2013-Arckanum-Fenris Kindir

Folder

Τα τελευταία χρόνια οι Arckanum μας επισκέπτονται αρκετά συχνά και η αλήθεια πως κάθε φορά που βλέπω και πάλι μπροστά μου τον Shamaatae νιώθω να με πιάνει απ’ το λαιμό μ’ αρχέγονες ορέξεις. Βλέπετε ο Σουηδός από το μακρινό 1993 είχε τη δική του φιγούρα μέσα στο Black Metal. Ήταν μια απλή στολή (ώχου! εντάξει και κομματάκι γραφική) μέσα από την οποία μπορούσε κι ενίσχυε το μύθο του, τηρώντας απαράβατα το μονοπάτι του. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί κανείς να διαπιστώσει πόσο σπουδαίο ρόλο παίζει η αισθητική στη μουσική μας. Όπως για παράδειγμα αυτή η στολή, δηλαδή μια κάπα, ένα μενταγιόν, μια μάσκα κι ένα τσεκούρι μαζί με κάτι παρελκόμενα που φορά ο Johan S. Lahger και μετατρέπει τον χθόνιο εαυτό του, στον ιεροκήρυκα Shamaatae. Είναι μια αμφίεση που εν τέλει παίζει ενδιάμεσο ρόλο μεταξύ μουσικού και ακροατή, ωθώντας τον δεύτερο στο έργο του πρώτου. Στην περίπτωση του Σουηδού είναι τόσο έντονη αυτή η περσόνα, που σε κάνει να νιώθεις πως προλογίζει το περιεχόμενο. Θα έλεγα μάλιστα πως είναι ικανή να επιβληθεί στο υποσυνείδητο μας, ενισχύοντας την μουσική του. Αυτό δεν είναι κάποια μαγική δύναμη αλλά μια σοβαρή τεχνική προώθησης που έχει και το αβαντάζ ότι διέπεται από μαυρομεταλλικό ήθος. Το αναφέρω έτσι γιατί οι Arckanum δε πούλησαν ποτέ φύκια για μεταξωτές κορδέλες αλλά μια ατόφια ξερακιανή παρουσία ως πλοηγό και κυβερνήτη, ως ένστολο καθοδηγητή της δικής τους πίστης, του μαυρομεταλλικού Χάους. Γιατί όπως ο ίδιος αναφέρει η στιχουργική και φιλοσοφική προσέγγιση των Arckanum δεν είναι το Pagan αλλά μια Chaos-Gnostic πρακτική.

Μου αρέσει τόσο πολύ ο μοναχικός δρόμος που τηρούν κάποιοι μουσικοί στο Black Metal που ονειρεύομαι την ημέρα που θα γράψω στ’ αρχίδια μου τις μπάντες και θ’ ακούω μονάχα Αυτούς, τα μαυρομεταλλικά μου αδέλφια. Προσεγγίζοντας το θέμα από την συναισθηματική πλευρά νομίζω ότι μου μεταδίδουν αυτό που επιθυμώ να λάβω αλλά δυστυχώς δεν δύναμαι να το περιγράψω επ’ ακριβώς. Ωστόσο αν κάποιος δεν το καταλαβαίνει κι επιθυμεί να λάβει κάτι για να το κοντέψει, ας χαζέψει παρέα με τη μουσική των Arckanum τις φωτογραφίες του Shamaatae, μετά από μικρό διαλογισμό λογικά θα νιώσει. Γι αυτό σέβομαι τον Johan S. Lahger και τον θεωρώ παράδειγμα για όποιον νέο μουσικό θέλει να δημιουργήσει αξιοπρεπές Black Metal που να διέπεται από την βασική αισθητική απεικόνιση του Είδους. Κάπου εκεί εντοπίζω και το βασικό όπλο του Σουηδού, μοιάζει σαν ένα ζεμάτισμα αισθητικής από μια μαυρομεταλλική καρικατούρα που αναπαριστά στην εντέλεια το δρώμενο.

Το Fenris Kindir είναι μια ελεγεία στη ράτσα του αρχαίου λύκου, κι εκπέμπει τη γητεία της σελήνης προς όλους εκείνους που κοιτάζουν με μια κρυφή έξαψη τ’ ωχρό στεφάνι του φεγγαριού κατά την πανσέληνο. Κουβαλά στα θεμέλια του την Λυκανθρωπία και στις ρίζες του μια αλύτρωτη λαχτάρα που μοιάζει με ψυχική λύσσα. Είναι μια νόσος δράσης, τροχοπέδη της ηρεμίας, μια δυσβάσταχτη ζάλη και θέληση, διαρκές τριβέλισμα που παράγει ένα ξεχωριστό και βαθύ αλύχτισμα, μια φωνή άλλων εποχών.

Στα πολεμικά σημεία του album, το Black Metal του Σουηδού λαμβάνει ευθύγραμμη και τεταμένη πορεία αναπνέοντας καθαρά όπου σταθεί κι όπου βρεθεί. Σαν σύνολο ζει μέσα σε μια concept λογική, αυτό σημαίνει πως τα κομμάτια μοιάζουν μικροί σχηματισμοί μιας μεγάλης σύνθεσης, γιατί είναι έτσι τοποθετημένα που δεν θα καταλάβεις εύκολα πότε τελειώνουν ή πότε αρχίζουν. Ο Σουηδός έχει βάλει πολύ προσεκτικά μέσα τους ατμοσφαιρικές θέσεις με περάσματα που καθορίζει το βιολί και πολλές πομπώδης/ambient διηγήσεις σε cult λαρυγγικούς χρωματισμούς. Έτσι επιτυγχάνει σπονδυλωτά την πώρωση και μια γλαφυρή περιγραφή του δικού του κόσμου, κατορθώνοντας να διακλαδώσει τα συναισθήματα και ν’ αγγίξει τον μανδύα της πληρότητας. Στο τομέα των φωνητικών χρησιμοποιεί τη γνωστή εκφορά λόγου μέσα από μια δυναμική και λίγο σαθρή, ψευδή αλλά και παχιά ερμηνεία. Το ρυθμικό μέρος είναι διακριτικό κρατώντας ψηλά τις αναπνοές αλλά και τις ισορροπίες, ξέρει όμως την λαχτάρα μας και τιμά το μπάσο σποραδικά ώστε να μας απογειώσει. Η τροπολογία των riff του Fenris Kindir θα βρεθεί μέσα στο Metal όσο αναφορά τους χρωματισμούς, αλλά η κλίμακα τους ηχητικά δρασκελίζει τις Heavy φόρμες με ηχητικούς μαρασμούς χωρίς να πετά τον όγκο και την πυγμή, καταφέρνοντας να ξεσηκώσει τον ακροατή σε σημεία (όπως πάντα έκανε). Η ουσιαστική ενοποίηση όλων των παραπάνω θα γίνει μέσα από την συνθετική τακτοποίηση των ιδεών, που στον τίτλο της γράφει ατμόσφαιρα. Γιατί ο δίσκος μπορεί να είναι δυναμικός αλλά στοχεύει στο να μας οδηγήσει μια ώρα αρχύτερα στο απόκοσμο συναίσθημα της ψυχικής αεργίας, το οποίο θα φέρει με την δική του σειρά από το λάρυγγά μας στην άσπλαχνη γη μια κραυγή μίσους απέναντι στην συνθηκολόγηση της καθημερινότητας.

…Κι έτσι η πορεία των Arckanum μοιάζει με διαρκές αγνάντεμα της ζωής μέσα από προσωπικούς κανόνες και αποδεικνύει συγκεκριμένη συμπεριφορά. Γιατί πάντα στο έργο του Σουηδού αναμειγνύοταν ένα τσουβάλι παράξενα γραπτά για την Chaos-Gnostic πρακτική με μια αρμαθιά riff και το πάντρεμα που έβγαινε ήταν δελεαστικό, δημιουργώντας προσμονή στο ακροατήριο για μια γερή βόλτα από κάθε νέα του δουλειά. Συμπερασματικά θα σας πρότεινα να κάνετε ένα πληρεξούσιο αισθητικής στ’ όνομα του Johan S. Lahger. Έπειτα αφεθείτε στα όρη της Αρκαδίας, όταν γεννήθηκε ο πρώτος Λυκάνθρωπος της ιστορίας, τότε που ο αρχαίος Λυκάονας μεταμορφώθηκε σε Λύκο… και η έκπληξη σας περιμένει στην βινυλιακή έκδοση του Fenris Kindir με μια απλή, λιτή και απέριττη διασκευή στο Lycanthropia των Necromantia, που αποδεικνύει περίτρανα την κληρονομιά, το ήθος και την ουσία των λόγων του Shamaatae. Τέλος όσο αναφορά το γνωστό πόλεμο… Για Πάντα Λύκος.. και Αυτός και Εγώ και Εσείς.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: