2012-Nocternity

…Σείονται τα σπλάχνα της πολύπαθης Μητέρας απ’ το χαμό τους, βαθιά μέσα στις εγκοπές της λιθόσφαιρας. Κάτου στις άπατες αιχμηρές γούρνες, τα μέλανα έγκατα της αβύσσου και τον ομιχλώδη ζόφο που μετεωρίζει μουχλιασμένος στις άκρες της πελώριας γης, κατοικούν οι Τιτάνες. Σ’ αιώνια καταδίκη κρυμμένοι από τους γίγαντες και τη βουλή του Δία… Γοργά όμως τα τέκνα τ’ Ουρανού και της πλατύστηθης Γαίας λευτερώθηκαν απ’ τα δεσμά τους και φτάνουν τις χάλκινες πύλες, αυτές που ύψωσε σ’ άχρονα βάθη ο Ποσειδώνας για εξωτερική προστασία..κι ακούγονται τριγμοί, ο θόρυβος που κάνουν προκαλεί αντίλαλο σ’ όλη την οικουμένη. Άμορφα τέρατα μέσα σε παχιά ομίχλη χαλούν τον κόσμο με τα ποδοβολητά τους και για το τείχος τρέχουν. Εκεί ατάραχα στέκονται οι γίγαντες, ο Γύγης, ο Κόττος κι ο μεγάθυμος Βριάρεος, αιώνιοι και πιστοί φύλακες του αιγιδοκράτη Δία αναμένοντας την σχάση..

Οι Nocterntiy από τα Mid zeros μας δίνουν λίγα μα βαπτισμένα στην αρχαία τους μέθη, αυτή που σαν φάσμα ήρθε στο En Oria και σαν εκτόπλασμα ενεφάνη στο Crucify Him, για να λάβει την μεγαλοπρέπεια που της άρμοζε με το Onyx. Ιστορία μικρή αλλά με ειδικό βάρος (είναι αυτό που στο χωριό μου το λένε αρχίδια) και μια μπάντα που στο πέρασμα του χρόνου κράτησε την αισθητική της, κατανοώντας πως αυτό που κάνει την μουσική διαχρονική είναι η εξέλιξη στη βάση των Ιδεών, τόσο φιλοσοφικά όσο και εικαστικά. Είναι μια μάχη από συγκεκριμένο χαράκωμα που λαμβάνει με το πέρασμα του χρόνου ξεχωριστή αξία και δύναμη, το άθροισμα των οποίων κρατά ζωντανή τη μαγεία τους στη θέα του πυρσού μας.

Μετά από πέντε χρόνια επιστρέφουν φέτος. Όπως ακριβώς τους είχαμε συνηθίσει, τυλιγμένοι τα σάβανα της μικρής μ’ αποτελεσματικής έκφρασης. Κι εδώ θα βρούμε τ’ ομότιτλο Ep τους με δυο κομμάτια αλλά και νέα μέλη. Βλέπετε ο Khal Drogo (Γαμησέτα που το έμαθαν πλέον οι νέοι αχόρταγοι ταμπελάκηδες, με τα Dothrakian Black Metal που γέμισαν το διαδίκτυο) έχει προ πολλού κερδίσει τον σεβασμό της παγκόσμιας σκηνής γεγονός που μαρτυρούν οι επιλογές του. Κι αυτές είναι δυο γνωστοί Νορβηγοί, αρχικά ο Ravn Harjar Raumr στο μπάσο, που ήταν ο ιδρυτής των παμπαλέ πια Strid κι έπειτα ο Vidar Jensen στα φωνητικά, δηλαδή ο Daemon των Μεγάλων Limbonic Art. Και οι δυο τιμούν με την συμμετοχή τους τη μπάντα, αλλά και η μπάντα τους δίδει αυτό που τους έλειπε εδώ και χρόνια, τιμώντας τους με την δική της σειρά.

Όλοι μαζί πλέον γνέφουν τη νέα μάχη όπου αμόνι και σφυρί κονταροχτυπιούνται. Ανατέλλουν στον ποταμό της ησυχίας, κρατώντας για λάβαρα τα λείψανα μιας εποχής που μοιάζει ξεχασμένη. Ο ήχος είναι σμιλεμένος σε κενό απάγκιου, κελαρύζοντας αρμονικά στην χοντροκοψιά του, μοιάζοντας με ογκώδη μάζα που δρασκελίζει αργά και προκαλεί ένταση. Σταδιακά θα γίνει βάλτινη βάση και θα ζήσει στην θλίψη του μυστηρίου, πράττοντας μια απόδραση εκ των έσω. Μέχρι να ολοκληρωθεί μετατρέποντας όλο αυτό σε τελετουργική μουντάδα, μέσα στην έξαψη που βγάζει η ατέρμονη ροή του. Τα riff καίνε σταθερά σα πύρινη δάδα σε μεσαιωνικά σκοτάδια, ενώ μια γοητευτική αύρα σιωπής απλώνει τη σιγαλιά εν μέσω της ομαλής ευθύγραμμης κραυγής. Ως ότου να γίνει οδηγός της πλοκής, εκφραστής και λειτουργός των γεγονότων σε παράλληλη συμπόρευση με το προγραμματισμένο ρυθμικό να γρονθοκοπεί ή να νεκρώνει.

Εδώ θα βρούμε τον δυναμισμό των τεράστιων Clandestine Blaze και την αποπνικτική συναισθηματικότητα των Hate Forest (όπου βέβαια την είχαν) και σαν πνοή ζωής, χαραμάδα στο επίπονο μαρτύριο της επαναληψιμότητάς του, την επική μεγαλοπρέπεια που χαρακτηρίζει τη μπάντα αλλά και την ελληνική σκηνή γενικότερα. Κι έτσι θα γίνει το σκοτάδι του επαρκές προς ιχνηλάτιση, μια λίμνη κάθαρσης σ’ αιώνιο σούρουπο. Αφημένη εκεί για πύρινα λουτρά σε όσους αναζητούν την εμπειρία στο Black Metal. Είναι αυτοί που θυμούνται, γελώντας ειρωνικά με τον ίδιο τους τον εαυτό, πως για χρόνια έλεγαν πως «ακούνε» Black Metal.

Οι Nocternity είναι από τις μπάντες κλειδιά για την ελληνική σκηνή, κι αυτό γιατί πάντα έγραφαν μεθοδικά, προσέχοντας ιδιαίτερα το πεδίο δράσης τους. Πετυχαίνοντας την ιδανική συνεύρεση δυναμισμού και μεγαλείου. Έτσι και φέτος κατορθώνουν σε δεκατέσσερα μόλις λεπτά να δείξουν, τι σημαίνει να ζει στη μουσική τους το αλύτρωτα οργισμένο και το ατμοσφαιρικά εκφραστικό σε παράλληλη συμπόρευση. Ως εδώ, όπως έχω ξαναγράψει, όταν μια μπάντα χρησιμοποιεί την σιωπή προς εξέλιξη, ποιος είμαι εγώ να την εγκωμιάζω με πολυλογία.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: