2013-Moon-The Nine Gates

Folder

Το δεύτερο full-album των Αυστραλών Moon με τίτλο The Nine Gates μας έρχεται τρία χρόνια μετά το αξιοσημείωτο Caduceus Chalice. Ο Miasmyr επιστρέφει έχοντας πλέξει ένα ονειρικό Black Metal που κουβαλά στη ψυχή του τον αστρικό μηδενισμό και την μακροκοσμική ομορφιά. Μοιάζει με σκοτεινό τοπίο που ανθίζει μέσα του μια συναισθηματική αγαλλίαση. Είναι μια θαλπωρή που ρουφά σταδιακά τη προσοχή μας και προσφέρει ως συναισθηματικό άθροισμα μια δελεαστική αδιαφορία για όσα μας περιτριγυρίζουν. Οδηγεί απλά, σταθερά και νοερά τον ακροατή σε μια συνειδησιακή αποσυμφόρηση. Αυτή η εσωτερική κατάσταση δεν είναι πτωτικό σύνδρομο που μας εκτοπίζει από την πραγματικότητα, μα η ουσία του album σε συναισθηματικό επίπεδο. Μια δύναμη που ταξιδεύει το νου μας μακριά, πολύ μακριά σε μέρη που ξεχνά μέχρι να επιστρέψει για να μας τα διηγηθεί. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αρπαγή του στοχασμού και διαγραφή των μουσικών τεκταινομένων ή ακόμα πιο απλά μια πετυχημένη σύλληψη που δίνει άλλη γεύση στο σύνολο μαγεύοντας από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Η ευστροφία του Αυστραλού θα εντοπιστεί στην λογική που έχει κατά τη σύνθεση, γιατί καταφέρνει να χρησιμοποιήσει τα όργανα προς όφελος του συνόλου ως άριστος πλοηγός στο απέραντο, αποκαλύπτοντας τις ομορφιές της μαύρης καταχνιάς. Στο εσωτερικό του album θα βρούμε ένα μονότονο μελωδικό και Mid tempo κέντημα, που θα χρησιμοποιήσει την ταχύτητα σε σημεία, χωρίς όμως να την αναπτύσσει πιάνοντας ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Μαυρομεταλλικά παρουσιάζει μια Astral Landscape προσέγγιση που θα εκδηλωθεί μέσα από σκουρόχρωμο οργανικό Ambient/Black Metal. Η ομοιομορφία ήχων και ροής μεγιστοποιούν το σύνολο μανταλώνοντας συνάμα κάθε σχισμή που θα μας κλέψει αποχρώσεις. Μουσικά η κιθάρα και τα πλήκτρα έχουν τον βασικό ρόλο της διήγησης, μοιάζουν ως μελωδικό κελάρυσμα που ανά περιόδους τραβά νοερές γραμμές στα βάθη του διαστήματος, τα φωνητικά σιγοντάρουν την διαδικασία ως χρωματισμός διαρκείας, ενώ το ρυθμικό μέρος δίνει το παρόν όταν και όπου πρέπει επιτελώντας το θεμέλιο λίθο της ροής.

Η δράση των οργάνων είναι μελετημένη, γιατί καθένα χωριστά μπορεί να έχει το δικό του μικρό ρόλο, αλλά όλα υπηρετούν πρώτα και πάνω απ’ όλα τον κοινό σκοπό, την μεγιστοποίηση των συναισθημάτων. Βλέπετε ο βασικός στόχος αυτού του album είναι να δημιουργήσει κλίμα, μια ενοποιημένη δράση ως ποτάμι που ρέει προς το άπειρο. Συνεπώς θέτει ως στόχο την ατμόσφαιρα, η οποία θα εμφανιστεί ως σωρεία πέπλων που το καθένα σκεπάζει ακόμα πιο στοργικά τον ακροατή, αποκοιμίζοντας το θυμικό του. Συμπαραστάτης σε αυτό είναι η κρατημένη σε χαμηλή εμβέλεια παραγωγή που δίνει στο σύνολο μια soundtrack υφή, οδηγώντας την διήγηση σε νέες εκδηλώσεις με το ίδιο βεληνεκές, ξανά και ξανά ως αιώνιο σούρουπο. Συμπερασματικά, οι εννέα πύλες προσφέρουν ένα μελανό μετεωρισμό που αγγίζει το χάσιμο, σχηματίζοντας ένα αψεγάδιαστο ταξίδι στο απέραντο, προσφέροντας με ηχητικές εικόνες πολλές από τις αποχρώσεις του μαύρου.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: