2013-Fördärv-The Echo Of Emptiness

The Εcho Οf EmptinessΜιας και ξαναμπήκαμε στο ‘κόλπο’ που ονομάζεται «νέες black metal κυκλοφορίες» καλό θα ήταν να ειπωθούν όλα: ένας από τους βασικότερους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψα την ενασχόλησή μου με τα συμβαίνοντα στο συγκεκριμένο ήχο, πέρα από το γεγονός της πάμπτωχης ποιότητας των καινούργιων κυκλοφοριών των νεανικών μου ηρώων, ήταν η λεγόμενη ‘Burzum επιρροή’ και πως αυτή έφτασε στο σημείο να αποτελεί ανέκδοτο.

Εξηγούμαι, για να μην παρεξηγούμαι˙ ποτέ μου δεν φόρεσα παρωπίδες και ποτέ μου δεν απέρριψα τα συγκροτήματα που είχαν την κάψα να πάνε αυτόν τον ήχο μερικά βήματα παραπέρα, ξεφεύγοντας από το τρίπτυχο «corpsepaint – πρόκα – ασπρόμαυρο εξώφυλλο με πόζα αλά Under a funeral moon». Καλοδέχθηκα σχήματα όπως οι Arcturus, οι Fleurety, οι Solefald, οι Sigh (από το ‘Infidel Art’ και έπειτα) και πολλοί πολλοί άλλοι. Αλλά πάντοτε πίστευα ότι υπάρχει κάποιο όριο που θα πρέπει να διαχωρίζει τον πειραματισμό και τον προοδευτισμό από το κιτς και αυτό το όριο ξεπεράστηκε όταν άρχισαν να φτάνουν στ’ αυτιά μου διάφορες κυκλοφορίες με προέλευση τις χώρες της Βαλτικής.

Οι συγκεκριμένοι μουσικοί λοιπόν πολύ γρήγορα έγινε φανερό ότι έχτισαν το μαυρομεταλλικό τους σύμπαν γύρω από τα albums του Vikernes και ειδικότερα το ‘Filosofem’. Μέχρις εδώ όλα καλά, αν και το να θες να κάνεις καριέρα επηρεασμένος από ένα και μοναδικό album δεν είναι και η εξυπνότερη των επιλογών, αλλά ας το δεχθούμε ως βάση συζήτησης. Στην προσπάθειά τους όμως να ακουστούν διαφορετικοί και να κερδίσουν μερίδιο του κοινού άρχισαν να γεμίζουν τους δίσκους τους με την παραδοσιακή μουσική των χωρών τους (που χάρην ευκολίας εγώ ονόμαζα ‘μπαμπούσκες’) και κάπου εκεί άρχισε η όλη ιστορία να θυμίζει ανέκδοτο, όπως ανέφερα και στον πρόλογο. Κρύο ανέκδοτο γιατί πόσες φορές θα κοπιάρεις τα riffs από ένα δίσκο χωρίς να ακουστείς βαρετός; Και ακόμη πιο κρύο και κακόγουστο όταν έρχονταν οι μπαμπούσκες στη μέση του κομματιού (ή στην αρχή ή στο τέλος, δεν έχει καμία σημασία) και το μόνο που έβλεπες μπροστά σου εκείνη τη στιγμή ήταν αυτά τα χαρακτηριστικά σκουφάκια των κυριών, τα κόκκινα μαγουλάκια, τις πλεξούδες και όλα τα υπόλοιπα! Και κάπου εκεί ανέκρουσα πρύμναν, όπως λένε και οι καθαρευουσιάνοι, και τους άφησα όλους να βολοδέρνουν μέσα στα σλάβικά τους δάση και πηγές με το ‘Filosofem’ για σύντροφο.

Ερχόμαστε, λοιπόν, στο σήμερα και σε μία μπάντα που ήρθε να μου δώσει πίσω λίγη από τη χαμένη πίστη του τότε. Με καταγωγή από τη Σουηδία, οι Fördärv ήρθαν στη ζωή στις αρχές του 2012. Τους ανακάλυψα εντελώς τυχαία, μα η εμπειρία μου έχει διδάξει καλά ότι τις περισσότερες φορές μια τυχαία ανακάλυψη μπορεί να αποτελέσει πηγή υπερηφάνειας και πραγματικής μουσικής ευδαιμονίας.  Το δίδυμο των Gast και En λοιπόν έρχεται κυριολεκτικά από το πουθενά, μιας και στο βιογραφικό τους δεν καταγράφεται κάτι άλλο αξιοσημείωτο, και χαρίζει στη Burzum επιρροή πολύ μεγάλο μέρος της απολεσθείσας της λάμψης. Την καθαρίζει από όλες τις αμαρτωλές προσμίξεις και την τοποθετεί στο κέντρο της σκηνής που έφτιαξαν για να μας παρουσιάσουν το υλικό τους.  Για να τη δουν όλοι και πάλι καλά-καλά μήπως και συνειδητοποιήσουν πόσο ασέλγησαν εις βάρος της όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Οι Fördärv στο πρώτο τους mini-CD “The echo of emptiness” κράτησαν τα καλύτερα μέρη του άκρως μοναδικού δημιουργήματος που ακούει στο όνομα ‘Filosofem’ και ιδιαιτέρως αυτή την αποπνικτική ατμόσφαιρα που αναδύεται από τις αυλακώσεις του και επιχείρησαν εκεί επάνω να αναπτύξουν τις δικές τους, σουηδικές τεχνικές. Και το τελικό αποτέλεσμα τους δικαιώνει.

Δε θα ήθελα να παρερμηνεύσει κάποιος τα γραφόμενά μου και να πιστέψει ότι οι Fördärv είναι η νέα, υπερπλήρης πρόταση στο μαυρομεταλλικό στερέωμα. Έχουν μακρύ δρόμο να διανύσουν απ΄τη μια και εγώ έχω χάσει πάμπολλα επεισόδια από την άλλη. Πιστεύω, όμως, ότι μπορούν σίγουρα να κερδίσουν αρκετή από τη συμπάθειά μας γιατί οι προθέσεις τους είναι αληθινές. Το αν θα τα καταφέρουν αυτό δε μπορώ φυσικά να το γνωρίζω, αλλά για την ώρα αυτό το mini-CD φτάνει και περισσεύει για να αγαλλιάσουμε από ευχαρίστηση και τους ευχαριστώ πολύ γι΄αυτό! Όπως επίσης και για το γεγονός ότι η Katia, η ιδιοκτήτρια της Nigredo Records από την οποία κυκλοφόρησε η εν λόγω δουλειά έσκισε μια σελίδα από το τετράδιό της, έγραψε επάνω 5 προτάσεις και την έβαλε στο φάκελο μαζί με το CD, για να μας κάνει να φωνάξουμε όλοι μαζί «Ευτυχισμένο το 1993». Στήστε αυτί και αναμείνατε τα σημαντικότερα, ελπίζω…

Νίκος Αναστόπουλος

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: