2012-Serpent Noir-Seeing Through The Shadow Consciousness. Open Up The Shells

Το μαύρο φίδι σύρθηκε γοργά κι ετοίμασε το ντεμπούτο του Seeing Through The Shadow Consciousness. Open Up The Shells μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Στην αφετηρία της προσπάθειας θα βρούμε update στο εικαστικό μέρος με το κορυφαίο εξώφυλλο που έχει επιμεληθεί ο Timo Ketola, κι έπειτα μια μεταγραφή από αυτές που θα συζητηθούν, με τον γνωστό και μη εξαιρετέο Michayah Belfagor (Nefandus, Ofermod) να έχει πάρει θέση πίσω από τα τύμπανα. Ομολογουμένως δυο πολύ εντυπωσιακές κινήσεις για μια μπάντα που κάνει ντεμπούτο, ικανές ακόμα και ν’ αποκόψουν το μουσικό μέρος μετατρέποντας με το καλημέρα την πρώτη αυτή παρουσίαση σε δυναμική είσοδο, που στοχεύει ψηλά ξεφεύγοντας από την ελληνική πραγματικότητα. Η μουσική των Αθηναίων όπως είχαμε δει από το Ep του 2010 Sanguis IX περνά από τον μοριακό αναλυτή των Black Metal genres και δεν βγάζει ακριβές αποτέλεσμα. Αυτό δεν είναι βέβαια αδυναμία, αλλά μια θετική εξέλιξη στην δεδομένη μανιέρα ύφους με γνωστό μήκος & πλάτος, που καλλιεργείται έντονα στον χώρο τα τελευταία χρόνια και παράγει καλά albums μεν αλλά χωρίς χαρακτηριστικά διαχρονικότητας δε.

Το πρίσμα των Serpent Noir στο φετινό πόνημα έχει τις ρίζες του σε μια low tempo λίμνη για να ποτίζει διαρκώς το ρυθμικό του μέρος με σταθερή ταχύτητα μέχρι να κατέλθει σε σχισμές που θα κλείσει την ροή, κάνοντας περάσματα σε άλλες σφαίρες με μυστήριο αντιληπτικό πρίσμα. Γύρω από τον τρόπο που κινείται ψεκάζει προσεκτικά μια Orthodox αύρα σαν άρωμα πλοκής, ενώ στις κατελθούσες πορείες μας κατακτά οριστικά με την τελετουργική μαγεία που ζει σε διάσπαρτα σημεία τόσο με υμνικά φωνητικά όσο και με ritual μουσικά περάσματα. Αυτό το πρόσωπο σχηματίζει μια μεμβράνη με ιερουργικό χαρακτήρα που χαράζει σκοτεινές πορείες καθ’ όλη την διάρκεια του album, προσκαλώντας τον ακροατή σε μυστικές τελετές, για να δει μεταφυσικές αποκαλύψεις μέσα από κρυφές χαραμάδες, κάνοντας ταξίδι προς το αιώνιο σούρουπο. Κι όμως οι Serpent Noir δεν μας αφήνουν να σκοτεινιάσουμε οριστικά χτίζοντας κάποια σημεία με μια Black n’ roll ραχοκοκαλιά που μοιάζει σαν μια άξαφνη στιγμή απτής πραγματικότητας, για να ενοποιήσει ή να προεκτείνει όλα τα παραπάνω με φυσικό ή αν θέλετε συναυλιακό τρόπο.

Κάθε μια από τις μεταβλητές της εξίσωσης έχει αποδοθεί με απόλυτη ακρίβεια σκιαγραφώντας στιγμιαίες απολαύσεις και μια ροή που κυλά με αρμονικό τρόπο μοιάζοντας ευκολόπιοτη, χωρίς όμως να είναι και απλοϊκή παικτικά. Έτσι στο Allies From The Black Sun Universe θα μπούμε με orthodox πνεύμα και θα καταλήξουμε σε τελετουργικό φινάλε, ενώ στο Dragon Egregor που ακολουθεί θ’ αλητέψουμε μ’ ένα Black n’ roll που θα μπλεχτεί τόσο στα riff όσο και στο ρυθμικό μέρος, μέχρι να πιάσει το σκοτάδι. Το Voids Of Samael είναι χωρισμένο σε δύο μέρη, το πρώτο ακολουθεί το mid tempo οργανικό ύφος και το δεύτερο κάνει μια αργή και μυστηριώδη διήγηση μέσα σε αναθυμιάσεις από μυσταγωγικά μυρωδικά. Στο Andramelek Stone θα βρούμε μια οργανική ανάπτυξη στην βάση του mid tempo με orthodox μαγεία και αρκετές αλλαγές ρυθμού. Ενώ το Black Shpere μπαίνει με μια αργή και μυστήρια αφηγηματικότητα μέχρι ν’ αλλάξει πορεία. Το Shifting To Shadow Consciousness, που ίσως είναι και το καλύτερο κομμάτι του album, αποδεικνύει πως όλα τα παραπάνω μπορούν να ενοποιηθούν σχηματίζοντας ένα ομοιόμορφο κράμα, που αποκαλύπτει την οπτική της μπάντας. Το Dreagon Noir μας κάνει εμβόλιο μαγείας για να φτάσουμε μυημένοι στην επιθετικότητα του Open Up The Shells, που εμπεριέχει ως και απόλυτα εναρμονισμένο heavy metal solo μέχρι να επιτελέσει μια μέλανα τελετουργία.

Ωστόσο στο ντεμπούτο των Serpent Noir υπάρχει ένα συναισθηματικό αποτέλεσμα που προκαλεί ερωτηματικά, καλώντας μας να κριτικάρουμε δραστικά την στάση της μπάντας από την μια πλευρά, αλλά κι ελλοχεύοντας με χαιρεκακία απέναντι στην σκηνή από την άλλη. Όλα όσα θα πούμε σχετίζονται με την ανάμιξη διάφορων αποχρώσεων ύφους, που είναι το βασικότερο χαρτί που παίζει μια μπάντα γράφοντας μουσική, μιας και εξ’ αυτού θα προκύψει και το concept που θα περιπλανηθεί διηγηματικά. Η ζύμωση όμως που γίνεται στο Seeing Through The Shadow Consciousness. Open Up The Shells φανερώνει πως όλα τα παραπάνω μπορεί να θεαθούν και με διαφορετικό τρόπο.

Εδώ λοιπόν θα βρούμε αρκετά μοτίβα ύφους που λειτουργούν άψογα στον χρόνο που τους δίδεται αλλά αφήνουν μια παράξενη γεύση όταν το ένα λαμβάνει την θέση του άλλου. Για να γίνει πιο συγκεκριμένο αυτό, αναφέρομαι στην μετάλλαξη του orthodox/ritual σε heavy/Black n’ roll αλλά και το ανάποδο. Η κριτική στάση μπορεί ν’ αναφέρει πως ουδέποτε η βαθιά ατμοσφαιρική, σχεδόν τελετουργική πορεία δεν μπορεί να συζεί ατμοσφαιρικά με την heavy/αλήτικη ροή και να μην σχηματίζει μια παράδοξη πλοήγηση. Γιατί στο Open Up The Shells θα ταξιδέψουμε αρκετά στο μυστήριο, το ερεβώδες σκοτάδι που σχηματίζει άψογα από σκιώδης υπάρξεις μέχρι και υπέροχα μοτίβα για περιπλανήσεις αλλά έπειτα θα διασπαστεί από μια ρυθμική περατζάδα στο «τώρα» που ναι μεν έχει μια λογική θέση στον ειρμό του, αλλά διασπά το σκοτάδι κάνοντας τρύπα στην ατμοσφαιρική του μεμβράνη. Γεγονός που μεταλλάσει το μουσικό concept, κάνοντας το σύνολο να διασπάται σχετικά συχνά. Η άλλη πλευρά, αυτή που ελλοχεύει με χαιρεκακία απέναντι στην σκηνή και τους κανόνες που επιβάλλει, θα μας πει πως οι μπάντες που διεγείρουν το κοινό δεν είναι όσες επικαλούνται μόνο τις νόρμες, αλλά αυτές που φυσούν μέσα τους κάτι ζωογόνο από την προσωπικότητά τους, δίνοντας ψυχή στο μουσικό περίγραμμα. Είναι μια μέθοδος που δεν στηρίζεται στην επιλογή γνωστών και τυπικών εφαρμογών, αλλά στην δυνατότητα, το ταλέντο, το πάθος, τ’ όραμα, την εσωτερικότητα και το σθένος του μουσικού. Η ασφαλής λογική της πεπατημένης μπορεί να πιάνει αρχικά αλλά θα χαθεί μελλοντικά, γιατί πολύ απλά δεν θα μεταφέρει κάτι που να παραμείνει στις αναμνήσεις του ακροατή. Κατά συνέπεια ο πλουραλισμός στο ύφος μιας μπάντας όπως οι Serpent Noir λειτουργεί ως άξονας, μετατρέποντας το σύνολο από οικείο σε παράξενο, από ανέμελο σε βλοσυρό και από αλήτικο σε μαγικό. Σε σημείο μάλιστα ν’ αναπνέει διαρκώς, ανοίγοντας τα φτερά του σε αρκετές και διαφορετικές αντιστοιχίες ύφους πετυχαίνοντας με την ενοποίησή τους ένα νεωτεριστικό αποτέλεσμα.

Συμπερασματικά, το πρώτο full-length των Serpent Noir φέρει ένα περιεχόμενο ικανό να προσελκύσει το ενδιαφέρον όχι μόνο της σκηνής αλλά και του Metal κοινού γενικότερα, πέτυχε εκ των πραγμάτων μια άλλου τύπου εμπλοκή στα μαυρομεταλλικά γεγονότα κι εμπεριέχει μουσική που περιχαρακώνει τόσο το Black όσο και το Metal part ισόποσα. Από εκεί και πέρα μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι περίμενα τα μισά απ’ όσα αντίκρισα στο Seeing Through The Shadow Consciousness. Open Up The Shells. Βλέπετε το μαύρο φίδι δεν έκανε απλά ένα album που βασίστηκε στα κεκτημένα του, αλλά μόχθησε και κατάφερε να μεταφέρει όσα μαγείρεψε στο προπέρσινο Ep σε μια νέα διάσταση και με ολοκαίνουριο μάλιστα αποτέλεσμα, προεκτείνοντας αναμφισβήτητα το μονοπάτι του. Επίσης έκανε πράξη την γνωστή παροιμία «φίδι στον κόρφο μας», τοποθετώντας το γούστο μας σ’ έναν κυκεώνα αναζήτησης, αν μας ταιριάζουν όσα ταίριαξε, αν είναι στοχευόμενα ή επιτηδευμένα όσα επέλεξε, ερωτήματα που ενδεχόμενως ν’ απαντηθούν μετά από καμιά δεκαετία, εκτός κι αν έρθουν γρηγορότερα τέτοιες προσμίξεις από άλλες μπάντες. Κοπιάστε λοιπόν γιατί εδώ έχουμε ένα album που θα πει αρκετά και διαφορετικά πράγματα σε κάθε ακροατή, ανάλογα πάντα με τις ακουστικές του παραστάσεις.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: