Archive for the Απρίλιος 2010 Category

2010-The Royal Arch Blaspheme

Posted in Απρίλιος 2010 on Ιανουαρίου 12, 2011 by Plunderer

Φαρμακερό στέκει στο χαμηλό φωτισμό του δωματίου, ένας περήφανος και λαμπρός γδούπος από ατόφιο θόρυβο, σα να σου λέει καλημέρα σκαλωμένη μπουλντόζα σε δοκάρια Κυριακή πρωί μετά από τρις εμετικό hangover. Μια συνεύρεση αστέρων με κοινή πορεία σε μια αν μη τι άλλο βασιλική βλασφημία. Ο John Gelso (Profanatica) και ο Imperial (Krieg) υλοποιούν με τρόπο απτό και άμεσο το black/death των zeros, όπως ακριβώς το περιμένει ο ακροατής που δεν ξέχασε ακόμα ότι το ακραίο metal έχει μέσα του άφθονη πώρωση, ανελέητο κοπάνημα και αρχέγονα ένστικτα.

Υβριστές με μια δική τους ανήθικη οπτική στοιβαγμένη στην άρνηση, όχι πολύ μακριά από τον δρόμο της μαμάς μπάντας (Profanatica) οι The Royal Arch Blaspheme μεταλλάσουν την κουρνιασμένη στο πηγάδι ηχητική λαίλαπα του ακραίου ήχου δίνοντάς τα τεχνολογικά χαρακτηριστικά που θα την κάνουν πιότερο κατανοητή. Αρχικά δομούν μια παραγωγή στολίδι, που μεταγλωττίζει τον ήχο της εποχής των σπηλαίων για νεαρά και μη εκπαιδευμένα ακόμα αυτιά και αφετέρου γράφουν κομμάτια που ενώ φέρουν μια κοινή και αδιάκοπη μανία παρουσιάζουν μια συνθετική ανάπτυξη οργανικά δομημένη και πάνω απ’ όλα γουστόζικα δοσμένη.

Ο μαέστρος John Gelso δείχνει περισσό ταλέντο δίνοντας την ίδια βάση στα riff όσο και στο μπάσο, σε φάσεις ειλικρινά τον επευφημώ γιατί καταφέρνει με πενιχρά τεχνικά κόλπα να δημιουργεί μουσική που θα μπορούσε να μελετηθεί και κάτω από αυτό το πρίσμα. Η Βασανιστική ατμόσφαιρα που εκπέμπει ο ογκόλιθος που χτίζει το rhythm section έχει γύρω της αραχνοΰφαντο ένα ψευτοdoom πέπλο που λειτουργεί σαν διάβαση από την μια στην άλλη επίθεση που μας εξαπολύουν. Ο Imperial είναι εδώ περισσότερο εκφραστικός από όσο ήταν στο φετινό Krieg (The Isolationist) και προπαντός δεν μιμείται τον Ledney αλλά βαδίζει παράλληλα με τα δικά του χαρακτηριστικά σε έξαρση. Ο Paul Ledney δεν λείπει όμως από το όλο εγχείρημα αλλά συμμετέχει με έναν διαφορετικό τρόπο μιας και έφτιαξε το εξώφυλλο και ολόκληρο το artwork του album. Οπαδοί του Black/Death τσακιστείτε, εγώ πάλι καλά άργησα μόνο 8 μήνες, εσείς?

2010-Celestia-Archaenae Perfectii

Posted in Απρίλιος 2010 on Ιανουαρίου 7, 2011 by Plunderer

Ο Noctu τρέχει τους Celectia από τα late 90’s κάνοντας demo tape και split ζώντας έτσι το underground και τις πρώτες ημέρες του είδους, προσφέροντας παράλληλα και το δικό του λιθαράκι στην σκηνή. Στα zeros και αφού το underground πέρασε ανεπιστρεπτί άρχισε τα compilations και τα full-length σε σωστές διάρκειες. Το Archaenae Perfectii είναι λοιπόν η τρίτη ολοκληρωμένη προσπάθεια στα κρύα και νεκρά μονοπάτια που πάντα μνημόνευαν. Δείτε στο εξώφυλλο την μορφή/ψυχή που είναι σχεδόν αόρατη και ετοιμάζεται να περπατήσει τον άνωθεν δρόμο πέρα από τα εγκόσμια. Λίγο πριν το κάνει αυτό αντιμετωπίζει την ζωή με έναν στοχασμό και μας δίνει την επίγνωσή που έλαβε τραγουδώντας για την ματαιότητα της ύπαρξης αλλά και την τωρινή παγωμένη κατάσταση που βιώνει, σε ένα παραμυθένιο επίπεδο βέβαια.

Στο μοτίβο της σύνθεσης και της εκτέλεσης θα βρούμε Black Metal με μελωδική επίστρωση που δεν εφάπτεται ολοκληρωτικά με την Γαλλική κουλτούρα. Ο λυρισμός θα διακόπτει με mid tempo σφήνες την ταχύτητα και θα μπλέκει την μελωδία με την ημιοξύτητα του riffing, δομώντας ένα σύνολο προσιτό και εύκολα κατανοητό ακόμα και σε άπειρα αυτιά. Προσωπικά νιώθω ότι οι Celestia είναι πολύ καλύτεροι σε low ρυθμούς και ότι η φωνή του Noctu είναι περιγραφική όταν δεν βγαίνει μπροστά αλλά συνδράμει πίσω από ένα μουσικό πέπλο. Μπορείτε να κάνετε μια σύγκριση του Demhiurghic Deity (Devilution) ένα κομμάτι γρήγορο και μελωδικό που αποτυγχάνει ατμοσφαιρικά με το Phoenemenae of Creation που θα ισορροπήσει στο σημείο της περιγραφικότητας για να πετύχει τον στόχο. Στο Dogmatii Duality / Au Crépuscule Sous les Larmes που ξεχώρισα θα βρείτε και γραφικό τελείωμα με βροχούλα & ακουστική κιθάρα το οποίο αν και προκαλεί φλύκταινες είναι ωστόσο στο σωστό peha που δεν μας βλάπτει. Οι στίχοι είναι ποιητικοί μα περιγραφικοί και πολύ μέσα στο όλο concept των συναισθημάτων της απώλειας και της νοσταλγίας σε ένα επίπεδο μνημόσυνου μακρινού συγγενή που σε παίρνει και να φιλοσοφήσεις. Το Archaenae Perfectii συμπερασματικά μπορεί να μιλήσει άσχετα αν στο μεγαλύτερο ποσοστό του εκφράζεται μέσα από πολυχρησιμοποιημένα και τυπικά θέματα όπως έκαναν πάντα άλλωστε οι Celestia.

2010-Various Artists-On The Powers Of The Sphinx (Split)

Posted in Απρίλιος 2010 on Νοέμβριος 30, 2010 by Plunderer

Κάπου μέσα στον Απρίλιο είχα δει πως η Ajna Offensive θα έβγαζε ένα split με μια concept θεματολογία και ομολογώ πως δεν έβλεπα την ώρα να το ακούσω. Όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις κάτι πάγωσε το underground κύκλωμα και πέρασαν έξι μήνες μέχρι να φτάσει στα χέρια μου, γεγονός που μου θύμισε λίγο τα late 90’s. Τα τελευταία χρόνια η Ajna επιλέγει πολύ προσεκτικά τις μπάντες που θα συνεργαστεί βαδίζοντας στα χνάρια της μεγάλης εξαδέλφης της No.Ev.Dia (Norma Evangelium Diaboli) η οποία μας εντυπωσιάζει με κάθε νέα της δουλειά. Αυτές οι δυο εταιρείες εδώ και μερικά χρόνια λογίζονται σαν μια και το μυστήριο που πλανάται γύρω από τα ιδρυτικά τους μέλη ελκύει το ενδιαφέρον των ακροατών σε σημείο να έχει καλλιεργηθεί ένας ιδιότυπος σεβασμός απέναντί τους. Έχω την αίσθηση μάλιστα ότι οι περισσότεροι Blackmetallers μουσικοί θα θεωρούσαν μεγάλη τιμή να τους προτείνουν μια συνεργασία. Νιώθω πως η βασική διαφοροποίηση από τις άλλες εταιρείες σχετίζεται με το γενικότερο μυστήριο που θα αισθανθεί ο μουσικός στην πρόσκληση τους με στιλ «είσαι πια ικανός να έρθεις μαζί μας…» γεγονός που αρχικά θα τον πωρώσει και άμεσα θα τον δεσμεύσει σε μια επίμονη προσπάθεια κατά την δημιουργική διαδικασία. Βέβαια δεν μπορώ να πω, σαν εταιρείες είναι λογικό να έχουν ως στόχο την μεγιστοποίηση του κέρδους, αλλά ειλικρινά περνά σε περνά σε δεύτερη μοίρα τόσο στα μάτια του ακροατή όσο και του ίδιου του μουσικού, αφού όλοι στο τέλος θα είμαστε ικανοποιημένοι από το τελικό αποτέλεσμα.

Η αισθητική των δυο εταιρειών τόσο σε επίπεδο διαφήμισης όσο και σε επίπεδο προώθησης των album τους είναι αρκετά απροσδιόριστη και υποβόσκει σε underground ψιθύρους σε σημείο να που σε κάνει να λες «εδώ κάτι συμβαίνει» κάθε φορά που αντιμετωπίζεις μια νέα κυκλοφορία. Οι ερωτήσεις πολλές οι απαντήσεις λίγες, πολλοί θα πουν έξοχο Marketing και εμπορικό τρικ άλλοι πάλι θα τους αποκαλέσουν μια μαγική αδελφότητα που ετοιμάζει κάτι. Μια φωνή είπε μήπως θα φτάσουμε σε σημείο να μιλάμε για Inner Circle 2. Ενώ κάποιοι λάγνοι των παλαιών ημερών είπαν ότι θα φάνε τελετουργικά κανένα θεατή σε live. Τελικά όλα τα παραπάνω είναι κουτσομπολίστικες κουταμάρες ή έχουν δόση αλήθειας? Απάντηση δεν υπάρχει, το μόνο που μπορούμε να εγγυηθούμε είναι αυτό που έχουμε στα χέρια μας κάθε φορά και αυτό είναι κυκλοφορίες με μεράκι και album που ποιοτικά υπερβαίνουν το μέσω όρο, όλα τα υπόλοιπα είναι μια παραφιλολογία που το Black Metal πάντα θα κουβαλά και οι πωρωμένοι ακροατές πάντα θα γουστάρουν ν’ αναλύουν, ιδιαίτερα αν είναι σε τρυφερή ηλικία.

Στο παρόν Split θα βρούμε την ανάλυση ενός Αιγυπτιακού φιλοσοφικού αινίγματος σε τέσσερα βήματα. Αρχικά κάνουμε βουτιά στην καταχνιά με τους Saturnalia Temple που μας ναρκώνουν σε ύφος «To Know» με το αργόσυρτό Drone αλλά groovάτο παίξιμό τους. Εδώ δεν μιλάμε για τον απύθμενο ρυθμικό βάλτο των Sunn O))) αλλά για μια επαφή μαζί του, μιας και το πράγμα θ’ αναλυθεί σχετικά σύντομα μέσα από βαρύτονα φωνητικά καταχωνιασμένα στο πέρα μέρος ή ακόμα και solo. Οι Nightbringer ακολουθούν σε ύφος «To Will» με το απόκοσμο επιτακτικό και γιγάντιο σε διάρκεια Black Metal τους, φέροντας μια καθαρή εντολή να υψώσουν το concept στο μυστικιστικό επίπεδο που του αρμόζει. Είδα πως επιμένουν σε comic επίπεδο (κάντε συνδυασμό εξωφύλλων του φετινού Full-Length τους με το παρόν Split). Συνεχίζουν όμως να είναι ικανοί στην δημιουργία της ατμόσφαιρας χωρίς να υστερούν στο εκτελεστικό κομμάτι και να γίνονται βαρετοί, δηλαδή όσο περνά ο καιρός γίνονται και καλύτεροι νομίζω. Για να εισβάλουν έπειτα οι Nihil Nocturne (Γερμανοί που ανήκουν στην End All Life, εταιρεία του Hasjarl) σε ύφος «To Dare» και θέλουν να εντυπωσιάσουν με το μελωδικά περιγραφικό Black Metal τους, σε μια low tempo σύνθεση με αργό riff που αναπνέει και βλέμμα απλανές καρφωμένο στο άπειρο, από την αλλαγή στο 8ο λεπτό κι έπειτα. Tέλος οι Aluk Todolo σε ύφος «To Keep Silent» κάνουν μια πρόβα κάτι σαν ritual τζαμάρισμα υπό το πρίσμα της σιωπής, η ατμόσφαιρα θα σχηματιστεί και το σύνολο θα ολοκληρωθεί σχετικά κοντά στο ύφος που ξεκίνησε.

2010-Ignis Gehenna-Revelations Of Sinister Rebirth

Posted in Απρίλιος 2010 on Οκτώβριος 23, 2010 by Plunderer

Από τα zeros και έπειτα η Αυστραλία έχει κίνηση στον χώρο του black metal. Σαν χώρα βέβαια ανήκει στην κατηγορία που δεν κατάφερε να φτιάξει μια σκηνή καινοτομώντας με νέες ιδέες και προεκτάσεις. Υπάρχουν όμως και εκεί μπάντες με ενδιαφέρον που προσπαθούν για να κάνουν καλές δουλειές αλλά και μπάντες που τσιμπολογούν από παντού στοιχειοθετώντας σύνολα γεμάτα δανεισμούς. Οι Ignis Gehenna ανήκουν δυστυχώς στην δεύτερη κατηγορία και έκαναν φέτος το πρώτο τους Ep. Δείτε wanabee ορθόδοξο εξώφυλλο (πειραγμένη αγιογραφία και εδώ) και ακούστε περιεχόμενο στραμμένο να κοπιάρει τυπικά σημεία που τα έχουμε ακούσει δεκάδες φορές. Το χειρότερο είναι πως σε όλα τα παραπάνω εισάγει 2-3 καθολικές προσευχές a la Enigma (Ήμαρτον!) λίγο «τουρλωτό» rhythm section και μιμείται ορθόδοξα φωνητικά μπας και αρπάξει ακροατές, για να μην μιλήσω για τα χαμηλού επιπέδου ambient περάσματα με ύφος. Αν βάλεις τώρα ότι το black metal τους είναι mid tempo ουσιαστικά θα έχεις μια ολοκληρωμένη νεοεποχήτικη version στα χνάρια των Γερμανών Mystérion αλλά κάπως πιο μπροστά στο photo finish. Όσο αναφορά τα κομμάτια που θα πάρουν φορά για να επιτεθούν εκεί θα εντοπίσουμε επιρροές από κλασικούς Marduk & Gorgoroth αλλά σύγκριση δεν υπάρχει. Ωστόσο δεν τους πατάμε και στο καλάθι με τα άχρηστα, αναμένοντας από αυτούς περισσότερη δουλειά στο μέλλον και ίσως ένα ολοκληρωμένο album με προσωπικότητα, οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο βέβαια είναι πολύ μικρές.

2010-Sigh-The Curse Of Izanagi

Posted in Απρίλιος 2010 on Οκτώβριος 23, 2010 by Plunderer

Αυτό να πω την μαύρη αλήθεια δεν το περίμενα, οι Sigh έκαναν ένα ep για το οποίο έχουμε να πούμε περισσότερο από όσα είπαμε για το φετινό τους Full-length. Ο Mirai Kawashima είναι πολλά χρόνια στο κουρμπέτι και αν και έχασε την μαυρομεταλική του ψυχή για να γεμίσει και λίγο την μαυρομεταλλική του τσέπη φαίνετε να διαθέτει ακόμα λίγη τσίπα και όρεξη, οπότε κυκλοφόρησε για το «Black Curse Over Hellsinki» Festival αυτό το Ep βάζοντας επιτέλους σε μια κυκλοφορία του μεράκι σε ποσότητες early 90’s

Οι Ιάπονες στο ομότιτλο The Curse of Izanagi μας δίνουν μια δική τους εκδοχή για τον μύθο, ηχογραφημένο από το 2007 στα μουσικά θέματα που ασχολούνται και σήμερα αλλά μιλάμε για υπαρκτό black metal κομμάτι με πεπαλαιωμένο ήχο σε Venom/ early Bathory ηχητική εκδοχή και μικρό πληκτρομπούκομα για να μην ξεμάθουμε ξαφνικά και θέλουμε μόνο αγνό Black Metal. Το War είναι ένα διηγηματικό κομμάτι με φωνή και πιάνο, φετινή ηχογράφηση η οποία ομολογώ πως μου θύμισε εντελώς άλλες μουσικές και με κράτησε.Τρίτο κομμάτι είναι μια metal meets folk Japan αυτοσχεδιαστική επάνω στο Spiritual του John Coltrane (1926 –1967 American jazz saxophonist and composer) και τέλος μια οπαδική διασκευή στο Countess Bathory των Venom η οποία κλείνει την προσπάθεια όπως της αρμόζει . Τέλος θα ήθελα να δηλώσω τον απύθμενο οπαδισμό μου για Black metal κίτρινα εξώφυλλα…

Παρασυρμένος σε διάφορες εικόνες από όλα τα παραπάνω αναρωτιέμαι ακόμα πως είναι δυνατόν μια φάση που δεν διαρκεί ούτε ένα τέταρτο να έχει πολλά περισσότερα να πει από το Scenes From Hell των τριών τετάρτων… άτιμα φράγκα.