagan αφετηρία με τις σύγχρονες (παγανιστικές) Usbm εξάρσεις, φτιάχνοντας ένα κράμα που στοχεύει στο ταξίδεμα του νου και της ψυχής. Στα φωνητικά λαμβάνει μια θέση κοντά στην έξαψη των Wolves In The Throne Room κάνοντας κραυγές που αντιπροσωπεύουν αρχέγονα ένστικτα, με το ακατανόητο των λέξεων να είναι φυσικό επακόλουθο. Τα riff ζουν σε μια οικεία κατάσταση και το κράμα της μουσικής του φέρει μια δεσμευτική ενέργεια, ικανή να κλέψει την προσοχή του ακροατή.

Η σύνθεση είναι προσεγμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια των κομματιών, συνδυάζοντας πολύ εύστοχα όσα επιθυμεί να μας πει με όσα θα θέλαμε ν’ ακούσουμε. Αυτό μπορεί ν’ αναζητηθεί στην ατμόσφαιρα που φτιάχνει σαν ολότητα, αποπνέοντας μια αύρα ελευθερίας με δυναμική να θέσει σε κίνηση το συναισθηματισμό του ακροατή προσφέροντας μια απολαυστική θέση κοντά στο αγνάντεμα/ονείρεμα. Η ψυχή του δημιουργού μοιάζει στραμμένη καθ’ ολοκληρία στην παγανιστική αντίληψη ως τρόπο ζωής και θα εκφραστεί με μια ανανεωτική διάθεση στη μουσική του. Οι επιρροές ωστόσο είναι έκδηλες σε όλο το μήκος και το πλάτος του ντεμπούτου. Εκεί είναι όμως που ξεχωρίζει η ήρα από το στάχυ και θα εμφανιστεί η αντιληπτική ικανότητα του μουσικού για να επιτελέσει τελετουργικά την εγκοπή κάθε ζιζάνιου αντιγραφής. Δείτε για παράδειγμα τα κομμάτια Ní Bheidh Aon Duine Maireachtáil & Is É Mo Talamh Imithe Rn Mar Sin I που θυμίζουν έντονα Burzum, αλλά παρατηρήστε μέσα τους μια ζεστή ερμηνεία που αλλάζει το ύφος αυτό, είναι ένας συνδυασμός έμπνευσης και προσωπικότητας/στόχου. Ο Ανδαλουσιανός είναι χαρισματικός γενικότερα γιατί πέραν του μουσικού και στιχουργικού μέρους έχει ασχοληθεί με ολόκληρο το πακέτο, πράγμα που σημαίνει πως έκανε την ηχογράφηση, την παραγωγή και μίξη του album μόνος. Το ντεμπούτο είναι αφιερωμένο στον Quorthon, έναν από τους μουσικούς του ήρωες. Σαν φόρο τιμής στο Μεγάλο Σουηδό επέλεξε να κάνει μια διασκευή στο ακουστικό μέρος του A Fine Day to Die από το Blood, Fire, Death ένα album που ήταν πηγή έμπνευσης για τον ίδιο στιχουργικά, θα το βρείτε κρυμμένο πίσω από τον τίτλο Lá Breá Le Bás.

Κλείνοντας θα ήθελα να προσθέσω την υποσημείωση που έχει γράψει ο ίδιος για το ντεμπούτο, μιας κι εμπεριέχει τόσο τ’ όραμά όσο και την μέθοδο σε αυτό που θέλει να κάνει: “Everything on this record has it sense, everything that sounds here has a reason to sound in the precise moment that sounds. This record has been in mind of its creator since more than fifteen years ago. Find your moment in the day to pay to this record the attention that deserves, i´m sure you´ll appreciate it.

2012-Ambient Works, vol. 1

Σαν σωστός θιασώτης της ambient από τη φετινή χρονιά ξεκινά μια σειρά κομματιών σ’ εφαρμογές μακριά από το Black Metal που συνδυάζει με υπέροχα εξώφυλλα στον ίδιο συναισθηματικό τόνο. Εδώ θα βρούμε το πρώτο τέτοιο κομμάτι με τίτλο An Cinniúint Roinnte που ξεπερνά τα δέκα λεπτά και βαδίζει αργά και αμέριμνα σε χιονισμένες βουνοκορφές. Η θέση της ησυχίας είναι το βάθρο της ambient μουσικής που θέλει να δημιουργήσει και το επιτυγχάνει χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Εδώ καλλιεργεί το αίσθημα του απέραντου και της αναμονής μέσα στην ηρεμία, το οποίο αγγίζει παίζοντας ακόμα και με χορδές (ίσως να’ ναι  ξυλόφωνο βέβαια) χωρίς ωστόσο να βγάλει μια παραπάνω κίνηση που θα του άλλαζε πολικότητα. Αργό και νηφάλιο χωρίς να φτάνει στο σημείο που το ambient ξεχνά πως είναι μουσική, φτιάχνει ένα δαντελωτό ηχητικό πρίσμα για να θωρούμε βουνοκορφές, το οποίο ενδείκνυται ωστόσο και για μεταμεσονύχτιο χαλί. Προς το τέλος θα βρούμε κάποια πειραγμένα φωνητικά μικρής διάρκειας. Στην προσωπική του αναφορά λέει καλοπροαίρετα “Avoid laptop speakers for a better experience, Low range Headphones are also welcome.”

2012-Ambient Works, vol. 2

Το δεύτερο κομμάτι γράφτηκε με κύρια πηγή έμπνευσης τα ηχητικά γλυπτά τέχνης της γης, καλλιτεχνών όπως οι Richard Serra, Alan Lamb, Tonkin Liu. Ο τίτλος του κομματιού είναι Vlissingen, εμπνευσμένος από την ομώνυμη Ολλανδική πόλη όπου υπάρχει το Wind Organ (μια περίεργη κατασκευή/όργανο που παίζει αυτόνομα ανάλογα με την κίνηση του ανέμου) τον ήχο του οποίου ηχογράφησε κάποιος Klank Beeld και ο Ισπανός συμπεριέλαβε σε σημεία του κομματιού. Εδώ η Drone λογική καταλαμβάνει μεγαλύτερο μέρος του ηχητικού collage κάνοντας το σύνολο να μοιάζει περισσότερο εσωστρεφές και διαχυτικό. Παράλληλα στο εσωτερικό του θα βρούμε δυνατότερους ήχους που εντατικοποιούν το δρώμενο βγάζοντας μια επιβλητική αύρα, ικανή να κατακλύσει τον χώρο. Το κομμάτι αν και είναι μεγάλο (πάνω από δεκαπέντε λεπτά) κάνει ομαλή διάβαση και δεν κουράζει, η πορεία του αν και φέρει μια σκοτεινή αύρα αφήνει μετά το πέρας της ακρόασης μια ευχάριστη και αναζωογονητική διάθεση. Το ταιριαστό, ίσως σκιτσαριστό εξώφυλλο, ζωντανεύει μνήμες βγάζοντας μια γήινη διάσταση για νοητά ταξίδια.

2012-Lobishome

Μέσα στο 2012 κυκλοφόρησε και ο διάδοχος του ντεμπούτου, ένα Ep στραμμένο στο Black Metal μονοπάτι, το οποίο έφτιαξε μόνος σε μια πανέμορφη hand made έκδοση (δεν έχω διευκρινίσει μόνο αν τα σκιτσαριστά εξώφυλλα είναι και πάλι δικό του δημιούργημα). Lobishome είναι τ’ όνομα του λυκανθρώπου στην Γαλικία και το Ep είναι αφιερωμένο στο μύθο που στοίχειωσε ολόκληρη την Ευρώπη, στο πόνο, τη λύπη, τις μνήμες αλλά και την ελευθερία του. Παράλληλα κάνει μια αναφορά στο δάσος Fragas Do Eume που κάποιοι επιτήδειοι έκαψαν για δικά τους συμφέροντα, ενώ το στιχουργικό μέρος είναι εμπνευσμένο από τα ποιήματα του Emilio Celso Ferreiro «Tenho O Corazón Senlleiro» και της Claudia Cives «Ouveos».

Εδώ έχουμε ένα μικρό αλλά πλήρες σύνολο που καταφέρνει να εξάγει μεγαλύτερο πάθος και πυγμή, μελωδία και γαλήνη. Το μουσικό του πλάνο δεν αλλάζει σε σύγκριση με το ντεμπούτο, ωστόσο φέρει λίγο μεγαλύτερη ένταση κι εκφραστικότητα. Εδώ λοιπόν θα βρούμε ένα Atmospheric Black Metal πλάνο παντρεμένο με αρκετά Folk στοιχεία, την κλασική κιθάρα του Zinumm αλλά και ταχύτητες όταν τα τοτέμ απελευθερωθούν. Το ομότιτλο αφετηριακό κομμάτι είναι ένα δυνατό κρεσέντο, το Coida De Min, Coida Da Noite που ακολουθεί μια ακουστική εφαρμογή και το Uvea, Ouvea Solitario (Tenho Lobos, Tenho Sombras) η αδιαφιλονίκητη συνδυαστική τους πορεία. Εδώ ουσιαστικά έχουμε τρία κομμάτια που μοιάζουν σαν μικρά κεφάλαια ενός μεγάλου, δίνοντας στο σύνολο όλο το χρόνο να εμπνεύσει συγκεκριμένα συναισθήματα και σαν αποτέλεσμα μια υπέροχη αύρα. Το Lobishome είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό άκουσμα θέτοντας την μελωδία και την αγριότητα σε μια ισορροπία, ενώ ο τρόπος που ομογενοποιεί τις ιδέες του θέτει ως στόχο το όλο ένα και αυξανόμενο συναισθηματικό κέντρισμα του ακροατή. Τα φωνητικά εδώ πέρα από τ’ αλυχτίσματα θα λάβουν κι άλλες εκφράσεις σε πιο αργό tempo. Στοιχείο που μοιάζει να το «έχει» και μάλλον του πηγαίνει περισσότερο από τον υπερβολικό παροξισμό, που σε σημεία θυμίζει ως και Anaal Nathrakh. Οι επιθέσεις που ζουν μέσα στα κομμάτια έχουν τη σταθερά της ομαλής ευθύγραμμης κίνησης που πάντα γοητεύει με την μονοτονία της, σε αργό αλλά και σε γρήγορο tempo. Ενώ οι καταβάσεις ροής και οι παύσεις πυρός, λαμβάνουν τον ρόλο του μελωδού που βοηθά το σύνολο ν΄ανθίσει.

Το πρώτο στοιχείο που μ’ έκανε να μπω στη δουλειά του Zinumm ήταν αυτή η φωτογραφία εδώ δίπλα. Μια φωτογραφία που αποκαλύπτει την προσωπικότητά του, δίδοντας παράλληλα κάποιες πληροφορίες για το έργο του. Το στενό μονοπάτι στον δασικό σχηματισμό και ο ταξιδιώτης που λαμβάνει πορεία. Πόσες φορές την έχουμε δει άραγε και πόσες λίγες καταλάβαμε το βαθύτερο νόημα της πράξης αυτής? Θα πορευτεί άραγε σ’ ένα δρόμο που έχει καρδια? Αυτό είναι άλλωστε που λείπει στο Black Metal του σήμερα, γιατί δεν σπανίζουν οι καλές δουλειές αλλά οι ικανοί καλλιτέχνες που επέλεξαν μια σταθερή πορεία. Δηλαδή, οι άνθρωποι που βλέπουν τη μουσική ως φορέα για να εξωτερικεύσουν πολλά απ’ όσα νιώθουν και πρεσβεύουν. Δεν υπάρχει λοιπόν κορεσμός σε νότες αλλά κορεσμός αισθητικής και προοπτικής, έλλειψη θέσεων και στόχων και όχι riff, ύφους και τάσεων. Όχι, δεν θα μακρηγορήσω άλλο μπινελικιάζοντας απαίδευτους και αναλύοντας πόσο μ’ ενοχλεί ο μηδενισμός και η έλλειψη πνευματικότητας, αρκούμαι στο να υπογραμμίσω πόσο διαφορετικό είναι το μοντέλο του νέου που βλέπω να μεγαλώνει εκεί έξω και πόσο σπάνιος είναι ο χαρακτήρας που βγάζει ο Zinumm. Το Black Metal έχει αποδείξει πως είναι φορέας ιδεών, έχει μιλήσει για πολλά και θα μιλήσει για ακόμη περισσότερα. Εμείς, ως απλοί υπήκοοι της φιλοσοφίας του είμαστε εδώ για να επισημαίνουμε πως η ζωή μέσα από κάποιο πρίσμα μπορεί να θεαθεί με άλλα μάτια και να βιωθεί με την αξιοπρέπεια που επιτάσσει ο αυτοσεβασμός. Ακούστε την μουσική του, δείτε το Blog του και αναζητήστε αν έχετε κοινά με την αισθητική του, μιλήστε του στο facebook. Έπειτα θα έχετε όλα τ’ απαραίτητα εφόδια για να κρίνετε μόνοι με ποιόν έχετε να κάνετε. Προσωπικά πάντα θαύμαζα και θα συνεχίζω να θαυμάζω την στοχευμένη πορεία στη ζωή.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: