Archive for the Δεκέμβριος 2011 Category

2011-Embrace Of Thorns-Praying For Absolution

Posted in Δεκέμβριος 2011 on 22 Ιανουαρίου, 2012 by Plunderer

Οι Embrace Of Thorns ξεκίνησαν από το 1999 και συνέχισαν μέχρι το 2004 με Demo κυκλοφορίες. Οι πρώιμες μουσικές εφαρμογές του The Inevitable Twilight Of The Judeochristian Lie ζούσαν σε μια Black Metal δράση επιδεχόμενες αρκετές Black/Death ρυθμικές ενώσεις ικανές να τροποποιήσουν το αγνό και στυγνό ύφος που τις διακατείχε. Το βάθος του σπηλαίου, το θειάφι και το μεθάνιο σκορπούσαν δυσωδία σε μικρές ποσότητες και οι Αθηναίοι για του λόγου το αληθές διασκεύαζαν Von. Ακολούθησε η κασέτα Stench Of The Deceased Martyrs, εδώ οι Death Metal αναφορές πληθαίνουν φτιάχνοντας ένα Black/Death μείγμα αρκετά δραστήριο και συνθετικά μεθοδευμένο, χωρίς να χάνει τον ειρμό του μέσα σε αχαλίνωτα κοπανήματα. Οι Embrace Of Thorns καθιστούσαν σαφές πως η προσπάθειά τους είχε μουσικό προσανατολισμό μακριά από εφηβικές εκτονώσεις τίγκα στο πετσί και την πρόκα. Αν υπήρχε διαφοροποίηση στο αφετηριακό υλικό ήταν ο ήχος του Chants Of Atomic Genocide που έθαβε σε θαμπά και πηγαδίσια μέρη την ροή, δημιουργώντας μια tape κυκλοφορία όπως ακριβώς της άξιζε. Το split του 2006, με τους Αμερικανούς Goatchrist κάτω από τον γλαφυρό τίτλο In Embracing Of The Goat εμπεριείχε κομμάτια από τα παραπάνω Demos, ήταν όμως η πρώτη κυκλοφορία της μπάντας μέσω κάποιου label. Κλείνοντας τον πρόλογο πρέπει ν’ αναφερθούμε στο collection του 2009, Prevalence: A Decade Of Atomic Genocide στο οποίο έχουν φυλακίσει όλο το αρχικό υλικό συν τα τρία κομμάτια από το spilt Abominable Ceremonial Torment με τους Nocturnal Vomit, κάνοντας ότι ακριβώς έπρεπε για όσους ήθελαν αλλά δεν μπορούσαν να βρουν τις κασέτες στο σήμερα, ένα compilation με νόημα.

Έτος κουράς 2007, ντεμπούτο κάτω από τον τίτλο…For I See Death In Their Eyes…διάρκεια 31 λεπτά. Εδώ έχουμε ένα σχετικά αγνοημένο album σε σχέση με το περιεχόμενό του. Ήταν λιτό, αβυσσαλέο και αισθαντικά κοντρολαρισμένο Black/Death που έκανε πλάκα σε πολλούς γνωστούς και πιο διάσημους εκπροσώπους της παγκόσμιας σκηνής. Η βάση της ιστορίας είναι πως οι Embrace Of Thorns ήταν αρκετά τεχνικοί για τις μουσικές τους αναζητήσεις ή αν θέλετε έπαιξαν κοιτώντας τον μετρονόμο, κατέβαζαν ιδέες και πάνω απ’ όλα είχαν Death Metal πλοκές κατά την σύνθεση που δεν τις βαριέσαι, ξαναλέω δεν τις βαριέσαι. Το μεγαλύτερο ατού στο For I See Death In Their Eyes ήταν ο ήχος, αυτό το μονολιθικό παραπέτασμα, το άχρωμο έκκριμα που έπεφτε σαν κοτρώνα στο μετωπιαίο λοβό ξανά και ξανά άπειρες φορές από την αρχή μέχρι το τέλος. Στο πρώτο ολοκληρωμένο βήμα τα φωνητικά είχαν αυξήσει κατά πολύ τις Brutal ορμόνες και έκαναν αίσθηση. Οι κιθάρες κάνουν εμβαθύνσεις που μπορεί να εμπεριέχουν από solo ροής (π.χ Passionate Destroyer) μέχρι και Doom εκφράσεις (π.χ Tyrant Goat (Crowned In Glory) & Throes Of Doubt, Flames Of Despair), καταφέρνοντας να συμπλέουν με το ρυθμικό μέρος δημιουργώντας ψυχρούς σχηματισμούς. Στο ντεμπούτο τους οι Embrace Of Thorns κατάφεραν ν’ ανοίξουν ένα βαθύ λαγούμι που σιγά σιγά σε καταπίνει, φτάνοντας εν τέλει το εχέγγυο του καλού Black/Death που ισοδυναμεί με το εγκεφαλικό σύγκρυο.

Στα δυο χρόνια που πέρασαν γίνονται αλλαγές τόσο στο roster όσο και στο label μιας και η μπάντα αφήνει την Γερμανική Sodomistic Rituals για να ενταχθεί στο δυναμικό της BlackDeathομάνας Nuclear War Now. Η επιστροφή τους το 2009 έφερε τον τίτλο Atonement Ritual χωρίς και πάλι να λάβει την απαραίτητη προώθηση, προς τέρψη όλων όσων εξακολουθούν να θεωρούν πιο γευστικό το σκουλήκι που θα ξετρυπώσουν, παρά εκείνο που θα έρθει από μόνο του στο πιάτο τους. Όπως και να έχει το δεύτερο βήμα έδινε άφεση αμαρτιών στο Death Metal κομμάτι της ψυχής τους, χωρίς να το αφήσει βέβαια να ζει και στην απόλυτη ελευθερία. Ο τρόπος που το μόνταραν ήταν απλός, το άφησαν να σουλατσάρει δένοντάς το χειροπόδαρα με τις ρυθμικές ανησυχίες του Black Metal. Το μείγμα ήταν λίγο παχύ και ογκώδες αλλά κατάφερνε να εκπέμψει λίγα περισσότερα συναισθήματα πέραν του δεδομένου ζόφου. Δομικά έκαναν μια προσπάθεια να ενοποιήσουν το ωμό feeling της νεκρικής εικόνας (Death Metal) βουτώντας το ανά τακτά χρονικά διαστήματα στο πέπλο του μυστηρίου (Black Metal). Αυτό γίνεται κυρίως από μικρά intros που διακόπτουν την βάναυση ατμοσφαιρική πίεση κάνοντας έξοδο από τη μουσική δεξαμενή για μια γερή τζούρα αμμωνίας. Εδώ το ύφος ενσωματώνει τόσο την Blasphemy, Von, Sarcófago λογική αλλά εκπέμπει περισσότερο το Profanatica ψύχος, κυρίως στην ρυθμική στιβάδα και την φωνητική της απόχρωση (βάλτε και λίγο late Havohej σαν μυρωδικό). Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στις κιθάρες που φτιάχνουν με ιδιαίτερο μεράκι old school riff/solo και περάσματα για να ψεκάσουν παρελθοντικό άρωμα, δείτε για παράδειγμα τα Tombs Of The Desecrated Zealots, Death Yells In Triumph και Perished In Mortal Agony (Second Death). Παράλληλα σαν σύνολο βαδίζει την παγωμένη λίμνη του Black/Death ζωοποιώντας την συνθετική κεφαλή του Death Metal ακόμα και με τυμπανιστικές ταχύτητες σαν του Ceremonial Rites Of Fornication. Το δεύτερο βήμα ήταν πολύ διαφορετικό από το πρώτο αν και ήταν φτιαγμένα από τα ίδια υλικά. Στην περίπτωση που θα θέλαμε λεκτική απεικόνιση της διαφοροποίησης μπορούμε να πούμε μονάχα πως η επιθετικότητα εδώ τραβά και ανηφόρες στα έγκατα αφήνοντας για λίγο τους βάλτους και τα πηγάδια. Το Atonement Ritual βελτιώνει ιδιαίτερα το εικαστικό κομμάτι που αναβαθμίστηκε ή απλά πέρασε από την πρώτη στην δεύτερη εποχή του Black/Death σχεδιαστικά.

Στο τέλος του 2011 μας ήρθε το Praying For Absolution κάνοντας πραγματικότητα μια σχετική χρονική συνέχεια για τους Αθηναίους με full-album ανά δυο χρόνια. Στο εξώφυλλο θα βρούμε ένα τέμπλο ορθόδοξου ναού σε Black/Death διασκευή που αναπαριστά το μουσικό περιεχόμενο, προεκτείνοντας συνάμα το εικαστικό μονοπάτι στο σημείο που έπρεπε να κατέλθει, εκπέμποντας δηλαδή στο σήμερα του Είδους. Στο εσωτερικό η πλοκή ξεκινά από το απύθμενο λαγούμι του Black/Death και ψέλνει καθ’ όλη την διάρκεια μια ωμή δοξολογία. Εδώ θα βρούμε ένα ρυθμικό μέρος που βγάζει ταχύτητες με τάσεις ραπτομηχανής δημιουργώντας ένα ογκώδες κράμα. Τα riff κεντούν γύρω του πολλές θέσεις βοηθώντας το βαρύ μάγμα ακόμα και από μελωδικά σημεία που δεν του αλλάζουν το peha. Οι Embrace Of Thorns εισχωρούν όλο και περισσότερο στην βία και την επιθετικότητα αναγάγοντας το πηγαίο σε θέση περιωπής όσο αναφορά το μοντέλο δράσης. Η συνθετική διαδικασία εξακολουθεί να λαμβάνει τους σπόρους καρποφορίας από το Death Metal, ενώ το Black Metal επεκτείνει την αγριότητα σαν μικρό βλαστάρι κακίας μέσα στην μοχθηρή κενότητα. Στο τρίτο full-length κυριαρχεί ένα δίπολο που συγκρούεται από την αρχή μέχρι το τέλος. Από την μια πλευρά ελευθέρωσαν πολλές ζωώδες παρορμήσεις και από την άλλη χρησιμοποιούν δομικά στοιχεία ορθά εκτελεσμένα. Είναι ένας πόλεμος ανάμεσα στο ένστικτο και την λογική, μια παράξενη μάχη που δεν θα βγάλει νικητή και ηττημένο αλλά μια κατεύθυνση ικανή να εγκολπώσει την οπτική της μεθοδευμένη βίας στην μουσική δράση. Στο Praying For Absolution θα βρούμε αρκετές εμβόλιμες παρακεντήσεις μέσα από κάποια no tempo κομμάτια που μοιάζουν σαν intros (αν και δεν είναι στην ίδια συχνότητα, δρουν πανομοιότυπα με όσα έκαναν οι Necros Christos τα τελευταία χρόνια), τα οποία κατεβάζουν τους ρυθμούς και εντείνουν το ατμοσφαιρικό πεδίο μέχρι να επανακάμψει η νεκρομεταλλική λαίλαπα. Στο τρίτο full-length δεν υπάρχει κρυφό προσωπείο συνδεδεμένο με υποχθόνια μυστικά, αλλά μια σύνδεση αρκετών επιρροών που ζει σε αφιλόξενες στοές και αναπνέει τους καπνούς από τα καζάνια του “έξω από δω”.

Αν ακούτε Black/Death και είστε στην φάση, αν ακούγατε Black/Death και το μόνο που σας λείπει είναι να κολλήσετε εκ νέου στην κινούμενη άμμο του, εδώ είστε. Οι Embrace Of Thorns είχαν και κρατούν ακόμα καλά την δυναμική να εκπέμπουν ένα Black/Death εκτόπλασμα «σκοτεινό» στο Black και «αιματηρό» στο Death ακροατήριο, γεννώντας ένα σύνολο που δεν αφήνει κανένα εκ των δυο ανικανοποίητο. Όταν το απολαύσετε και μπει στο μυαλό σας το ενδεχόμενο της αγοράς του, θυμηθείτε να κάνετε δώρο στον εαυτό σας τους προκατόχους του, μιας και ειδικά σε αυτή την μπάντα όσο περισσότερο είναι το λίπος τόσο γευστικότερο θα γίνει και το γεύμα σας…

2011-This Is Past-Μισανθρωπία

Posted in Δεκέμβριος 2011 on 31 Δεκεμβρίου, 2011 by Plunderer

Με κατάμαυρη οργή απέναντί τους, με ανυπακοή στα κελεύσματα του κόσμου τους, με πικρή χολή προς την χαρά της ζωής τους, με χλεύη στη θωρούμενη εξωτερική ομορφιά τους, μαγαρίζοντας δυναμικά την ύπαρξή τους, σιχτιρίζοντας από τα τρίσβαθα της ψυχής μας την τυποποιημένη στάση τους, βωμολοχώντας κατά του ωραιοποιημένου ονείρου που τους έμαθαν να ελπίζουν, κραδαίνουμε το φλάμπουρο της μισανθρωπίας. Μιας συναισθηματικής ενέργειας χωρίς οίκτο, χωρίς συμπόνια, χωρίς δικαιολογήσεις. Με σθένος, με πυγμή και πάθος ενάντια στις πράξεις τους, ενάντια στις συμπεριφορές τους, ενάντια στο Είναι τους. Προσευχόμεθα σ’ Αυτή σαν γνήσια ζέση, να γίνει έξαψη και έθος, να μαγέψει την αισθαντικότητά μας, να γίνει το φονικότερο από τα όπλα μας, να συντρίψει το θέλημά τους. Σαν ποιοτική ενέργεια, σαν τίμια στάση, σαν έκδηλη συμπεριφορά να μαγέψει όλο και περισσότερους μέχρι να γίνουμε στρατιά, μια δύναμη ανατροπής του μεγαλύτερου εχθρού του Ανθρώπου, του Αστού. Στοιβαγμένοι σαν παράσιτα στις μικρές σχισμές που ζούμε, παρατηρητές στο καλοφτιαγμένο τους τίποτε, πολέμιοι των ενεργειών τους. Είμαστε η φωτιά που ξεπήδησε μέσα από τον πάγο, είμαστε το κακό τους συναπάντημα. Μέχρι να πέσει ο κόσμος τους, μέχρι να τον δούμε να χαθεί να χάνεται, να διαγράφεται από τις συνειδήσεις τους, να εξαϋλωθεί σε άκληρο παράλληλο σύμπαν, θα βροντοφωνάζουμε με έξαψη στα μάτια πως είμαστε εδώ! Απέναντί τους, με άσβεστη ψυχή, κατράμι ως το μεδούλι, στέλνοντας κατάρες.

Μισάνθρωποι στα χαρακώματα του πολέμου καθόμαστε αγκαλιά με βρόμικα χέρια, δίνουμε φιλιά στους νεκρούς αδελφούς, η απόγνωση μαστίζει την ύπαρξή μας, η λύπη απλώνει τα πλοκάμια της ολόγυρά μας. Το πένθος και ο σπαραγμός κατέκλεισε την καρδιά μας. Γιατί χάθηκαν τα κεκτημένα? Γιατί η απώλεια μαστίζει? Που είναι όσα πίστευα, όσα περίμενα, όσα προσδοκούσα? Ορθώνουμε το ανάστημά μας, αναμένουμε τον Καταλύτη που θα μας ενοποιήσει, νιώθουμε προσήλωση στον σκοπό μας, δεν λιποψυχούμε, δεν χάνουμε το φρόνημά μας, δεν συνθηκολογούμε. Σας μισούμε γιατί χάσατε τον άνθρωπο μέσα σας αλλά πολύ περισσότερο γιατί δεν ψάξατε ποτέ να τον βρείτε. Αντίθετα ταΐσατε τον Αστό, τον βολεμένο μπαγαπόντη, τον τρίφυλλο εραστή, τον έκφυλο υλιστή, τον συναισθηματικό ληστή, τον αδίστακτο παρτάκια ατομιστή.

Οι This Is Past επέστρεψαν και σιγοτραγουδούν για εμάς, αποδίδοντας γκρίζα αντηλιά στο πνιγερό τοπίο, καταπραΰνοντας τον αναστεναγμό μας, προσφέροντας κόκκινο κρασί σε μικρό ποτηράκι χωριού για να ζεσταθούμε, να μαλακώσει η καρδιά μας για τις δύσκολες μέρες. Βάζουμε κάπα και τραβάμε κουκούλα, οι αρβύλες μας πατάνε άχρονα στο έδαφος, είμαστε έτοιμοι: Κατάβαση στα θεμέλια του εαυτού με σκληρά σχοινιά που ονομάζουμε στόχο ενδοσκόπησης και κρίκους από το βαρύ υλικό του αδαμάντινου χαρακτήρα. Καλλιτεχνική διάσταση που σπάει φραγμούς και μια αισθητική που προσανατολίζει διαγράφοντας ανερμάτιστους στροβίλους επάνω από γνωστά και καθημερινά ζητήματα. Γκρεμός πλοκής και μεθυστικό άρωμα, έκφραση δίχως όρια, πέρα από τα στεγανά αλλά με τα ίδια τους τα όπλα. Ερμηνεία και μουσικές αναζητήσεις σε μαυρομεταλικό φόντο, παραλήρημα λόγου και εικόνας μέσα σε μια αποτρόπαια εικαστική μαγγανεία. Εδώ ο παιδικός ρομαντισμός γυρνά την πλάτη του στην ωριμότητα της μέσης ηλικίας και χαϊδεύει στοργικά τον στοχασμό της τρίτης ηλικίας. Ηχοτόπια και μελαγχολία, ατμοσφαιρικό δίχτυ συναισθηματισμού και ιερουργικές εικόνες. Θεατρικότητα με άποψη, μελωδίες από το βυθό, σκοτάδι και στην κορυφή φως που δεν βραδιάζει ποτέ.

Το Παρελθόν ξεκινά αχνό και περίλυπο, μοιάζει σαν intro που πατά τις χορδές της κλασικής κιθάρας με αγάπη και μίσος εκπέμποντας μελωδίες, μαγεμένο από την Deathspell Omega ανεμοζάλη. Ακολουθεί το Black Metal κρεσέντο που καλείται Σατανάς. Είναι ένα κομμάτι που μπορεί να παραμείνει σταθερό προς αναμόχλευση θέασης μόνο κάτω από την αδιάλειπτη προσοχή του ακροατή. Ένα σχεδόν δεκαπεντάλεπτο έπος με στιβαρό ρυθμικό μέρος (πείτε ότι έχει Darkspace meets Velvet Cacoon & Hate Forest κράση), που κατακλύζεται από σαλεμένες μελωδίες που τραβιούνται στο έπακρο, ανάστροφες εκλάμψεις που χάνονται άμεσα, αχνιστές ανάσες από το πυρ το εξώτερο, εκκωφαντικά φωνητικά που διαπερνούν σαν λεπίδα τον εγκέφαλό μας. Είναι ένα Doom θεώρημα που κατεβάζει την εικόνα στον πάτο της αβύσσου, στην θάλασσα που καίει πυρ και θείο. Ένα Black Metal εκτόπλασμα με Noise καλλιέργεια σαν πικρό γλύκισμα, με τον ήχο να έχει πάρει θέση μπροστά στα μάτια μας, βαδίζοντας μεγαλεπήβολος και αλαζονικός μέχρι το ενδέκατο λεπτό που θα πλημμυρίσει την άδεια αίθουσα μ’ εσχατολογίες. Ακολουθεί ο Θάνατος, μ’ ένα ιερουργικό προσωπείο, μια σύντομη και περιεκτική Ambient Black Metal διάβαση σε mid tempo δράση. Στην Τελετουργία θα βρούμε μια μελωδική στάση, ήρεμη και λίγο ειρωνική σαν τραγούδι προπολεμικών δεκαετιών, είναι μια πλεύση που λειτουργεί σαν γέφυρα των προηγούμενων λάμψεων με την ερχόμενη έκρηξη. Κόλαση, ένας ύμνος που γεννήθηκε στις φλέβες και τις αρτηρίες των συναισθηματικών τριγμών του ανθρώπου. Τα τύμπανα του ΚΑΝΕΝΑ (νέο μέλος, με τον ερχομό του οι This is Past έγιναν από φέτος ντουέτο) εμφανίζουν άλλες βάσεις και άλλες αφετηρίες, τα φωνητικά είναι θεατρικά με υμνικό στόχο αποκαλύπτοντας το τροπάριο της απύθμενης λύπης. Ειδικά όταν ο TIP ξεκινά να ψέλνει την φράση «Η ψευδαίσθηση του ορφανού ότι κάπου υπάρχει μια οικογένεια» προκαλεί σάστισμα, τόσο μεγάλο που μοιάζει να γκρεμίζει δισκογραφίες. Εδώ η ελληνική γλώσσα και το σύνολο των εικόνων που δημιουργεί μαζί με την ερμηνευτική όψη και την μουσική έξαψη μοιάζει στα μάτια μου να υποσκελίζει ακόμα και τους μεγαλύτερους εκφραστές αυτής της μουσικής, όπως οι Ved Buens Ende και οι Deathspell Omega. Αργότερα η Depressive εκδοχή με τους suicidal επιθετικούς σιχτιρισμούς θα εγκολλήσει βαθιά μέσα μας την αληθινή Κόλαση, την πραγματική μοναξιά, την παιδική φωνή που κλαίει γοερά στον ορίζοντα. Στη Νύχτα η κιθάρα θ’ απλώσει την διήγησή της λίγο παραπάνω, γνέφοντας μια κάπα από σκοτάδι για να μας ζεστάνει, ξεκουράζοντας τα παιδιά της Μισανθρωπίας μ’ ένα αλλοτινό νανούρισμα. Στα Δάκρυα συναντιούνται για λίγο η Ved Buens Ende και η Virus πλοκή για να μας φέρουν σε μια νέα κατάσταση, όπου οι ορθόδοξες βυζαντινές ψαλμωδίες και οι στάλες της βροχής θα υλοποιήσουν επάνω στο πρόσωπο του ανθρώπου τον πόνο. Το album κλείνει η Μισανθρωπία, σιωπή και βιομηχανικός ήχος, παροξυσμός και ένταση στο μοτίβο των Allerseelen και το ψύχος μαστίζει ολόγυρα..

Οι This Is Past μέσα από το φετινό τους πόνημα κατάφεραν να εκφράσουν στο έπακρο την προσωπικότητά τους. Είναι μια γνήσια δύναμη, αυτόνομη και με άποψη. Ζει στο παραπέτασμα γαλουχημένη από συγκεκριμένο ιδεολογικό πλαίσιο που μοιάζει να έχει κατανοήσει στο έπακρο πως ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Με μια αισθητική που ερεθίζει το υποσυνείδητο χωρίς να καλουπώνει την αντίληψη του ακροατή σε συγκεκριμένες θέσεις έρχεται και σπέρνει μουσικές που καταφέρνουν την ενοποίηση πολλών εκδοχών από το Black Metal του σήμερα τόσο ηχητικά όσο και σε feeling εκπομπής. Συνάμα το album βρίθει από πληθώρα επιρροών διαφορετικών μουσικών όψεων, αλλά με δομές που ζουν μέσα στο ίδιο συναισθηματικό μοντέλο. Δεν μπορώ να ξέρω πως θα αισθανθεί κάθε ακροατής μετά το τέλος της Μισανθρωπίας, γνωρίζω μόνο πως αυτό το album είναι ικανό να σας θυμίσει γιατί ακούγατε, ακούτε και θα ακούσετε στο μέλλον Black Metal. Με δόξα και τιμή ο καλύτερος δίσκος του 2011.