2012-Deathspell Omega-Drought

Σε πανάρχαια μυστήρια, όταν οι αρχαίοι Tολτέκοι έτρωγαν peyote για να πιάσουν ψιλοκουβέντα με το Mescalito. Αυτοί Μυήθηκαν. Σε καιρούς που το ιδεώδες της ανθρώπινης φυλής ταυτίζεται με το πτωτικό του σημείο ιστορικά. Αυτοί Αφυπνίζονται. Σε παράξενες εποχές, όταν τη μέρα ο ήλιος είναι καυτός και τα βράδια το αεράκι παρασύρει σκουπίδια και φύλλα. Αυτοί Δραστηριοποιούνται. Στους συνειρμούς της μεγαλύτερης θλίψης όταν το αδιέξοδο είναι σε συναστρία με την χαμένη τελευταία ελπίδα. Αυτοί Εμφανίζονται. Σε αποδιοπομπαίους τράγους, κοινωνικά παράσιτα, υπερτροφικά Εγώ, πεινασμένα σκουλήκια. Αυτοί Παρουσιάζονται. Οι Deathspell Omega επέστρεψαν κι εμείς θα μουρμουρίσουμε το ξόρκι τους, κάνοντας μια ιδιότυπη τελετή μπας και τους πάρει όλους ο Γεροδιάολος, κι όταν λέμε όλους, εννοούμε όλους μηδενός εξαιρουμένου.

Κατάφεραν και πάντρεψαν μέσα μας την αγανάκτηση με την αναισθησία και η γέννα της δεύτερης έφερε στον ψυχικό μας κόσμο τα τρίδυμα της απώλειας, την αδικία, την αισχύνη και την αναίδεια. Ξωπίσω της η αγωνία τίκτει τα δικά της παραπαίδια, την αναλγησία, την ανομβρία και την απάτη. Η απόγνωση μας είναι βαθιά, η αποχαύνωση δεδομένη, η ασέβεια έγινε συνήθεια και η ασπλαχνία μεγιστοποίηση της ασχημοσύνης. Ζούμε στην καταβύθιση των ημερών την σύνθλιψη κάθε αξιοπρέπειας, είμαστε κοντά στις αποφράδες ημέρες της εσχατολογίας. Στο τέρμα όμως της διαδρομής, πέρα από την εσωτερική μας καταστροφή θα γίνουν και μερικά απ’ όσα έχουμε ευχηθεί. Όπως τ’ ολοκληρωτικό γκρέμισμα της ζωής που μας πρότρεπαν ν’ ακολουθήσουμε. Γι’ αυτό και μόνο έχουμε δικαίωμα στο χαμόγελο, ένα χαιρέκακο χαμόγελο που στάζει δηλητήριο. Στις προσευχές μας πλέον υπάρχει μονάχα ένας αυτοοικτιρμός, αν προσπεράσουμε τα προσωπικά μας προβλήματα και ζήσουμε θα πορευτούμε σ’ έναν κόσμο που θα φέρει τουλάχιστον λιγότερα χαρακτηριστικά απ’ όσα σιχαθήκαμε.

Ξεραΐλα και οργή, στριμμένη συναισθηματικότητα, πλάνο που δημιουργούν μόνο οι Βασιλείς του Είδους. Στο άμεμπτο στροβίλισμα της μουσικής τους, στα σκούρα νερά έξω από τα λημέρια τους ζει μονάχη η απογυμνωμένη πραγματικότητα, η Αλήθεια. Ο βαθύτερος φόβος όσων κοιμούνται με παρωπίδες, η αγχωτική μέριμνα όσων πασχίζουν ακόμα να μας τη φέρουν. Αλλά και η κατανόηση όσων αρέσκονται να βλέπουν κατάματα τη ζωή & ο οίκτος σε όσους υποφέρουν. Οι Deathspell Omega πιστοί στο τέλος των χρόνων είναι κοντά μας και πάλι, προσθέτοντας μια νέα εικόνα στο έργο τους. Το Drought είναι το λογικά αναμενόμενο Ep τους μετά από κάθε full-album, όπως δηλαδή συμβαίνει από το 2004 κι έπειτα. Εδώ θα βρούμε ένα κομμάτι χωρισμένο σ’ έξι μικρότερα που ακολουθεί σχετικά, όσα με προσοχή έκαναν στο Fas Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum και τον Παράκλητο.

Το ρυθμικό μέρος φέρει νευρικό σύστημα εντόμου, ζώντας σε μια διαρκή στέρηση ηρεμίας, σ’ ένα συνεχές κέντρισμα της ροής του λες και τσιμπιέται συνεχώς από κάποια αλλοτινή δύναμη. Παράλληλα η τεχνικότητα στα riff του Hasjarl όντας απαράμιλλη σχηματοποιεί μια στεγνή πρόσοψη με σαφή στροφή στην μαθηματικοποιημένη Metal κουλτούρα των 10′s. Η ρυθμική οπτική των κομματιών που έγραφαν ήταν δεδομένη, όμως φέτος υπάρχει μια τάση για συνεχή, ολοένα και αυξανόμενη συμμετρική πλοκή, κάνοντας τα riff να μοιάζουν με μικρά solo δράσης. Ο Mikko Aspa εκρήγνυται, κοχλάζει, σχηματοποιεί και δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από την φλεγόμενη ερμηνεία του. Δεν είναι βλέπετε μόνο η πυγμή και το πάθος που την χαρακτηρίζει, αλλά κυρίως αυτοί οι μικροί ειδικοί ρόλοι που χρησιμοποιεί για να εξωτερικεύσει το στιχουργικό περιεχόμενο. Έτσι λαμβάνει από καθαρές αρθρώσεις και ψιθύρους μέχρι τον σπαραγμό στο Sand με τα διπλά/τριπλά φωνητικά μοτίβα.

Η δυναμική τους τρέφεται από τον ασυγκράτητο ψυχισμό τους και κάθε κίνηση είναι μια πινελιά σ’ ένα διαταραγμένο ζωγραφικό καμβά. Ο στυγνός τρόπος δράσης που λαμβάνει χώρα στα Fiery Serpents, Scorpions & Drought και το μισό Abrasive Swirling Murk διασπάται από τ’ ονείρεμα του Salowe Vision, το ξέσπασμα του Sand και το νοητικό ρεμβασμό του επερχόμενου Τίποτε στο The Crackled Book Of Life. Έτσι οριστικοποιούν μια παρακέντηση στο ρυθμικό γίνεσθαι με μια αφαιρετική και πάντα τελολογική διάθεση. Οι Deathspell Omega είναι η μέγιστη Black Metal μπάντα από τα zeros κι έπειτα, κυρίως γιατί καταφέρνει να τοποθετεί σε μια ζυγαριά τεχνικά στοιχεία και ατμοσφαιρικότητα εκπέμποντας και στα δυο μ’ επισταμένο τρόπο. Δηλαδή παίζει έντονα και σθεναρά με οργανική μέριμνα χτίζοντας ένα οικοδόμημα, μέχρι να το σχίσει με άλλες θεάσεις και πλάνα που είναι ωστόσο τόσο δικά του. Αυτή η δράση προκαλεί ένα κενό συναίσθημα δυσφορίας στον ακροατή, που μπορεί να εξομοιωθεί με αυτό που ενδεχομένως αισθανθεί όποιος οραματιστεί τον θάνατό του και σαφώς την από εκεί και ύστερα ανυπαρξία του. Μέσα στον κόσμο των Deathspell Omega, αλλά μέσα στον κόσμο έτσι όχι με πέντε ακροάσεις της πλάκας, ο κατά τ’ άλλα λογικός ακροατής θα λάβει το ύφος ενός λοβοτομημένου.

Είμαι ο τελευταίος απ’ όσους γράφουν κείμενα για Black Metal albums που θα θελήσει να βρει και ν’ αποκαλύψει μουσικές εκδοχές με υψηλό νόημα. Αυτό γιατί κάποτε κατάλαβα πως το ζήτημα είναι να έχεις εξάρτηση για μια γερή βουτιά σε αβυσσαλέα βάθη, για εσωτερικά ταξίδια και κρυφά ραντεβού για μάπες με τον τοτεμικό σου εαυτό. Κάθε μουσική λοιπόν που σε ταξιδεύει εκεί, λειτουργώντας ως άλλου τύπου υπογλώσσιο παραισθησιογόνο είναι Σύμμαχος. Αλλά επειδή το επιτάσσουν οι κανόνες δεοντολογίας πρέπει να σημειώσω πως το Drought είναι το πιο αδύναμο (ως τώρα ήταν το Mass Graves Aesthetics για να καταλάβετε πως το βλέπω) απ’ όσα έκαναν μέχρι και σήμερα (πάντα μ’ έναρξη το 2004, γιατί από εκεί και πίσω είναι άλλη μπάντα, μέτρια μπάντα). Αλλά πρέπει ακόμα να σημειώσω πως η δική μου δεοντολογία λέει, πως αμφιβάλω αν υπάρχουν εκεί έξω ή μπορεί να υπάρξουν στην φετινή χρονιά αντάξιες δουλειές με το Drought. Κατά συνέπεια κάθε μπάντα πρέπει να συγκρίνεται με τον εαυτό της μέχρι το σημείο που αυτό είναι δυνατό, γιατί πάντα μπορεί να συγκριθεί και με όλους όσους ζουν στις ίδιες θάλασσες. Νομίζω λοιπόν, πως μια τέτοια σύγκριση για όλους τους άλλους θα ήταν απλά ανάρμοστη πράξη. Όσο για το δικό τους έργο, προσωπικά πιστεύω πως οι αποκλίσεις μεταξύ των πονημάτων τους είναι τόσο μικρές που δεν μπορούν να θεωρηθούν αποκλίσεις. Εξάλλου πάντα στις αριθμητικές πράξεις το τρίτο δεκαδικό ψηφίο μετά την υποδιαστολή φεύγει για να μην μπερδεύει το αποτέλεσμα. Η διαφορά όσων έκαναν οι Deathspell Omega από το Si Monumentum Requires, Circumspice μέχρι και σήμερα, θαρρώ πως παρουσιάζει διαφορές μετά το τρίτο δεκαδικό της υποδιαστολής.

Και μιας και μιλάμε για μαθηματικές πράξεις, Drought=ξηρασία και Ξηρασία ονομάζεται η πιο ακραία μορφή νηστείας με αποχή από φαγητό και νερό για τρεις ημέρες και νύχτες.

Νηστεία εστί, βία φύσεως και περιτομή ηδύτητος λάρυγγος. Πυρώσεως εκτομή. Πονηρών εννοιών εκκοπή. Ενυπνιασμών ελευθερία. Προσευχής καθαρότης. Ψυχής φωστήρ. Νοός φυλακή. Πωρώσεως λύσις. Κατανύξεως θύρα. Στεναγμός ταπεινός. Συντριμμός ιλαρός. Πολυλογίας αργία. Ησυχίας αφορμή. Υπακοής φύλαξ. Ύπνου κουφισμός. Υγεία σώματος. Απαθείας πρόξενος. Αμαρτημάτων άφεσις. Παραδείσου θύρα και τρύφη. Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος (ΙΔ, λα).

Hasjarl, il est peut-être temps d’écrire sur l’Apocalypse de Jean?

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: