2013-Clandestine Blaze-Harmony Of Struggle

Folder

Πέρα από τ’ οξυγόνο και τη δροσιά, ενδεδυμένος το ζόφο του Τέλους δεσπόζει ο πληθωρικός Mikko Aspa. Η μουσική του είναι ένας γκρίζος κι ανίερος παφλασμός που προκαλεί σφακελισμό του φωτός και αποστείρωση της χαράς, αναδύοντας μια κηλίδα λέρας ως πάχνη από φούμο στον ουράνιο θόλο. Φέτος επιστρέφει με το έβδομο έργο των Clandestine Blaze που ονομάζεται Αρμονία του Μόχθου, ένας τίτλος που μοιάζει αρκετά αυτοαναφορικός. Τα κυβικά του Φιλανδού είναι πολλά και τα καντάρια της θέλησής του για δράση, απύθμενα. Κάπως έτσι γεννιέται κάθε τόσο μέσα του η μαυρομεταλλική έξαψη της υπεροχής, καίγοντάς τα σωθικά του. Τότε ολοκληρώνει την απομόνωση κι ανοίγει την αυλαία. Οι ταστιέρες θα πάρουν τους ανηφορικούς δρόμους της μοναξιάς, τα τύμπανα θα διαβούν τις καμάρες της αγριότητας και τα φωνητικά σα σκιερά σύννεφα θα σβήσουν την ηλιόλουστη μέρα. Ο ίδιος θα βγάλει από το παλιό σεντούκι το βάζο με τ’ αποφάγια της αμαρτίας και θα κάνει τσιμπούσι σε ότι απέμεινε. Η νέα βουτιά στην ακολασία είναι μια διαδικασία και όχι τελετή έμπνευσης, γιατί ο Φιλανδός πολύ απλά δεν την έχει ανάγκη. Έπεσε βλέπετε μικρός στο καζάνι της βρώμας κι έκανε φίλους την αηδία και τη σιχαμάρα και σύμμαχους τη συντριβή της ψυχής και τη μνήμη του Θανάτου.

Το Harmony Of Struggle είναι σμιλεμένο στ’ αμπάρια των υπογείων, κοντά στ’ αχούρια και τα λασπερά κατώγια. Εκεί που οι νεκροί ανάβουν κεριά σε μανουάλια.. αποκαμωμένοι από τους αδιάκοπους αυτοοικτιρμούς… στη σχισμή της ειλικρίνειας όπου η αυτογνωσία των ψυχών έχει γίνει επίγνωση. Η βυθομέτρηση στο απλανές σκοτάδι ξεκινά από την σκληρότητα, στο κατόπι ακολουθεί η πειθαρχία που διοικεί ως αφέντρα τον μόχθο. Ο Φιλανδός ξέρει τον ορισμό της λέξης χρέος και δημιουργεί ακριβές Black Metal, μαχόμενο για την Ιδέα. Αυτό θα φανεί στην ατμόσφαιρα, που μοιάζει με μάστιγα πανώλης γεμίζοντας ζουμερές φλύκταινες τον ψυχισμό μας.

Εδώ έχουμε ένα μουντό κοπάνημα με αρκετές απόρροιες τελολογικού περιεχομένου, ως στοιχείο μαγνητισμού και γητείας. Η δομή των συνθέσεων έχει ποικιλία τόσο στον ειρμό όσο και στη θέση των οργάνων, χρησιμοποιώντας πολλούς και διάφορους ρυθμούς για ν’ αποκαλύψει την αρμονία του μόχθου. Έτσι ταχύτητες και Doom αργοπορία είναι μεμειγμένες με mid tempo και μυστήριες διηγήσεις μέσα στη θαλπωρή τελετουργικών τυμπανισμών. Στις κιθάρες η δουλειά είναι περιεκτική. Τα riff ρυθμού σουλατσάρουν σε διάφορες εκδοχές, οι επαναλήψεις προκύπτουν για τη μνημοσύνη και οι στροφές τους βοηθούν τις διακλαδώσεις. Συναισθηματικά διατυπώνουν ένα σαφές αγχωτικό μήνυμα που σταδιακά θα οδηγηθεί σε μια ανυψωτική βλοσυρότητα. Το ρυθμικό μέρος δεν είναι πρωταγωνιστής αλλά συνακόλουθο της διαδικασίας και όπως πάντα πακτωμένο στην ηχητική μούργα, σαν έμπλαστρο επάνω στο ακουστικό μας κέντρο. Τέλος τα φωνητικά είναι για μια ακόμα φορά ο κολοφώνας της έκφρασης του Φιλανδού, με ύφος γεμάτο μίσος και απέχθεια, λύσσα και οργή, πηχτά ρουφήγματα και δυναμικές κραυγές, γοερά γκαρίσματα σαν οξυχολία προς το υπερπέραν. Σε κάποια σημεία θα βρούμε πιάνο, που είναι πραγματικά αφημένο με ακρίβεια και καπατσοσύνη πίσω από το πέπλο της ακολουθίας. Ενώ έντεχνα σε ορισμένες προεξοχές είναι αφημένα εσχατολογικά γυναικεία φωνητικά ως αιθέριοι ψίθυροι. Αυτές οι δυο εφαρμογές μαγαρίζουν την λαγνεία της Ιδέας με τρόπους που λιγώνουν το θυμικό μας κέντρο.

Ο Mikko Aspa βγάζει μια ηρεμία σε όσα κάνει μοιάζοντας να έχει λάβει το δώρο της δημιουργικής γαλήνης. Ο τρόπος έκφρασής του είναι συνάμα απλός και βαθύς αγγίζοντας την ισορροπία. Έτσι καταφέρνει να προσπερνά το μέτριο και ν’ αγγίζει το απαιτούμενο, δημιουργώντας με αυτάρκεια ένα αφέψημα αισθητικής. Μια ανάσα μαύρης καταχνιάς, ικανή να μας μεταφέρει τα κατάλοιπα της συναναστροφής του με τον πυρήνα του πηγαία σκοτεινού.

Σημείωση: Στα newsletter της Northern Heritage ο Φιλανδός μας πληροφορεί για τη λογική και την νοοτροπία του Label, αναφέροντας μεταξύ άλλων πως αρκετοί ακροατές παραπονιούνται για την προώθηση των κυκλοφοριών του. Ζητούν samples και φωτογραφίες από τις επερχόμενες κυκλοφορίες. Εκείνος όμως δεν είναι διατεθειμένος να το πράξει και η απάντησή του είναι: «It is because Northern Heritage is not in the business of «instant hits» and seek of instant buzz within scene» συμπληρώνοντας με νόημα πως το Label χτίστηκε στην προοπτική μιας μακροχρόνιας δέσμευσης και την οικοδόμηση κάτι μεγαλύτερου από την προσοχή μεμονωμένων κυκλοφοριών.

Έπειτα αντεπιτίθεται λέγοντάς πως κάθε κυκλοφορία βγαίνει σε μαύρο βινύλιο έχοντας ασπρόμαυρο εξώφυλλο χωρίς αυτοκόλλητα κι εναλλακτικές εκδόσεις. Αυτή είναι η ρουτίνα του Label και δεν υπάρχουν «selling points» ή κάποια αναγκαιότητα να γράψει μυστήριες υπερβολές και πολύπλοκα σχήματα λόγου για να υπερθεματίζει. Η Northern Heritage δεν επιθυμεί να λάβει μέρος στη νοοτροπία του συλλέκτη για σπάνιες κυκλοφορίες, με βάση τις κόπιες που κατασκευάζονται. Έτσι κάθε κυκλοφορία έχει εκδοθεί στη συγκεκριμένη μορφή με περηφάνια και δε μετανιώνει για τίποτε. Το κείμενο του τελειώνει με τη φράση «I don’t want to ruin the spirit of releases by invading into typical circus of music promotion».

Απλά λιτά και περιεκτικά η μαύρη αλήθεια.. πέρα και μακριά από την μπουρδολογία που έχει εξαπλωθεί σα πανούκλα.. με την αγορά να προσφέρει πλέον Black Metal σε χρωματιστά βινύλια και περήφανο limitation σε tape και Lp για όσους επιλέγουν ν’ ακούν μουσική με κριτήριο την «όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποσιώπηση»… Προσωπικά ντρέπομαι που μέχρι σήμερα έχω αγοράσει μονάχα τα μισά album των Clandestine Blaze και δηλώνω πως θα επανορθώσω το συντομότερο δυνατόν. Παράλληλα θ’ ακροαστώ και όλες τις κυκλοφορίες του Τίμιου αυτού Label με τις οποίες δεν έχω μέχρι σήμερα ασχοληθεί. Η Northern Heritage πέρα από εταιρεία ήταν, είναι και θα είναι κύκλος μαυρομέταλλων που υποστηρίζει την Ιδέα του Black Metal… κι αυτή η Ιδέα είναι πράγματι αγνή και ανόθευτη και ζει πολύ μακριά από τις underground tape κυκλοφορίες της εποχής μας. Ξέρετε, αυτές που αγοράζετε μέσα σε λιλιπούτιο ζακετάκι με κεντητή πεντάλφα και δώρο κολλύριο στατικής όρασης για να μη σταματήσετε να τις χαζεύετε, κάνοντάς τους παράλληλα ηδονικά χάδια.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: