Witch In Her Tomb

Folder

Η μάγισσα στον τάφο της, είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση που κινείται στα σοκάκια του Underground εδώ κι έναν χρόνο. Δυστυχώς δεν υπάρχουν πληροφορίες αν είναι solo φάση ή έχουν περισσότερα μέλη. Ξέρω πως αυτή η ανωνυμία τις περισσότερες φορές μοιάζει λίγο «δήθεν», αλλά στην περίπτωση τους δείχνει απλή επιλογή χωρίς κάποιο advantage. Στο πρώτο και ομότιτλο Demo κυριαρχεί ένα Harsh & Raw Black Metal που σκάβει με σκουριασμένο άροτρο το χωράφι της μονομανίας. Είναι γεμάτο λαχτάρα να εκφράσει με πάθος τη δύναμή του και να μας ταξιδέψει σε άκληρους τόπους, στην έρημη και άγονη γη που βρίθει παράσιτα και βασιλεύουν οι αχυρόμπαλες. Κάπου εκεί στο άκαρπο και τελματικό θα βρούμε Νορβηγικές θέσεις με punk προσανατολισμούς που κοντεύουν τους Bone Awl. Ωστόσο εδώ κυριαρχεί μηδενιστικό Usbm γεμάτο χουλιγκανισμό που τσακίζει τα πάντα στο διάβα του. Στη δομή δεσπόζει ένας καλοζυγισμένος όγκος που χτίζει την ροή σκεπάζοντας τον ήλιο, ο οποίος θα λάβει πολλές από τις αποχρώσεις του μαύρου. Τα riff βρίσκονται μπροστά και προκαλούν εθιστικό πονοκέφαλο. Μα σύντομα θα κοπάσουν από μια φρεσκάδα που θα δοθεί με την γλυκιά νότα των πλήκτρων, μοιάζει με σκιά ηρεμίας και δροσίζει το σώμα. Έπειτα φωνητικά και ρυθμικό βγάζουν και πάλι απύθμενο μένος, κάτι που δε θα σταματήσουν να πράττουν μέχρι το τέλος. Θεωρώ πως σαν σύνολο βγάζει χαρακτήρα κουλαντρίζοντας τις θέσεις και τα υψώματα, ενώ συνάμα για να δέσει η μαγιά παρουσιάζει θελκτικά ξεχαρβαλωμένο ήχο. Θα τον αναδείξει η εξαίσια παραγωγή, γιατί στέκει όσο θολή πρέπει εξάγοντας σε μια κουταλιά παγετό και κλεισούρα. Συνολικά θα σχηματίσει μια καυστική ατμόσφαιρα, εριστική σα την αλητεία και σαγηνευτική σα το θράσος, βαδίζοντας στο μονοπάτι της σκληρότητας με τρόπο τραχύ, δριμύ και στρυφνό.

tape

Στην αρχή του 2013 το Svn Okklt κυκλοφόρησε μέσω της ‎Fallen Empire ένα collection που φιλοξενεί έντεκα μπάντες από το Αμερικάνικο λαγούμι του Underground. Την πρώτη πλευρά που έχει τον τίτλο Rites Of Vehemence ξεκινούν οι Witch In Her Tomb, μ’ έναν μπασοβόμβο Havohej σε αργό και καθηλωτικό ύφος. Σύντομα ανάβουν τύμπανα και τραβούν στο κατόπι φωνητικά με grim τάση κι ένα ρυθμό που σου κολλά τέζα στο μυαλό. Οι Axis Of Light αποκαλύπτουν τα μυστικά ενός τάφου με ξύσιμο και πρίμα στην δεκάτη, ενώ τα φωνητικά τους κοντεύουν τη χροιά τ’ ουρλιαχτού στο μέγιστο peak. Αργό και πριμαριστό, μ’ επιθετικά riff κι έναν ωμό φωνητικό ξεσηκωμό το Master-Deceiver των Death Fortress. Οι Nuklearenpest έχουν μπουκωμένη διήγηση και βατή πορεία με λίγο χαλασμένο ήχο, τα φωνητικά σκούζουν μέχρι το break κι έπειτα ακολουθεί έντονο riff σ’ επικό ύφος. Στους Sylvus υπάρχει ακόμα εκείνος ο παλιακός μεταλλικός τυμπανισμός και οι Heavy κιθάρες με γουργουρητό ήχο, ενώ τα κοφτά φωνητικά σε grim τόνο μέτρησαν πολύ. Την δεύτερη πλευρά με τίτλο Rites Of Pestilence ανοίγουν οι Ελβετοί Tardigrada. Είναι ατμοσφαιρικά επιβλητικοί και μοντάρουν πίσω από το πέπλο της μυστικότητας μια δομή που συμμετέχει αρμονικά μ’ επίκεντρο τα επιθετικά φωνητικά και τον φθαρμένο ήχο. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι και η περίπτωση των Eos που ακολουθεί, για τους οποίους δεν ξέρουμε τίποτα (δεν έχουν καν σελίδα στο Metal archives). Το κομμάτι τους Katharsis κουβαλά ταχύτητα μα και μέριμνα στη σκέψη έχοντας έξοχο ήχο στα τύμπανα, μπορεί να είναι μονότονο αλλά εκπέμπει όμορφα ζόρια. Οι Gevurah είναι ικανοί, μα ταγμένοι στις ευρωπαϊκές μεθόδους, πιο συγκεκριμένα στις νεορθόδοξες Σουηδικές. Το Divine Ignition μπορεί να είναι τυπικά διεκπεραιωτικό αλλά φτιάχνει κατά τη βύθιση με τις τρεμάμενες κιθάρες, φέτος έκαναν κι ένα ενδιαφέρον Ep με τίτλο Necheshirion. Η Τρίτη πλευρά με τίτλο Rites Of  Departure έχει ως αφετηρία τους Dressed In Streams, μπάντα της συμπαθέστατης Colloquial Sound Recordings. Οι Αμερικανοί έχουν αλλάξει σε σχέση με το ντεμπούτο, θα έλεγα πως μοιάζουν πιο σταθεροί στο ζήτημα της δομής, που κουβαλά πλέον όγκο και metal λογικές. Τα φωνητικά είναι απόμακρα σαν ζοφερό αεράκι ενώ τα πλήκτρα που παίζουν πολύ μπροστά παιχνιδίζουν ιδιότροπα το κομμάτι. Το ατού θα βρεθεί κάπου στο 4:30, όταν μια δραματική ορθόδοξη στιγμή θα μετασχηματιστεί μέχρι το τέλος. Οι Xothist του Daniel Bouse παίζουν ένα κιθαριστικά ορμώμενο U.S Black Metal με μπουκωμένο και λίγο χαλασμένο ήχο που κρατά την ένταση και το ενδιαφέρον τεταμένο, χωρίς να κουράζει τον αμύητο. Τελευταίος αλλά όχι και αμελητέος είναι ο υπερδραστήριος Adam Kalmbach με το προσωπικό του project Jute Gyte σε Black Metal κομμάτι (το αναφέρω αυτό επειδή τα μισά album που έχει κάνει, στο ίδιο project, είναι ambient με ηλεκτρονική οσμή και χρώματα). Ο Αμερικανός έχει πάντα ξεχωριστό ήχο, το οποίο σημαίνει πως θα παίξει και λίγο με το μυαλό του ακροατή. Ο στόχος του είναι να σχηματίζει ασαφή ηχοτόπια με τη κιθάρα και διάφορους άλλους ήχους. Έπειτα όσο προχωρά το κομμάτι θ’ αποκτήσει ροή και φωνητικά προεκτείνοντας την αρχική ιδέα με αλλαγές, παύσεις κι ευθύγραμμες πορείες. Μέσα σε αυτές θα πειραματιστεί παίζοντας παράλληλα με όργανα και pc επιτυγχάνοντας την αρμονική συνύπαρξή τους. Στο επίπεδο της έκφρασης τα καταφέρνει όλο και καλύτερα με τη σχισμένη φωνή του. Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη την συλλογή που είμαι σίγουρος ότι θα ευχαριστήσει τους θιασώτες του underground.

Folder

Το φετινό Ep των Αμερικανών φέρει τον λατινικό τίτλο Maleficus Maleficarum, που είναι παρμένος από την πιο σημαντική πραγματεία περί μαγισσών, που γράφτηκε πίσω την εποχή της Αναγέννησης. Αποτελούσε ένα περιεκτικό εγχειρίδιο χωρισμένο σε τρία κεφάλαια: Το πρώτο αποσκοπεί στο ν’ αποδείξει ότι υφίσταται η μαγική τέχνη, το δεύτερο περιγράφει τις μορφές της, εκθέτοντας λεπτομέρειες. Ενώ στο τρίτο παραθέτει με λεπτομέρεια τις μεθόδους εντοπισμού, τις δοκιμασίες, αλλά και την καταδίκη των μαγισσών. Έπαιξε βασικό ρόλο στις δίκες περί μαγείας που έγιναν σε όλη την Ευρώπη για μια περίοδο που ξεπέρασε τα διακόσια χρόνια. Στο μαύρο εξώφυλλο του Ep διακρίνουμε έναν ακαθόριστο κι ογκώδη σχηματισμό που συνοδεύεται από μια παρέα λουλουδιών κάτω αριστερά. Αυτή η επιλογή συνδέει τις πολλές αποχρώσεις του μαύρου με την ζωντάνια της φύσης. Στον προσωπικό μου αποσυμβολισμό περιγράφει την μαύρη καθημερινότητα και τη μικρή ελπίδα που παραμένει μέσα μας. Αυτό μας δίνουν τα λευκά άνθη, επειδή βγάζουν φως κι αισιοδοξία προσπερνώντας το σκοτάδι μιας βαριάς καθημερινότητας, ποτισμένη από τη ρουτίνα και τις μηχανικές κινήσεις. Δεν είναι αφημένα όμως εκεί για να τιτιβίζουν κάποιο τραγούδι μελλοντικής ευημερίας, ούτε πασχίζουν να μας πείσουν πως υπάρχει ελπίδα. Αντίθετα ως σύμβολο φέρνουν μπροστά στα μάτια μας την ζοφερή πραγματικότητα, υπογραμμίζοντας τον κύκλο φθοράς κι αφθαρσίας. Το μουσικό μέρος είναι δυο βήματα μπροστά από την αμεσότητα και στέκει προσιτό, δυναμικό, κουβαλώντας μια extra μουντάδα και περισσότερη ατμόσφαιρα. Η γλυκιά νότα της κιθάρας δίπλα στο νερό για ένα λεπτό ξεδιψά τον βασανισμένο μας νου. Αλλά δε σταματά και βαδίζει με καλπασμό στους καθηλωτικούς δρόμους της αγριάδας έχοντας τάσεις απονιάς σ’ επίπεδο αυτογνωσίας. Αυτό θα συμβεί με μια στιχουργική θέση που θα προσφέρει στον ακροατή «χαρά», μέσω της αυτολύπησης του μουσικού. Με τον στίχο που έγινε και σύνθημα της μπάντας στ’ official μπλουζάκι: My misfortune brings you great joy. Εκεί ακριβώς, στο καταπληκτικό τελευταίο κομμάτι (X) θα εμφανιστεί καίρια και καταλυτικά η μελωδία. Για να κλείσει το Ep με μια εξαίσια Νορβηγική εκεχειρία στη κιθάρα και τα φωνητικά ενώ τα πάντα γύρω του συνεχίζουν να είναι θολά και σκούρα.

Οι Witch In Her Tomb μεταφέρουν κι ένα νέο για την πορεία του Black Metal. Σχετίζεται με τον τρόπο που θα έρχεται κοντά μας η μουσική αυτή στο μέλλον. Αναφέρομαι βέβαια στην πολυπόθητη μικρή και περιεκτική διάρκεια που συσχετίζει μουσικό και ακροατή πολύ πιο άμεσα, πολύ πιο σύντομα. Είμαστε σε μια εποχή που η υπερπαραγωγή μπερδεύει και οι τυπικότητες κουράζουν, το φρέσκο θα βρεθεί πιο εύκολα σε Demo κασέτες κι 7ιτσα βινύλια παρά σε 45λεπτα full-albums. Θεωρώ μάλιστα πολύ θετικό το γεγονός πως κάποια μεσαία label έχουν αρχίσει ήδη να διπλασιάζουν τέτοιες προσπάθειες. Αναμένουμε με πάθος την εποχή που αυτό θα γίνει θεσμός των εταιρειών αλλά πολύ περισσότερο νοοτροπία των ακροατών.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: